Jednak zdania na temat sposobu wytwarzania ziołomiodów są bardzo podzielone i budzą kontrowersje. Jeżeli mówimy o miodzie, mamy na myśli produkt pszczeli.

Jak powstaje miód?

Pszczoły zbierają z łąk z kwiatów nektar, pyłek kwiatowy, z lasów spadź. Przynoszą to do ula, umieszczają w komórkach plastrów (węzie) i odparowują z tego wodę i mieszają z własną śliną zawierającą enzymy. W efekcie miód robi się gęsty, nie psuje się i ma olbrzymie właściwości lecznicze, w zależności z jakich roślin został pozyskany. Cały proces trwa od 3 do 5 tygodni, w zależności od pogody. Jeżeli jest ciepło wentylacja przebiega szybciej i pszczoły zasklepiają węzę. Wiadomo wtedy, że miód jest dojrzały i spokojnie można go odwirować. Z czasem krystalizuje się (nie mylić z cukrzeniem się). W takim miodzie możne znaleźć się również pyłek z kwiatów, jeżeli oczywiście pszczelarz nie umieszcza przy wejściu do ula odpowiedniej wkładki, która strąca go z odnóży pszczół. W ten sposób pozyskuje się dodatkowy produkt w postaci granulowanego pyłku.

Dr Różański podaje sposób na sporządzenie ziołomiodu na bazie prawdziwego produktu pszczelego. Może każdy sobie go wykonać we własnym zakresie. Wystarczy zaopatrzyć się w odpowiedni miód z dobrego źródła i połączyć go z innym preparatem leczniczym. Może to być nalewka, intrakt, macerat, odwar lub sproszkowane, wysuszone zioło. W zależności jaki wybierzemy miód i dodatek uzyskamy odpowiedni efekt leczniczy. Oprócz dobrze wchłanianych składników ( mikroelementy, substancje odżywcze, enzymy, witaminy) mamy tutaj preparat działający leczniczo.

Konkretne przepisy są zamieszczone na końcu wpisu.

A jak powstaje ziołomiód na bazie syropu cukrowego?

Ziołomiód nie jest zaliczany do tradycyjnych miodów. Tutaj najbardziej takiemu określeniu tego preparatu sprzeciwiają się profesjonalni pszczelarze. Kwestionują oni jego nazwę gdyż ma on niewiele wspólnego z prawdziwym miodem pszczelim.

Produkcja takiego ziołomiodu polega na dostarczeniu pszczołom pożywki cukrowej. Cukier rozpuszczany jest w niewielkiej ilości wody i łączony z ziołem, z którego ma być wykonany ziołomiód. Często są to rośliny niemiododajne, którymi pszczoły nie są zainteresowane, ale mają właściwości lecznicze.

Taką mieszaninę podaje się pszczołom, które ją konserwuję i mieszają ze śliną zawierającą enzymy.

Taki ziołomiód ma konsystencję gęstego syropu.

Przepisy na ziołomiody w oparciu o prawdziwy miód pszczeli wg. dr. Różańskiego:

Aby powstał ziołomiód należy wybrany miód połączyć ze sproszkowanym ziołem lub powstałym na jego bazie preparatem.

Jeżeli używamy suchego zioła lub naparu można go zakonserwować odrobiną alkoholu.

Przy połączeniu miodu z ekstraktem lub nalewką stosujemy proporcje 1część preparatu i 2 części miodu. Bobrze to mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji i pijemy 2-3 razy dziennie po łyżce.

Ziołomiód sosnowy: Świeże pędy sosny (najlepiej zebrane zimą w styczniu lub lutym) zalać 50% alkoholem i odstawić na 3 tygodnie. Odcedzić. Nalewkę dodać do miodu spadziowego, mniszkowego lub wrzosowego.

Stosować przez 2 tygodnie 3-5 łyżeczek od herbaty dziennie. . Przy przeziębieniu ustępują ustąpienie gorączki, kaszlu, bólu gardła, wydzieliny z nosa. Poprawia samopoczucie.

Ma działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, wykrztuśne w nieżytach oskrzeli, gardła, nosa, krtani.

Ziołomiód tymiankowy: działanie wykrztuśne, likwidacja wydzieliny oskrzelowej, łagodzi stan zapalny dróg oddechowych. Pomaga w leczeniu chorób zakaźnych, podwyższając liczbę białych ciałek krwi. Wzmaga też łaknienie, poprawia apetyt, dezynfekuje drogi moczowe.

Stosować 3-5 razy dziennie po łyżeczce przed jedzeniem.

Ziołomiód rumiankowy i świerkowy: zapalenie jamy ustnej, gardła, krtani, migdałków. Działanie przeciwapalne i wykrztuśne. Może być podawany dzieciom w czasie ząbkowania, przy bólu brzucha, kolce.

Więcej na temat rumianku tutaj.

Ziołomiód brzozowy, pokrzywowy, kurdybankowy (bluszczyk kurdybanek), łopianowy, mniszkowy: przygotowane przez zmieszanie nalewki, intraktu, soku lub sproszkowanego surowca z miodem, np. 1 łyżeczka sproszkowanej lub zmielonej świeżej lub suchej pokrzywy na 1 łyżkę miodu i 1 łyżeczkę czystej wódki 40%. Wymienione ziołomiody regulują przemianę materii, wspomagają usuwanie szkodliwych metabolitów i ksenobiotyków, wzmagają diurezę. Stosowane w apiterapii przewlekłych chorób skóry i włosów, zatruć, zaburzeń metabolicznych, obrzęków, osłabienia. Ponadto w leczeniu chorób zakaźnych.

 Ziołomiód jeżówkowy (echinacea), torfowy (borowinowy), cyprysowy, cedrowy, aloesowy: wybitnie immunostymulujące, odtruwające i wzmagające regenerację tkanek. Sok aloesowy, z agawy, nalewkę z aloesu albo agawy) lub sok z jeżówki (nalewka, intrakt) zmieszać z miodem spadziowym. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce przy osłabieniu układu odpornościowego i podatności na zakażenia. Wreszcie jako środek wzmacniający i regenerujący. Można dodać dodatkowo naturalny olejek pichtowy, cedrowy lub cyprysowy (10-15 kropel na 0,5 kg ziołomiodu). Jeśli mamy dostęp do pędów cedru lub cyprysu warto przygotować z nich nalewkę (1 część surowca rozdrobnionego na 3-5 części alkoholu 40-60%, wytrawiać 14 dni, przefiltrować), którą można wykorzystać do sporządzenia ziołomiodu. Działanie immunostymulujące i przeciwdroboustrojowe ziołomiodu warto wzmocnić dodając srebro koloidalne.

Ziołomiód z czarnuszki: w apiterapii przerostu gruczołu krokowego oraz jako środek antyandrogenny w leczeniu niektórych chorób u kobiet (policystyczne jajniki, hirsutyzm, trądzik androgenny, niedobór estrogenów). W tym celu wymienione surowce: nasiona czarnuszki zmielone, zmielone kłącze pokrzywy, zmielone znamiona kukurydzy i zmielony korzeń wilżyny, zmielone kwiaty koniczyny w proporcji 1:1 wymieszać. Na każdą łyżkę miodu wrzosowego lub akacjowego dać 1 łyżeczkę przygotowanej mieszanki ziół, 1 łyżeczkę alkoholu 40% i 1 łyżeczkę wina wytrawnego lub półwytrawnego, wymieszać, po 3 dniach zażywać 2 razy dziennie, rano i wieczorem po 1 łyżce, przez 1-3 miesiące. Po 1-3 miesiącach zrobić przerwę i kurację powtórzyć.

Ziołomiód walerianowy, melisowy, chmielowy: działają uspokajająco, zwłaszcza gdy są przygotowane na miodzie nostrzykowym, wrzosowym (dobry też na zapalenia układu moczowego), spadziowym, melisowym, lawendowym. Nalewkę z waleriany, melisy, chmielu w równych częściach zmieszać. Na 1 część mieszanki nalewek dać 1 część miodu, wymieszać, dodać dla wzmocnienia 10 kropel olejku melisowego naturalnego lub posiekaną melisę świeżą (1 łyżeczka melisy na 1 łyżkę ziołomiodu), wymieszać ponownie. Zażywać 1-4 razy dziennie (zależnie od potrzeby) po łyżce w nerwicach, lęku, stresie, niepokoju, bezsenności, okresie po- i przekwitania, w stanach zdenerwowania. Aby nadać produktowi działanie przeciwdepresyjne dodać można intrakt z dziurawca, nalewkę z żeń-szenia.

Ziołomiód miętowy: Działa przeciwskurczowo. Pobudza wydzielanie żółci, pomaga przy dolegliwościach żoładkowych, wzmaga wchłanianie pokarmu.

Ziołomiód aloesowy: Pomaga przy zaparciach, działa lekko przeczyszczająco, reguluje ukłąd trawienny. Pobudza układ immunologiczny. Niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Ziołomiód z żyworodki pierzastej: niezwykle silnie wzmacnia układ odpornościowy, zwalcza wszelkie choroby, zawiera duże ilości witaminy C. Działa grzybobójczo, odkażająco, regenerująco ( można stosować na skórę przy odleżynach, trudno gojących sie ranach, grzybicy. Wewnętrznie spożywamy przez 2 miesiące po 2 łyżki. Po tym czasie należy zrobić miesiąc przerwy.

Ziołomiód z dziurawca: Najlepiej sporządzić na miodzie akacjowym lub lipowym. Działa uspokajająco, pomaga przy depresjach. regeneruje tkanki wątroby, pomaga przy niestrawności i przy bólu żołądka.

Ziołomiód głogowy: działa szczególnie leczniczo w przypadkach schorzeń przewlekłych serca, układu krążenia, stosowany jest w stwardnieniu mózgowym, problemach z regulacją ciśnienia krwi, pomaga w przypadku niedotlenienia mięśnia sercowego i mózgu. Działa też uspokajająco.

Ziołomiód pokrzywowy. niezwykle cenny i wartościowy o dużym spektrum działania. Wzmacnia odporność, zawiera niezwykle dużą ilość żelaza i niezwykle dużo mikroelementów co poprawia skład krwi i oczyszcza ją, działa wzmacniająco na mięsień serca, leczy reumatyzm, poprawia pracę trzustki i wątroby, leczy reumatyzm, wzmacnia system immunologiczny, wzmacnia metabolizm, poprawia laktacje u kobiet karmiących

Ziołomiód anyżowy: Polecany przy infekcjach bakteryjnych ,stosowany w stanach infekcyjnych, bakteryjnych, wirusowych, przy chorobach układu oddechowego


Ziołomiód nagietkowy: polecany dla rekonwalescentów, po przewlekłych chorobach, zabiegach chirurgicznych, przy chorobach wrzodowych żoładka i dwunastnicy, schorzeniach kobiecych dróg rodnych, anemii, obniżonej odporności. Można stosować zewnętrznie przy problemach skórnych.

Ziołomiód aroniowy: Niezwykle bogaty z witaminy grupy B, witaminę C i PP. Polecany przy schorzeniach wątroby, trzustki, poprawia krążenie krwi, wzmacnia pracę mięśnia sercowego. Łagodzi też skutki działania radio – i chemioterapii. Najlepiej połączyć miód mniszkowy z sokiem z aronii w stosunki 3 części miodu na 1 część soku z aronii i 5 łyżek 40% alkoholu. Spożywać 3 razy dziennie po łyżce.

W medycynie Dalekiego wschodu dzięki niezwykle licznym substancjom aktywnym (ma ich ponad 200) uważany jest za lek niemalże na wszystko. Trudno znaleźć inną roślinę o tak szerokim spektrum działania.

Najważniejszymi składnikami aktywnymi żeń-szenia są:

• ginsenozydy – zwiększają zdolność hemoglobiny do wchłaniania tlenu
• peptydoglukany
• cukry
• witaminy (B1, B2, C, E)
• pierwiastki śladowe (mangan, miedź, kobalt)
• związki mineralne (potas, żelazo, magnez)

Obecnie na rynku jest wiele preparatów z żeń-szenia.

Watro jednak wiedzieć i zapoznać się z jego odmianami. każdy z nich trochę inaczej działa i inne ma zastosowanie.

Odmiany żeń-szenia

Żeń-szeń koreański (Korean Panax ginseng), inaczej czerwony lub prawdziwy – przeznaczony głównie dla mężczyzn gdyż podnosi poziom testosteronu, zwiększa płodność, działa również jako afrodyzjak. Żeń-szeń koreański ma działanie pobudzające, dodaje energii ale jednocześnie działa uspokajająco, redukuje stres i poprawia samopoczucie. Jest więc doskonałym zamiennikiem kawy. Polecany jest również osobom przewlekle chorym i rekonwalescentom. Z tej samej rośliny pozyskiwany jest również żeń-szeń biały poddawany innej formie suszenia i wykazuje słabsze działanie niż czerwony.

Żeń-szeń amerykański (Panax quinquefolius) – podobnie jak inne odmiany redukuje stres, zmniejsza napięcie psychiczne, poprawia pamięć, ale najistotniejszy wpływ ma na układ odpornościowy. Ponad to jest doskonałym przeciwutleniaczem, działa przeciwzapalnie i korzystnie działa na stan zdrowotny całego organizmu.

Żeń-szeń syberyjski – kolczasty (Eleutherococcus senticocus) – Jest doskonałym adaptogenem. Wyciągi z jego korzenia polecane są również dla dzieci mających problemy przystosowawcze, również dla dzieci z autyzmem. Stosowany jest również jako naturalny środek dopingujący psychicznie i fizycznie. Polecany jest również osobom starszym ze względu na działanie poprawiające pamięć i zdolność kojarzenia. Warto go również stosować podczas chemio- i radioterapii gdyż minimalizuje on toksyczne działanie cytostatyków i naświetlań promieniami gamma.

Można spotkać sie również z innymi odmianami jak żeń-szeń – japoński, japoński, brazylijski czy chiński i indyjski.

Bez względu na odmianę, każda z wymienionych działa:

• przeciwzapalnie, przeciwutleniająco, przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo
• immunostymulująco
• antynowotworowo
• stymulująco na układ nerwowy
• wzmacniająco na kondycję psychofizyczną
• leczniczo na układ krążenia – poprawia krążenie, wzmacnia serce, przeciwdziała zakrzepicy, reguluje ciśnienie krwi
• stymulująco na aktywność białych krwinek przez co poprawia odporność
• poprawia filtrację krwi i limfy
• ochronnie na miąższ wątroby i trzustki
• reguluje poziom cukru we krwi
• hamuje proces starzenia się organizmu
• poprawia wygląd skóry i włosów
• zapobiega objawom menopauzy
• działa adaptogennie

Sposoby użycia

Bardzo dobrym sposobem jest żucie korzenia.

Herbatka żeń-szeniowa: 1-2 łyżeczki korzenia ciętego żeń-szenia zalać szklanką gorącej wody (ok 95 st. C.). Odstawić pod przykryciem na 15 min. Pić po 1/2 szklanki dwa razy dziennie.

Jeżeli mamy korzeń w proszku parzymy tak samo ale po ochłodzeniu wypijamy razem z osadem.

Nalewka: korzeń żeń-szenia zmielić i zalać gorącym 40% alkoholem w stosunku 1:3. Odstawić w ciemne miejsce na 2 tygodnie. Przecedzić. Pić po 50 ml 1 raz dziennie, najlepiej rano.

Żeń-szeń bardzo dobrze komponuje się z hibiskusem, miodem i mlekiem.

Przeciwwskazania:

• Ciążą – preparaty przenikają przez łożysko
• Karmienie piersią
• Hemofilia
• Przy chorobach serca i nadciśnieniu warto skonsultować przyjmowanie preparatów z lekarzem lub doświadczonym fitoterapeutą
• Hipoglikemia
• Astma
• Nie wolno żeń-szenia przyjmować z Warfaryną i innymi lekami przeciwzakrzepowymi, lekami hormonalnymi i oddziałującymi na układ nerwowy
• Choroba z gorączką
• Stosowanie żeń-szenia z innymi ziołami stymulującymi organizm należy skonsultować z lekarzem lub doświadczonym fitoterapeutą.
• Wskazane jest ograniczenie picia kawy
• Preparatów nie należy stosować dłużej jak 3 miesiące

Skutki uboczne:

Długie stosowanie silnych dawek może powodować dolegliwości żołądkowe, bezsenność i bóle głowy.

Różeniec jest sukulentem, posiada grubą łodygę na której osadzone są jajowate lub lancetowate, szpiczasto zakończone listki pokryte woskiem W czasie kwitnienia na szczytach łodyg pojawiają się baldachy w kolorach zielonych, żółtych lub czerwonych.

Surowcem leczniczym różeńca jest kłącze, które po przełamaniu wydziela charakterystyczny różany zapach.

Różeniec górski stosowany jest od wielu wieków przez Skandynawów, Lapończyków, Eskimosów, ludność Syberii i Dalekiego Wschodu.

Roślina ta została wielokrotnie przebadana i w pełni zasłużyła na miano cudownego zioła. Zidentyfikowano w niej ok 150 związków bioaktywnych znajdujących się w kłączu.

Najważniejsze z nich to:

• fenylopropanoidy
• fitosterole
• flawonoidy
• fenolokwasy
• katechiny
• proantocyjanidyny

Działanie

W dawnych terapiach tradycyjnych różeniec wykorzystywany był do leczenia anemii, niepłodności, dolegliwości trawiennych, dla wzmocnienia siły fizycznej i uodpornienia na ciężkie warunki atmosferyczne, środowiskowe oraz w leczeniu depresji.

Obecnie jest polecany głównie jako adaptogen podnoszący odporność na stres .

Udowodniono, że różeniec:

• łagodzi negatywne objawy związane ze stresem zarówno emocjonalnym jak i fizjologicznym (zimno, głód, przegrzanie, brak snu)
• podnosi poziom dopaminy i serotoniny przez co poprawia nastrój i samopoczucie
• podnosi wydolność fizyczną i umysłową, ale nie otumania
• wpływa pozytywnie na procesy myślenia, zapamiętywania, kojarzenia, uczenia się, analizowania
• obniża poziom kortyzolu (hormonu stresu)
• regeneruje organizm po wysiłku fizycznym np. po treningu
• działa przeciwzapalnie
• jest bardzo silnym antyoksydantem
• wykazuje działanie ochronne na serce

Stosowanie

Według badań najbardziej skutecznym preparatem z różeńca jest nalewka.

Nalewka: Rozdrobnione kłącze zalać ciepłym 40% alkoholem w stosunku 1:5 i odstawić na 2 tygodnie.

Przefiltrować. Pić 2-3 razy dziennie po 5 ml.

Nie należy przekraczać a dawki gdyż może to skutkować uczuciem drżenia ciała, niepokoju, bezsennością, gonitwą myśli.

Zalecany czas terapii to 4 miesiące.

Sproszkowane kłącza różeńca: Spożywać 1 g. (ok 1/4 łyżeczki) 3 razy dziennie podczas posiłków.

Herbatka: 1 łyżkę rozdrobnionego kłącza zalać szklanką lekko przestudzonej wody i odstawić na ok 5 godzin. Najlepiej zrobić to na noc. Przecedzić i wypić w trzech porcjach w ciągu dnia. Do naparu można dodać sok owocowy lub miód.

Różeniec górski wykazuje synergię z ashwagandhą, żeń-szeniem syberyjskim, guaraną,

Przeciwwskazania: Różeńca nie należy spożywać podczas ciąży i karmienia piersią. Warto też zrezygnować z niego w okresie planowania zajścia w ciążę.

Ponieważ działa on pobudzająco i mobilizuje do działania lepiej spożywać go w ciągu dnia a nie na noc. Warto też zrezygnować z nadmiernego picia kawy gdyż oba napoje działają pobudzająco.

image credits: Jerzy Opioła, CC BY-SA 4.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0, via Wikimedia Commons