Jednak zdania na temat sposobu wytwarzania ziołomiodów są bardzo podzielone i budzą kontrowersje. Jeżeli mówimy o miodzie, mamy na myśli produkt pszczeli.

Jak powstaje miód?

Pszczoły zbierają z łąk z kwiatów nektar, pyłek kwiatowy, z lasów spadź. Przynoszą to do ula, umieszczają w komórkach plastrów (węzie) i odparowują z tego wodę i mieszają z własną śliną zawierającą enzymy. W efekcie miód robi się gęsty, nie psuje się i ma olbrzymie właściwości lecznicze, w zależności z jakich roślin został pozyskany. Cały proces trwa od 3 do 5 tygodni, w zależności od pogody. Jeżeli jest ciepło wentylacja przebiega szybciej i pszczoły zasklepiają węzę. Wiadomo wtedy, że miód jest dojrzały i spokojnie można go odwirować. Z czasem krystalizuje się (nie mylić z cukrzeniem się). W takim miodzie możne znaleźć się również pyłek z kwiatów, jeżeli oczywiście pszczelarz nie umieszcza przy wejściu do ula odpowiedniej wkładki, która strąca go z odnóży pszczół. W ten sposób pozyskuje się dodatkowy produkt w postaci granulowanego pyłku.

Dr Różański podaje sposób na sporządzenie ziołomiodu na bazie prawdziwego produktu pszczelego. Może każdy sobie go wykonać we własnym zakresie. Wystarczy zaopatrzyć się w odpowiedni miód z dobrego źródła i połączyć go z innym preparatem leczniczym. Może to być nalewka, intrakt, macerat, odwar lub sproszkowane, wysuszone zioło. W zależności jaki wybierzemy miód i dodatek uzyskamy odpowiedni efekt leczniczy. Oprócz dobrze wchłanianych składników ( mikroelementy, substancje odżywcze, enzymy, witaminy) mamy tutaj preparat działający leczniczo.

Konkretne przepisy są zamieszczone na końcu wpisu.

A jak powstaje ziołomiód na bazie syropu cukrowego?

Ziołomiód nie jest zaliczany do tradycyjnych miodów. Tutaj najbardziej takiemu określeniu tego preparatu sprzeciwiają się profesjonalni pszczelarze. Kwestionują oni jego nazwę gdyż ma on niewiele wspólnego z prawdziwym miodem pszczelim.

Produkcja takiego ziołomiodu polega na dostarczeniu pszczołom pożywki cukrowej. Cukier rozpuszczany jest w niewielkiej ilości wody i łączony z ziołem, z którego ma być wykonany ziołomiód. Często są to rośliny niemiododajne, którymi pszczoły nie są zainteresowane, ale mają właściwości lecznicze.

Taką mieszaninę podaje się pszczołom, które ją konserwuję i mieszają ze śliną zawierającą enzymy.

Taki ziołomiód ma konsystencję gęstego syropu.

Przepisy na ziołomiody w oparciu o prawdziwy miód pszczeli wg. dr. Różańskiego:

Aby powstał ziołomiód należy wybrany miód połączyć ze sproszkowanym ziołem lub powstałym na jego bazie preparatem.

Jeżeli używamy suchego zioła lub naparu można go zakonserwować odrobiną alkoholu.

Przy połączeniu miodu z ekstraktem lub nalewką stosujemy proporcje 1część preparatu i 2 części miodu. Bobrze to mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji i pijemy 2-3 razy dziennie po łyżce.

Ziołomiód sosnowy: Świeże pędy sosny (najlepiej zebrane zimą w styczniu lub lutym) zalać 50% alkoholem i odstawić na 3 tygodnie. Odcedzić. Nalewkę dodać do miodu spadziowego, mniszkowego lub wrzosowego.

Stosować przez 2 tygodnie 3-5 łyżeczek od herbaty dziennie. . Przy przeziębieniu ustępują ustąpienie gorączki, kaszlu, bólu gardła, wydzieliny z nosa. Poprawia samopoczucie.

Ma działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, wykrztuśne w nieżytach oskrzeli, gardła, nosa, krtani.

Ziołomiód tymiankowy: działanie wykrztuśne, likwidacja wydzieliny oskrzelowej, łagodzi stan zapalny dróg oddechowych. Pomaga w leczeniu chorób zakaźnych, podwyższając liczbę białych ciałek krwi. Wzmaga też łaknienie, poprawia apetyt, dezynfekuje drogi moczowe.

Stosować 3-5 razy dziennie po łyżeczce przed jedzeniem.

Ziołomiód rumiankowy i świerkowy: zapalenie jamy ustnej, gardła, krtani, migdałków. Działanie przeciwapalne i wykrztuśne. Może być podawany dzieciom w czasie ząbkowania, przy bólu brzucha, kolce.

Więcej na temat rumianku tutaj.

Ziołomiód brzozowy, pokrzywowy, kurdybankowy (bluszczyk kurdybanek), łopianowy, mniszkowy: przygotowane przez zmieszanie nalewki, intraktu, soku lub sproszkowanego surowca z miodem, np. 1 łyżeczka sproszkowanej lub zmielonej świeżej lub suchej pokrzywy na 1 łyżkę miodu i 1 łyżeczkę czystej wódki 40%. Wymienione ziołomiody regulują przemianę materii, wspomagają usuwanie szkodliwych metabolitów i ksenobiotyków, wzmagają diurezę. Stosowane w apiterapii przewlekłych chorób skóry i włosów, zatruć, zaburzeń metabolicznych, obrzęków, osłabienia. Ponadto w leczeniu chorób zakaźnych.

 Ziołomiód jeżówkowy (echinacea), torfowy (borowinowy), cyprysowy, cedrowy, aloesowy: wybitnie immunostymulujące, odtruwające i wzmagające regenerację tkanek. Sok aloesowy, z agawy, nalewkę z aloesu albo agawy) lub sok z jeżówki (nalewka, intrakt) zmieszać z miodem spadziowym. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce przy osłabieniu układu odpornościowego i podatności na zakażenia. Wreszcie jako środek wzmacniający i regenerujący. Można dodać dodatkowo naturalny olejek pichtowy, cedrowy lub cyprysowy (10-15 kropel na 0,5 kg ziołomiodu). Jeśli mamy dostęp do pędów cedru lub cyprysu warto przygotować z nich nalewkę (1 część surowca rozdrobnionego na 3-5 części alkoholu 40-60%, wytrawiać 14 dni, przefiltrować), którą można wykorzystać do sporządzenia ziołomiodu. Działanie immunostymulujące i przeciwdroboustrojowe ziołomiodu warto wzmocnić dodając srebro koloidalne.

Ziołomiód z czarnuszki: w apiterapii przerostu gruczołu krokowego oraz jako środek antyandrogenny w leczeniu niektórych chorób u kobiet (policystyczne jajniki, hirsutyzm, trądzik androgenny, niedobór estrogenów). W tym celu wymienione surowce: nasiona czarnuszki zmielone, zmielone kłącze pokrzywy, zmielone znamiona kukurydzy i zmielony korzeń wilżyny, zmielone kwiaty koniczyny w proporcji 1:1 wymieszać. Na każdą łyżkę miodu wrzosowego lub akacjowego dać 1 łyżeczkę przygotowanej mieszanki ziół, 1 łyżeczkę alkoholu 40% i 1 łyżeczkę wina wytrawnego lub półwytrawnego, wymieszać, po 3 dniach zażywać 2 razy dziennie, rano i wieczorem po 1 łyżce, przez 1-3 miesiące. Po 1-3 miesiącach zrobić przerwę i kurację powtórzyć.

Ziołomiód walerianowy, melisowy, chmielowy: działają uspokajająco, zwłaszcza gdy są przygotowane na miodzie nostrzykowym, wrzosowym (dobry też na zapalenia układu moczowego), spadziowym, melisowym, lawendowym. Nalewkę z waleriany, melisy, chmielu w równych częściach zmieszać. Na 1 część mieszanki nalewek dać 1 część miodu, wymieszać, dodać dla wzmocnienia 10 kropel olejku melisowego naturalnego lub posiekaną melisę świeżą (1 łyżeczka melisy na 1 łyżkę ziołomiodu), wymieszać ponownie. Zażywać 1-4 razy dziennie (zależnie od potrzeby) po łyżce w nerwicach, lęku, stresie, niepokoju, bezsenności, okresie po- i przekwitania, w stanach zdenerwowania. Aby nadać produktowi działanie przeciwdepresyjne dodać można intrakt z dziurawca, nalewkę z żeń-szenia.

Ziołomiód miętowy: Działa przeciwskurczowo. Pobudza wydzielanie żółci, pomaga przy dolegliwościach żoładkowych, wzmaga wchłanianie pokarmu.

Ziołomiód aloesowy: Pomaga przy zaparciach, działa lekko przeczyszczająco, reguluje ukłąd trawienny. Pobudza układ immunologiczny. Niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Ziołomiód z żyworodki pierzastej: niezwykle silnie wzmacnia układ odpornościowy, zwalcza wszelkie choroby, zawiera duże ilości witaminy C. Działa grzybobójczo, odkażająco, regenerująco ( można stosować na skórę przy odleżynach, trudno gojących sie ranach, grzybicy. Wewnętrznie spożywamy przez 2 miesiące po 2 łyżki. Po tym czasie należy zrobić miesiąc przerwy.

Ziołomiód z dziurawca: Najlepiej sporządzić na miodzie akacjowym lub lipowym. Działa uspokajająco, pomaga przy depresjach. regeneruje tkanki wątroby, pomaga przy niestrawności i przy bólu żołądka.

Ziołomiód głogowy: działa szczególnie leczniczo w przypadkach schorzeń przewlekłych serca, układu krążenia, stosowany jest w stwardnieniu mózgowym, problemach z regulacją ciśnienia krwi, pomaga w przypadku niedotlenienia mięśnia sercowego i mózgu. Działa też uspokajająco.

Ziołomiód pokrzywowy. niezwykle cenny i wartościowy o dużym spektrum działania. Wzmacnia odporność, zawiera niezwykle dużą ilość żelaza i niezwykle dużo mikroelementów co poprawia skład krwi i oczyszcza ją, działa wzmacniająco na mięsień serca, leczy reumatyzm, poprawia pracę trzustki i wątroby, leczy reumatyzm, wzmacnia system immunologiczny, wzmacnia metabolizm, poprawia laktacje u kobiet karmiących

Ziołomiód anyżowy: Polecany przy infekcjach bakteryjnych ,stosowany w stanach infekcyjnych, bakteryjnych, wirusowych, przy chorobach układu oddechowego


Ziołomiód nagietkowy: polecany dla rekonwalescentów, po przewlekłych chorobach, zabiegach chirurgicznych, przy chorobach wrzodowych żoładka i dwunastnicy, schorzeniach kobiecych dróg rodnych, anemii, obniżonej odporności. Można stosować zewnętrznie przy problemach skórnych.

Ziołomiód aroniowy: Niezwykle bogaty z witaminy grupy B, witaminę C i PP. Polecany przy schorzeniach wątroby, trzustki, poprawia krążenie krwi, wzmacnia pracę mięśnia sercowego. Łagodzi też skutki działania radio – i chemioterapii. Najlepiej połączyć miód mniszkowy z sokiem z aronii w stosunki 3 części miodu na 1 część soku z aronii i 5 łyżek 40% alkoholu. Spożywać 3 razy dziennie po łyżce.

Gatunków pokrzywy jest kilkadziesiąt i można ją spotkać wszędzie, na całym świecie, w lasach, w rowach, łąkach, przy potokach. Nie rośnie tylko na Syberii. Nie trudno więc zbierać ją z dala od dróg, szos i miejsc zanieczyszczonych.

Już średniowieczni medycy doceniali zdrowotne działanie pokrzywy i przyrządzali na jej bazie przeróżne preparaty dla osób wyczerpanych, osłabionych i schorowanych.

Niemniej jednak, ze względu na jej dostępność spożywali ją ludzie niezbyt majętni, których nie stać było na jarzyny i owoce.

Dziś do celów leczniczych pozyskuje się liście, kłącza oraz korzenie. Najbardziej wartościowa pokrzywa jest zbierana w kwietniu i w maju. W tym czasie posiada najwięcej witamin, kwasów i mikroelementów wzmacniających organizm.

W stanie surowym można wykorzystać ją jako dodatek do zup, kaszy, jajecznicy, omletu, sałatki, tarty, zamiast koperku do ziemniaków. Świeżo wyciśnięty sok z pokrzywy można przechowywać w lodówce do 3 dni i dodawać np. do jogurtów czy soków lub zamrozić w woreczku do kostek lodu.

Sok możemy pić 1 raz dziennie po 1 łyżce przez 2 tygodnie. Potem należy zrobić przerwę min. tygodniową.

Pokrzywa w swoim składzie posiada niezwykłą mieszankę składników czynnych:

• witamina C
• kwas foliowy
• witaminy B1, E, K
• fosfor, mangan, krzem, żelazo, miedź
• kwas mrówczany, krzemowy
• chlorofil
• acetylocholina
• ryboflawin
• kwas pantotenowy
• tiamina
• pirydoksyna
• histamina

Działanie pokrzywy:

Pokrzywa zwyczajna jest jedną z najbardziej wszechstronnie działających na nasz organizm ziół. Badania naukowe dowiodły niesamowitych, bezcennych jej właściwości.

Działa:

• przeciwzapalnie, przeciwbólowo
• niszczy wirusy, grzyby,bakterie
• wzmacniająco – szczególnie przy rekonwalescencji
• krwiotwórczo – przy anemii wspomaga produkcję czerwonych krwinek i hemoglobiny
• moczopędnie – likwiduje stany zapalne dróg moczowych, zapobiega kamicy nerkowej, dna moczanowa, zakażenie nerek
• przeciwkrwotocznie (świeży sok) – tamuje krwotoki przy hemoroidach, menstruacyjne
• odflegmia drogi oddechowe
• leczy reumatyzm
• wraz z moczem wydala toksyny, zbędne produkty przemiany materii
• obniża poziom glukozy we krwi
• ułatwia trawienie
• hamuje biegunkę
• przeciwnowotworowo
• u kobiet karmiących działa mlekopędnie
• odtruwa wątrobę i zapobiega kamicy woreczka żółciowego, zastojom żółci
• wspiera działanie trzustki
• przeciwdziała miażdżycy
• reguluje pracę tarczycy
• leczy zaburzenia czynności jajników, zapalenie przydatków, zaburzenia miesiączkowania
• uelastycznia skórę, przeciwdziała powstawaniu zmarszczek i starzeniu się organizmu
• poprawia kondycję włosów
• leczy trądzik, owrzodzenia, łojotok, łupież

Sposoby stosowania:

Napar: 2 łyżki zmielonej, świeżej pokrzywy zalać 2 szklankami wrzątku. Odstawić na 20 min. Pić 2 razy dziennie po 1/2 szklanki. Przy osłabieniu i zawrotach głowy pić razem z nalewką z arniki (20 kropli 3 razy dziennie). Napar można stosować jako płukankę do włosów, do przemywania twarzy, ran.

Nalewka na porost włosów: Oczyszczone korzenie pokrzywy rozdrabniamy i zalewamy 60% alkoholem w stosunku 1:3. Odstawiamy na 3 tygodnie i przecedzamy. Stosujemy do nacierania skóry głowy po rozcieńczeniu (1 część nalewki i 3 części wody).

Nalewka stosowana przy reumatyzmie: Świeże liście pokrzywy zalewamy spirytusem w stosunku 1:3. Odstawiamy na 2 tygodnie i przecedzamy. Nalewką nacieramy schorzałe miejsca..

Mieszanka przy bolesnych, nieregularnych miesiączkach połączonych z upławami: wymieszać w równych ilościach: kłącze i ziele pokrzywy, ziele glistnika, korzeń arcydzięgla, ziele skrzypu, ziele piołunu, korzeń żywokostu, kwiat nagietka, liść kasztanowca, ziele wrotyczu, liść melisy, liść mięty i ziele rumianku. 2 łyżki mieszanki zalać 1 szklanką wrzątku i odstawić na 30 min. Odcedzić. Pić 3 razy dziennie po 200 ml.

Maść pokrzywowa: Do naczynia umieszczonego w gorącej kąpieli wodnej wkładamy: 2 łyżki maści linomag. Po rozpuszczeniu się maści dodajemy kolejno: 1 łyżkę glicerynowego ekstraktu pokrzywowego, 1 łyżkę nalewki pokrzywowej, 4 krople olejku lawendowego, 4 krople wit. A i 4 krople wit. E.. Całość dobrze mieszamy do uzyskania jednolitego kremu. przekładamy do słoiczków z ciemnego szkła. Przechowywać w lodówce. Maść działa leczniczo na skórę, zapobiega zmarszczkom oraz odżywia. Zapobiega pierzchnięciu ust.

Ziołomiód pokrzywowy: świeżą zmieloną pokrzywę wymieszać z miodem (najlepiej wrzosowym) i 40% czystą wódką w stosunku 1:1:1. Dobrze wymieszać. odstawić na parę dni. Ziołomiód, reguluje przemianę materii, usuwa toksyny z organizmu, leczy choroby zakaźne, ukłąd moczowy, wzmacnia przy rekonwalescencji.

Przeciwwskazania:

• Zażywanie lekarstw przeciwcukrzycowych
• Przy schorzeniach nowotworowych i chorobach układu rozrodczego skonsultować się z lekarzem lub doświadczonym terapeutą.

Tak wygląda rumianek pospolity

A tak złocień właściwy (jastrun).

Rumianek można rozpoznać po charakterystycznym zapachu, który wydzielany jest po przecięciu koszyczka kwiatu. Poza tym jego listki mają odcinki nitkowate. Listki złocienia są bardziej płaskie, jajowate, miejscami karbowane.

Rumianek należy do najstarszych roślin leczniczych. Wzmianki o jego zastosowaniu w terapii różnych schorzeń można znaleźć u Hipokratesa. Został też opisany przez badacza przyrody Pliniusza w latach 60-tych przed naszą erą. Egipcjanie szczególną wagę przywiązywali do jego leczniczych właściwości, traktując go jako święte ziele boga Słońca.

Obecnie jest on jedną z najpopularniejszych roślin leczniczych stosowanych przy terapii zarówno dorosłych jak i dzieci a nawet podawany jest niemowlętom. Panuje przekonanie, że jest on ziołem bezpiecznym, łagodnym w działaniu. Jednak jego moc działania jest niezwykle silna.

Działanie

Substancje zawarte w rumianku mają niezwykle szerokie spektrum działania.

Surowcem leczniczym jest koszyczek bardzo bogaty min. w:

• olejki eteryczne (bisabolol)
• garbniki
• flawonoidy
• kwasy organiczne
• sole mineralne
• śluzy
• kumaryny
• cholina

Substancje te mają działanie przeciwzapalne, odkażające, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne, przeciwalergiczne, uspokajające, rozkurczowe, lekko napotne.

Preparatami z koszyczków rumianku można leczyć:

• alergie
• problemy trawienne
• złe funkcjonowanie wątroby i nerek
• stany zapalne skóry
• artretyczne zapalenie stawów
• depresję
• zapalenie spojówek

U niemowląt warto zastosować go przy:

• bólach i wzdęciach brzuszka, kolkach
• problemach z oddychaniem (katar, zatkany nos)

Pomocny jest również w przypadku bóli miesiączkowych, podrażnieniu nerwowym, przy braku apetytu, stanach zapalnych jamy ustnej, bólu gardła (angina), podrażnieniach skóry głowy. Popularnym preparatem leczniczym zawierającym płynny wyciąg z kwiatów rumianku jest Azulan do stosowania zarówno zewnętrznego jak i wewnetrznego.

Wyciągi z rumianku mają tez szerokie zastosowanie w kosmetyce. Wykorzystuje się je w kremach, tonikach do twarzy i maseczkach.

Sposoby użycia

Herbatka z koszyczków rumianku: 1 łyżkę koszyczków zalać szklanką wody i parzyć pod przykryciem 15 min., po czym odcedzić. Napar należy pić często, w małych ilościach (po pół szklanki) w przypadku schorzeń układu pokarmowego. Napar działa uspokajająco, rozkurczowo, znosi objawy menopauzy a w czasie ciąży pomaga na mdłości. Zewnętrznie napar stosujemy do okładów, przemywań, płukanek. Napar taki może tez być stosowany do lewatyw przy silnych zaparciach, stanach zapalnych jelita grubego i biegunce.

Olejek rumiankowy: słoik napełniamy koszyczkami świeżego rumianku i zalewamy podgrzaną do 60 st. C. oliwą z oliwek tak aby surowiec został zakryty. Szczelnie zamykamy i odstawiamy na 4 tygodnie w ciepłe miejsce. Po tym czasie odcedzamy zioła, a olej trzymamy najlepiej w ciemnej butelce, w chłodnym miejscu.

Olej taki bardzo pomaga przy zaparciach – pić 3 razy dziennie po 1 łyżce.

Zewnętrznie może być stosowany do masaży zmęczonych nóg, rozstępach skórnych, przy hemoroidach. Korzystnie działa też na osłabione, zniszczone włosy. Lekko podgrzany nakładamy na włosy i owijamy je ręcznikiem na 2 godziny przed myciem.

Nalewka rumiankowa: szklankę suszonych kwiatów rumianku zalać 1/2 l 40% alkoholu i pozostawić na 2 tygodnie, po czym przefiltrować. Zażywać 3 razy dziennie po 1-2 łyżeczek rozpuszczonych w 50 ml wody.

Ocet rumiankowy: szklankę świeżych kwiatów rumianku zalać 1/2 l octu i odstawić na 14 dni. Przefiltrować. Stosować do okładów, płukanek, pędzlowania gardła i błon śluzowych. Dobrze sprawdza się też przy owrzodzeniach, stłuczeniach, oparzeniach.

Rumianek do kąpieli: 50 g kwiatów rumianku zalać 1 litrem wrzątku i odstawić na 20 min pod przykryciem, po czym wlać (można nie przecedzać) do wanny z wodą. Kąpiel nie powinna trwać dłużej jak 20 minut.

Galaretka rumiankowa: 1 łyżkę żelatyny spożywczej zalać 300 ml wrzątku, ciągle mieszać aż do jej rozpuszczenia. Do roztworu wsypać 2-3 łyżki świeżych, rozdrobnionych kwiatów rumianku i wszystko zagotować. Odstawić do ostygnięcia aby galaretka zastygła.

Galaretkę można spożywać 2 razy dziennie po łyżce przy chorobie wrzodowej żołądka, zaparciach, biegunkach, problemach żołądkowych, hemoroidach. Sprawdza się też bardzo dobrze przy problemach skórnych, oparzeniach, stanach zapalnych i jako środek łagodzący po goleniu.