Jednak zdania na temat sposobu wytwarzania ziołomiodów są bardzo podzielone i budzą kontrowersje. Jeżeli mówimy o miodzie, mamy na myśli produkt pszczeli.

Jak powstaje miód?

Pszczoły zbierają z łąk z kwiatów nektar, pyłek kwiatowy, z lasów spadź. Przynoszą to do ula, umieszczają w komórkach plastrów (węzie) i odparowują z tego wodę i mieszają z własną śliną zawierającą enzymy. W efekcie miód robi się gęsty, nie psuje się i ma olbrzymie właściwości lecznicze, w zależności z jakich roślin został pozyskany. Cały proces trwa od 3 do 5 tygodni, w zależności od pogody. Jeżeli jest ciepło wentylacja przebiega szybciej i pszczoły zasklepiają węzę. Wiadomo wtedy, że miód jest dojrzały i spokojnie można go odwirować. Z czasem krystalizuje się (nie mylić z cukrzeniem się). W takim miodzie możne znaleźć się również pyłek z kwiatów, jeżeli oczywiście pszczelarz nie umieszcza przy wejściu do ula odpowiedniej wkładki, która strąca go z odnóży pszczół. W ten sposób pozyskuje się dodatkowy produkt w postaci granulowanego pyłku.

Dr Różański podaje sposób na sporządzenie ziołomiodu na bazie prawdziwego produktu pszczelego. Może każdy sobie go wykonać we własnym zakresie. Wystarczy zaopatrzyć się w odpowiedni miód z dobrego źródła i połączyć go z innym preparatem leczniczym. Może to być nalewka, intrakt, macerat, odwar lub sproszkowane, wysuszone zioło. W zależności jaki wybierzemy miód i dodatek uzyskamy odpowiedni efekt leczniczy. Oprócz dobrze wchłanianych składników ( mikroelementy, substancje odżywcze, enzymy, witaminy) mamy tutaj preparat działający leczniczo.

Konkretne przepisy są zamieszczone na końcu wpisu.

A jak powstaje ziołomiód na bazie syropu cukrowego?

Ziołomiód nie jest zaliczany do tradycyjnych miodów. Tutaj najbardziej takiemu określeniu tego preparatu sprzeciwiają się profesjonalni pszczelarze. Kwestionują oni jego nazwę gdyż ma on niewiele wspólnego z prawdziwym miodem pszczelim.

Produkcja takiego ziołomiodu polega na dostarczeniu pszczołom pożywki cukrowej. Cukier rozpuszczany jest w niewielkiej ilości wody i łączony z ziołem, z którego ma być wykonany ziołomiód. Często są to rośliny niemiododajne, którymi pszczoły nie są zainteresowane, ale mają właściwości lecznicze.

Taką mieszaninę podaje się pszczołom, które ją konserwuję i mieszają ze śliną zawierającą enzymy.

Taki ziołomiód ma konsystencję gęstego syropu.

Przepisy na ziołomiody w oparciu o prawdziwy miód pszczeli wg. dr. Różańskiego:

Aby powstał ziołomiód należy wybrany miód połączyć ze sproszkowanym ziołem lub powstałym na jego bazie preparatem.

Jeżeli używamy suchego zioła lub naparu można go zakonserwować odrobiną alkoholu.

Przy połączeniu miodu z ekstraktem lub nalewką stosujemy proporcje 1część preparatu i 2 części miodu. Bobrze to mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji i pijemy 2-3 razy dziennie po łyżce.

Ziołomiód sosnowy: Świeże pędy sosny (najlepiej zebrane zimą w styczniu lub lutym) zalać 50% alkoholem i odstawić na 3 tygodnie. Odcedzić. Nalewkę dodać do miodu spadziowego, mniszkowego lub wrzosowego.

Stosować przez 2 tygodnie 3-5 łyżeczek od herbaty dziennie. . Przy przeziębieniu ustępują ustąpienie gorączki, kaszlu, bólu gardła, wydzieliny z nosa. Poprawia samopoczucie.

Ma działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, wykrztuśne w nieżytach oskrzeli, gardła, nosa, krtani.

Ziołomiód tymiankowy: działanie wykrztuśne, likwidacja wydzieliny oskrzelowej, łagodzi stan zapalny dróg oddechowych. Pomaga w leczeniu chorób zakaźnych, podwyższając liczbę białych ciałek krwi. Wzmaga też łaknienie, poprawia apetyt, dezynfekuje drogi moczowe.

Stosować 3-5 razy dziennie po łyżeczce przed jedzeniem.

Ziołomiód rumiankowy i świerkowy: zapalenie jamy ustnej, gardła, krtani, migdałków. Działanie przeciwapalne i wykrztuśne. Może być podawany dzieciom w czasie ząbkowania, przy bólu brzucha, kolce.

Więcej na temat rumianku tutaj.

Ziołomiód brzozowy, pokrzywowy, kurdybankowy (bluszczyk kurdybanek), łopianowy, mniszkowy: przygotowane przez zmieszanie nalewki, intraktu, soku lub sproszkowanego surowca z miodem, np. 1 łyżeczka sproszkowanej lub zmielonej świeżej lub suchej pokrzywy na 1 łyżkę miodu i 1 łyżeczkę czystej wódki 40%. Wymienione ziołomiody regulują przemianę materii, wspomagają usuwanie szkodliwych metabolitów i ksenobiotyków, wzmagają diurezę. Stosowane w apiterapii przewlekłych chorób skóry i włosów, zatruć, zaburzeń metabolicznych, obrzęków, osłabienia. Ponadto w leczeniu chorób zakaźnych.

 Ziołomiód jeżówkowy (echinacea), torfowy (borowinowy), cyprysowy, cedrowy, aloesowy: wybitnie immunostymulujące, odtruwające i wzmagające regenerację tkanek. Sok aloesowy, z agawy, nalewkę z aloesu albo agawy) lub sok z jeżówki (nalewka, intrakt) zmieszać z miodem spadziowym. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce przy osłabieniu układu odpornościowego i podatności na zakażenia. Wreszcie jako środek wzmacniający i regenerujący. Można dodać dodatkowo naturalny olejek pichtowy, cedrowy lub cyprysowy (10-15 kropel na 0,5 kg ziołomiodu). Jeśli mamy dostęp do pędów cedru lub cyprysu warto przygotować z nich nalewkę (1 część surowca rozdrobnionego na 3-5 części alkoholu 40-60%, wytrawiać 14 dni, przefiltrować), którą można wykorzystać do sporządzenia ziołomiodu. Działanie immunostymulujące i przeciwdroboustrojowe ziołomiodu warto wzmocnić dodając srebro koloidalne.

Ziołomiód z czarnuszki: w apiterapii przerostu gruczołu krokowego oraz jako środek antyandrogenny w leczeniu niektórych chorób u kobiet (policystyczne jajniki, hirsutyzm, trądzik androgenny, niedobór estrogenów). W tym celu wymienione surowce: nasiona czarnuszki zmielone, zmielone kłącze pokrzywy, zmielone znamiona kukurydzy i zmielony korzeń wilżyny, zmielone kwiaty koniczyny w proporcji 1:1 wymieszać. Na każdą łyżkę miodu wrzosowego lub akacjowego dać 1 łyżeczkę przygotowanej mieszanki ziół, 1 łyżeczkę alkoholu 40% i 1 łyżeczkę wina wytrawnego lub półwytrawnego, wymieszać, po 3 dniach zażywać 2 razy dziennie, rano i wieczorem po 1 łyżce, przez 1-3 miesiące. Po 1-3 miesiącach zrobić przerwę i kurację powtórzyć.

Ziołomiód walerianowy, melisowy, chmielowy: działają uspokajająco, zwłaszcza gdy są przygotowane na miodzie nostrzykowym, wrzosowym (dobry też na zapalenia układu moczowego), spadziowym, melisowym, lawendowym. Nalewkę z waleriany, melisy, chmielu w równych częściach zmieszać. Na 1 część mieszanki nalewek dać 1 część miodu, wymieszać, dodać dla wzmocnienia 10 kropel olejku melisowego naturalnego lub posiekaną melisę świeżą (1 łyżeczka melisy na 1 łyżkę ziołomiodu), wymieszać ponownie. Zażywać 1-4 razy dziennie (zależnie od potrzeby) po łyżce w nerwicach, lęku, stresie, niepokoju, bezsenności, okresie po- i przekwitania, w stanach zdenerwowania. Aby nadać produktowi działanie przeciwdepresyjne dodać można intrakt z dziurawca, nalewkę z żeń-szenia.

Ziołomiód miętowy: Działa przeciwskurczowo. Pobudza wydzielanie żółci, pomaga przy dolegliwościach żoładkowych, wzmaga wchłanianie pokarmu.

Ziołomiód aloesowy: Pomaga przy zaparciach, działa lekko przeczyszczająco, reguluje ukłąd trawienny. Pobudza układ immunologiczny. Niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Ziołomiód z żyworodki pierzastej: niezwykle silnie wzmacnia układ odpornościowy, zwalcza wszelkie choroby, zawiera duże ilości witaminy C. Działa grzybobójczo, odkażająco, regenerująco ( można stosować na skórę przy odleżynach, trudno gojących sie ranach, grzybicy. Wewnętrznie spożywamy przez 2 miesiące po 2 łyżki. Po tym czasie należy zrobić miesiąc przerwy.

Ziołomiód z dziurawca: Najlepiej sporządzić na miodzie akacjowym lub lipowym. Działa uspokajająco, pomaga przy depresjach. regeneruje tkanki wątroby, pomaga przy niestrawności i przy bólu żołądka.

Ziołomiód głogowy: działa szczególnie leczniczo w przypadkach schorzeń przewlekłych serca, układu krążenia, stosowany jest w stwardnieniu mózgowym, problemach z regulacją ciśnienia krwi, pomaga w przypadku niedotlenienia mięśnia sercowego i mózgu. Działa też uspokajająco.

Ziołomiód pokrzywowy. niezwykle cenny i wartościowy o dużym spektrum działania. Wzmacnia odporność, zawiera niezwykle dużą ilość żelaza i niezwykle dużo mikroelementów co poprawia skład krwi i oczyszcza ją, działa wzmacniająco na mięsień serca, leczy reumatyzm, poprawia pracę trzustki i wątroby, leczy reumatyzm, wzmacnia system immunologiczny, wzmacnia metabolizm, poprawia laktacje u kobiet karmiących

Ziołomiód anyżowy: Polecany przy infekcjach bakteryjnych ,stosowany w stanach infekcyjnych, bakteryjnych, wirusowych, przy chorobach układu oddechowego


Ziołomiód nagietkowy: polecany dla rekonwalescentów, po przewlekłych chorobach, zabiegach chirurgicznych, przy chorobach wrzodowych żoładka i dwunastnicy, schorzeniach kobiecych dróg rodnych, anemii, obniżonej odporności. Można stosować zewnętrznie przy problemach skórnych.

Ziołomiód aroniowy: Niezwykle bogaty z witaminy grupy B, witaminę C i PP. Polecany przy schorzeniach wątroby, trzustki, poprawia krążenie krwi, wzmacnia pracę mięśnia sercowego. Łagodzi też skutki działania radio – i chemioterapii. Najlepiej połączyć miód mniszkowy z sokiem z aronii w stosunki 3 części miodu na 1 część soku z aronii i 5 łyżek 40% alkoholu. Spożywać 3 razy dziennie po łyżce.

Jest on kojarzony również jako symbol zwycięstwa. Wieńce laurowe zakładano zwycięzcom igrzysk i olimpiad. W starożytności wierzono, że chroni on chorób i wszelkich nieszczęść.

Charakterystyczny, lekko korzenny i gorzkawy smak liście laurowe zawdzięczają dużej ilości garbników, goryczy i olejków eterycznych.

Znaleźć w nich można również: flawonoidy, laktony seskwiterpenowe, ligniany, lignany, , alkaloidy izochinolinowe: retikulinę, boldyna; alkohol mirycylowy .

Zaopatrując się w wawrzyn warto jest sprawdzić jego jakość, gdyż w sklepach najczęściej sprzedawany jest zwietrzały, o słabym działaniu terapeutycznym. Zakupiony od sprawdzonego sprzedawcy, najlepiej pochodzący z krajów południowej Europy, aromatyczny, przechowujemy w szczelnie zamkniętym pojemniku, bez dostępu światła, nawet do 2 lat.

Lecznicze działanie liści laurowych trudno przecenić. Zioło to wpływa na układ pokarmowy, kostny, nerwowy, oddechowy. Stosowana jest również do leczenia schorzeń dermatologicznych.

Działanie wawrzynu:

• przeciwzapalne
• przeciwwirusowe
• przeciwgrzybicze
• uspokajające
• odtruwające
• wykrztuśne
• napotne
• pobudzające układ krążenia
• wzmagające skurcze mięśnia sercowego
• wspomagające procesy trawienne
• rozkurczowe

Kiedy warto zastosować preparaty na bazie liści laurowych:

• przy schorzeniach układu oddechowego, przeziębieniach, grypie
• przy infekcjach lub zapaleniu jamy ustnej, infekcji dziąseł
• podczas infekcji jelitowej, niestrawności, zaburzeń trawienia, schorzeniach wątroby,
• w chorobach układu oddechowego ( do inhalacji zatok)
• w chorobach układu nerwowego – działa na niego stymulująco
• reumatyzmie
• przy zakażeniu grzybiczym stóp, schorzeniach dermatologicznych (np. łuszczycy, łupieżu), działa zabójczo na roztocza.
• gdy kondycja włosów jest słaba – wcierany w skórę głowy zapobiega ich wypadaniu i nadaje połysk
• przy schorzeniach układu moczowego – działa moczopędnie

Sposoby stosowania:

Napar z liści laurowych na poprawę trawienia, zaburzenia jelitowe, lepsze wchłanianie składników odżywczych: Przed posiłkiem możemy żuć liść laurowy lub 2 łyżki rozdrobnionych liści zalewamy szklanką wrzątku i odstawiamy na 30 min. Pijemy przed każdym posiłkiem 3 razy dziennie po 100 ml.

Odwar z liści przy infekcji lub zapaleniu jamy ustnej i gardła: 10 liści zalewamy szklanką zimnej wody i pomału doprowadzamy do wrzenia. Gotujemy na małym ogniu przez 10 min. Odwarem płuczemy gardło i jamę ustną. Odwar ma też zastosowanie przy pielęgnacji włosów. Nadaje im połysk, zapobiega wypadaniu i likwiduje wszelkie schorzenia skórne.

Odwar przy bólach reumatycznych stawów: kilka liści laurowych zalewamy 1 litrem zimnej wody i doprowadzamy do wrzenia. Gotujemy na małym ogniu 10 min. Odwar odstawiamy pod przykryciem na 30 min. Pijemy 4 razy dziennie po 100 ml. przez 3 dni. Po 10 dniach przerwy powtarzamy kurację. Równocześnie stosujemy okłady z odwaru na bolące miejsca.

Okłady przy zapaleniu oskrzeli: 10 liści laurowych zalewamy 2 szklankami wrzątku i gotujemy przez 15 min. W lekko ochłodzonym odwarze moczymy ręcznik i okładamy nim klatkę piersiową. Zabieg powtarzamy 4-5 krotnie co 2-3 godziny.

Inhalacja przy zapaleniu zatok: 5 rozdrobnionych liści laurowych zalać wrzątkiem i gotować na małym ogniu 10 min. Stosować do inhalatora lub pochyloną głowę nad garnkiem nakryć ręcznikiem i wdychać parę nosem przez ok 2 min. Zabieg powtórzyć jeszcze dwukrotnie w ciągu dnia.

Olejek laurowy na pobudzenie psychiczne: 4-6 kropli olejku wymieszać z łyżką miodu i spożywać 3 razy dziennie.

Olejek laurowy eteryczny poleca dr. Różański: do smarowania ugryzień lub ukąszeń, do smarowania skóry jako środek profilaktyczny, przeciwko grzybicom i roztoczom (1 część olejku na 5 części oleju z oliwek). Doustnie 1-3 razy dziennie jako anydepresant. Znosi też bóle brzucha i bóle miesiączkowe. Zapobiega wzdęciom. Sprawdza się również w leczeniu przeziębienia, najlepiej w mleku z miodem, w herbatce malinowej i w syropach.

Nalewka z owoców wawrzynu wg dr. Różańskiego: owoce świeże lub suche rozdrobnić i zalać ciepłym alkoholem 50-60% (1 część surowca na 5 części alkoholu), odstawić na przynajmniej 7 dni, przefiltrować. Zażywać po 1-3 ml 1-2 razy dziennie. W dawce 5-10 ml działa pobudzająco i antydepresyjnie. Pobudza trawienie i poprawia samopoczucie. Do przemywania miejsc ugryzionych przez owady i pajęczaki. Korzystnie działa na skórę zapalnie zmienioną i z wypryskami. Można spróbować do leczenia atopowego zapalenia skóry, bo często daje dobre wyniki. Wcierana we włosy likwiduje łupież. Hamuje nadmierne podziały naskórka w przebiegu rybiej łuski i łuszczycy. Hamuje odczyny autoimmunologiczne w skórze. Zażywana doustnie niszczy grzyby w przewodzie pokarmowym. Nadaje się do zwalczania nieprzyjemnego zapachu z ust.

Przeciwwskazania:

• zaburzenia krzepnięcia krwi
• ostra białaczka
• spożywanie leków przeciwzakrzepowych
• hipoglikemia
• nie należy preparatów z wawrzynem spożywać łącznie z alkoholem, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, antydepresantami, lekami przeciwdrgawkowymi
• kobiety w ciąży i karmiące powinny zachować szczególną ostrożność

Krwawnik jako zioło lecznicze był stosowany od wielu wieków, już w starożytności, głównie jako środek zatrzymujący krwawienia. Jednak jego terapeutyczne działanie jest o wiele szersze.

W swoim składzie zawiera:

• laktony seskwiterpenowe
• glikozydy flawonoidowe
• kwasy tłuszczowe
• cukry
• fitosterole
• garbniki
• alkany
• kwas bursztynowy, octowy, walerianowy, mrówkowy
• aminy
• alkaloidy
• olejki eteryczne o miłym korzennym zapachu

Działanie

Krwawnik jako zioło lecznicze stosowali już w średniowieczu zielarze. Poza jego przeciwkrwotocznym działaniem sprawdza się jako środek na wszelkie dolegliwości układu rozrodczego kobiet. Działa przeciwzapalnie, bakteriobójczo. Dobrze wpływa też na układ krwionośny – oczyszcza krew, usuwa toksyny z organizmu, poprawia krążenie, pobudza wytwarzanie krwinek. Przeciwdziała skurczom mięśni gładkich przewodu pokarmowego. Sprawdza się też w terapii układu moczowego – działa moczopędnie, działa odkażająco, reguluje czynności nerek.

Wskazania do stosowania krwawnika:

• terapia układu pokarmowego – drobne krwawienia przewodu pokarmowego, hemoroidy, nieżyt żołądka i jelit, nadmierna kwasowość, choroba wrzodowa przewodu pokarmowego, zaburzenia pracy wątroby, wzdęcia, zgaga
• choroby kobiece
• zburzenia krążenia
• nieżyt górnych dróg oddechowych, grypa, infekcje, gorączka
• nowotwory
• choroby skórne – trądzik, atopowe zapalenie skóry, wypryski, ropnie, liszaje

Sposoby użycia

Napar: 1 łyżkę krwawnika zalać szklanką wrzątku i odstawić do naciągnięcia na 20 min. Przecedzić. Pić 3 razy dziennie po 100 ml. Napar można używać do przemywania twarzy i stosować jako okład na schorzałą skórę.

Nalewka: Świeże ziele krwawnika rozdrobnić i zalać 40% alkoholem w stosunku 1:5. Nalewka po rozcieńczeniu służyć może do przemywania skóry łojotokowej lub miejsc objętych stanem zapalnym.

Ziołomiód: 1 szklankę drobno posiekanych listków krwawnika zalać 1 szklanką 40% alkoholu i odstawić na 30 min. Po tym czasie dodać 1 szklankę miodu (najlepiej spadziowego), dobrze wymieszać i pozostawić na 24 godziny. Spożywać 1 raz dziennie po łyżce w przypadku infekcji górnych dróg oddechowych, grypy (3 razy dziennie po łyżce), dla poprawienia trawienia i jako środek wzmacniający.

Mikstura krwawnikowa: ziele krwawnika zmiksować z 1 szklanką ciepłego mleka, miodem, szczyptą kurkumy i 1/2 łyżeczki spiruliny. Pić rano na wzmocnienie i oczyszczenie organizmu.

Kompresy z ziela krwawnika: ziele krwawnika drobno pokroić i zalać małą ilością wody. Doprowadzić do wrzenia i gotować na malutkim ogniu ok 2 min. Zmiksować. Taką papkę przykładać na krwawiące rany, wrzody, liszaje i inne schorzenia skórne również na tle alergicznym.

Maseczka na twarz: listki krwawnika miksować aż wypuszczą sok. Do papki dodać trochę oleju (konopnego lub lnianego) i koziego mleka lub serwatki w ilości takiej aby uzyskać gęstą papkę. Maseczkę położyć na twarz na 20 min po czym zmyć letnią wodą. Przez najbliższe 2 godziny nie nakładać żadnego kremu.

Przeciwwskazania: ciąża i karmienie piersią, dzieci poniżej 12 r. ż, nadwrażliwość na krwawnik objawiające się wysypką lub szczypaniem skóry. Osoby z zaburzeniami krzepliwości krwi wcześniej powinny skonsultować jego stosowanie z lekarzem lub doświadczonym fitoterapeutą.

W literaturze spotkać się można z dwoma gatunkami głogu: jednoszyjkowy (Crataegus monogyna) i dwuszyjkowy (Crataegus laevigata) .

Dobrze przyglądając się krzewom można dostrzec różnice między nimi. Głóg dwuszyjkowy jest trochę mniejszy i kwitnie wcześniej. Kwiat ma dwie szyjki a liście są tylko leciutko powcinane. Najłatwiej jednak głóg dwuszyjkowy poznać po owocach, które zawierają dwa lub trzy nasionka. Owoc głogu jednoszyjkowego zawiera tylko jedną pestkę.

Właściwości lecznicze obu gatunków są porównywalne.

Surowcami terapeutycznymi głogu, zarówno w medycynie ludowej jak i akademickiej są liście, kwiaty i owoce, które zawierają:

• flawonoidy
• procyjanoidy oligomeryczne
• garbniki
• fenolokwasy
• olejki eteryczne
• kwasy triterpenowe
• związki azotowe
• eskulinę
• Witaminę A i C oraz sorbitol (w owocach)

Działanie

Wszelkie preparaty z surowców głogu są niezastąpione w leczeniu schorzeń sercowo – naczyniowych, szczególnie u ludzi w podeszłym wieku. Zwiększają one siłę skurczu mięśnia sercowego, jednocześnie spowalniając jego tempo.

Ponad to działają przeciwmiażdżycowo, przeciwarytmicznie, obniżają ciśnienie krwi, poprawiają krążenie wieńcowe, uszczelniają i wzmacniają ściany naczyń krwionośnych, obniżają też poziom lipidów i cholesterolu we krwi. Alkoholowe wyciągi z głogu działają antybakteryjnie, szczególnie w stosunku do Escherichia coli. Preparaty z kwiatów głogu skutecznie zapobiegają skurczom mięśni gładkich jelit i macicy i wpływają kojąco na układ nerwowy. Podobne działanie farmakologiczne posiada naparstnica purpurowa (Digitalis purpurea). Warto łączyć te dwa surowce gdyż potęgują one wzajemnie działanie lecznicze.

Wskazaniami do stosowania preparatów z głogu są:

• zaburzenia krążenia mózgowego i obwodowego
• dusznica bolesna
• arytmia serca
• nadciśnienie tętnicze
• miażdżyca tętnic
• zawroty głowy
• uderzenia krwi do głowy

Sposoby użycia

Herbata z owoców głogu: 1 łyżkę suszonych owoców zalać 2 szklankami wody, doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu 10 – 15 min. Pić 3 razy dziennie po szklance.

Napar z kwiatów i liści: 1 łyżkę rozdrobnionego surowca zalać 1 szklanką wrzącej wody lub wrzącego mleka i odstawić pod przykryciem na 20 min. po czym przecedzić. Napój można posłodzić miodem. Pić po 1/2 szklanki 2 razy dziennie. Efekty terapeutyczne odczuwalne są po 3 miesiącach.

Nalewka – tinktura: Kwiaty, liście oraz owoce rozdrobnić (ale nie na miazgę), wymieszać. 100 g mieszanki zalać 300 g ciepłej 40% wódki i odstawić na min 2 tygodnie po czym przefiltrować. Pić 1-2 razy dziennie po 5-10 ml. Nalewkę można osłodzić miodem.

Dżem z owoców głogu: najlepiej jest w tym celu użyć owoców głogu jednoszyjkowego (owoc posiada tylko jedną pestkę). Owoce mrozimy przez kilka dni po czym wyciągamy z nich pestki. Na patelnię wsypujemy owoce oraz cukier (najlepiej brązowy). Na 1 kg owoców dajemy 300 g cukru, 1/4 szklanki soku z cytryn oraz 1 łyżeczkę cynamonu. Podsmażamy wszystko do uzyskania gęstej konsystencji. Wszystko blendujemy i gorący dżem wkładamy do słoiczków, które watro zapasteryzować.

Przeciwwskazania: ciąża, laktacja, preparatów nie powinny stosować dzieci poniżej 12 r. ż. Głóg może wchodzić w interakcje z lekami nasercowymi i obniżającymi ciśnienie – stosowanie ich należy skonsultować z lekarzem lub doświadczonym fitoterapeutą.

Surowcem leczniczym rdestowca są kłącza, które wykopuje się wiosną w marcu lub kwietniu, albo jesienią w październiku lub listopadzie i ziele, ale ono ma dużo słabsze działanie.

Jednym z podstawowych składników rdestowca jest resweratrol – niezwykle silny antyoksydant, rzadko spotykany w takiej ilości w jednej roślinie.

Pozostałymi składnikami aktywnymi rdestowca są:

• fitosterole
• flawonoidy
• pochodne antracenu
• kwas protokatechowy, galusowy, kumarowy
• żelazo, cynk, miedź, selen

Działanie

Resweratrol jako silny antyoksydant przede wszystkim wspomaga układ odpornościowy i zwalcza patogeny w naszym organizmie likwidując stany zapalne.

Oprócz tego:

• wpływa ochronnie na układ sercowo – naczyniowy
• ochrania i oczyszcza wątrobę
• chroni układ nerwowy
• wspomaga detoksykację organizmu
• łagodzi dolegliwości mięśni i stawów
• łagodzi objawy menopauzy u kobiet
• wspomaga leczenie przerostu gruczołu krokowego u mężczyzn
• dobrze radzi sobie w przypadku zakażeń bakteryjnych i grzybiczych
• działa przeciwnowotworowo
• zapobiega stłuszczeniu i zwłóknieniu nerek
• hamuje procesy autoagresji immunologicznej
• obniża poziom glukozy i cholesterolu we krwi
• poprawia kondycję skóry, włosów i paznokci

Wskazania do stosowania preparatów z rdestowca:

• cukrzyca
• nadciśnienie
• choroba wieńcowa
• grzybica
• wirusowe zapalenie wątroby i marskość wątroby
• choroba Alzcheimera
• zaburzenia pamęci
• choroba wieńcowa
• przewlekłe choroby skóry
• zaparcia
• stres, depresja
• zapalenie rogówki, tęczówki, naczyniówki
• choroby nowotworowe, szczególnie w przypadku białaczki, raka prostaty i piersi i raka płuc
• choroby autoimmunologiczne

Amerykański zielarz, Stephen Harold Buhner zaleca stosowanie nalewki z rdestowca, jako jeden z preparatów w terapii boreliozy. Opinie fitoterapeutów na temat leczniczego działania rdestowca przy tym schorzeniu są bardzo podzielone, a badania naukowe nie wykazały jednoznacznie wpływu tej rośliny na zwalczanie tej choroby.

Sposoby użycia

Napar z ziela lub kłączy: 2 łyżki surowca zalać 2 szklankami wrzącej wody i odstawić na 40 min. po czym przecedzić. Wypić w ciągu dnia w czterech porcjach. Zewnętrznie może być stosowany do płukania włosów, do nasiadówek, a także do lewatyw przy terapii hemoroidów.

Ekstrakt: świeże kłącza rdestowca zalać 40% alkoholem w stosunku 1:3 i odstawić szczelnie zamknięte, w ciemne miejsce na 2 tygodnie. Przefiltrować. Doustnie stosować 2 razy dziennie po 5 ml rozpuszczone w 100 ml wody przez 2 tygodnie. Po tym czasie należy zrobić 2-tygodniową przerwę i jeszcze raz powtórzyć kurację. Ekstrakt można stosować również zewnętrznie do pędzlowania zmian skórnych, narządów płciowych przy świądzie oraz do płukania jamy ustnej (ekstrakt rozcieńczamy – 1 łyżeczka na szklankę wody).

Nalewka rdestowcowa: Wykonujemy ją dokładnie tak samo jak ekstrakt, z tym, że rdestowiec zalewamy w proporcji 1:5. Zażywamy tak samo jak ekstrakt. Nalewkę poza tym można stosować do wcierania w umyte włosy. Zapobiega to ich wypadaniu, siwiźnie i rozdwajaniu się końcówek. Nalewkę można też dodawać do kosmetyków.

Wino rdestowcowe – niezwykle bogate w resweratrol: kłącza rdestowca zalać białym lub czerwonym winem półwytrawnym w stosunku 1:5. Odstawić na 10 dni codziennie dobrze potrząsając. Po tym czasie przefiltrować. Spożywać 1-2 razy dziennie po 15 ml. przez 2 tygodnie

Alkoholomiód rdestowcowy: Kłącza rdestowca zalać gorącym, 40% alkoholem w stosunku 1:5 i odstawić na 7 dni, po czym przefiltrować. Połączyć z płynnym miodem w stosunku 1:1. Zażywać 1-2 razy dziennie po 1 łyżce.

Rdestowiec japoński wykazuje synergię z ashwagandhą i boswellią.

Przeciwwskazania: Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania rdestowca japońskiego są niedobory enzymatyczne w układzie pokarmowym oraz nowotwory hormonozależne.

Rdestowiec nie powinien być stosowany również przez kobiety w ciąży i karmiące piersią oraz osoby zażywające preparaty rozrzedzające krew np. Warfin.

W Polsce można go z powodzeniem uprawiać, jest odporny na niskie temperatury i kaprysy pogody.

Surowcami terapeutycznymi są owoce (błyszczące jagody o czerwonej barwie), liście, wierzchołki pędów i kora.

Nazwa chińska cytryńca oznacza owoc pięciu smaków, gdyż skórka i i miąższ owoców są słodkie i kwaśne a nasiona gorzkie i słone.

Składniki aktywne cytryńca chińskiego to:

• olejki eteryczne (aldehydy, ketony)
• kwasy: jabłkowy, cytrynowy, winowy, bursztynowy
• pektyny
• lignany (schizandrole A i B, schizandryny A i B, schizanteryny A, B, C, D, E)
• Witaminy C i E
• cukry
• garbniki

Działanie

Cytryniec chiński najbardziej zasłynął jako środek adaptogenny, zwiększający odporność na stres, zwiększający możliwości przystosowania się do nowego środowiska, poprawiający nasz nastrój i samopoczucie. Poprawia metabolizm mózgowia, nasila procesy poznawcze, poprawia pamięć i hamuje procesy zanikowe w układzie nerwowym.

Wskazaniami do stosowania cytryńca chińskiego są:

• depresja – pobudza do aktywności życiowej
• miażdżyca
• choroba Alzheimera
• stwardnienie rozsiane
• autyzm
• borelioza
• nowotwory
• niedokrwistość
• brak apetytu i problemy z trawieniem
• stany zapalne wątroby wywołane toksynami

Warto go stosować po przebytych chorobach wyniszczających.

Preparaty z cytryńca chińskiego połączone z hibiskusem, dziką różą, głogiem, bzem czarnym dostarczają łatwo przyswajalne karoteny, witaminę A, żelazo, fosfor, magnez, wapń i krzem.

Sposoby użycia

Owoce można używać do gotowania kwaśnych potraw i napojów lub do kisielu. Sproszkowane, suche owoce można spożywać w ilości 10 g, 2-3 razy dziennie dokładając je do koktajli, napojów albo łącząc z potrawami.

Z owoców można też wytłoczyć sok i zamrozić w woreczku do lodu. Po rozmrożeniu pić 30 – 50 ml 2 razy dziennie.

Konfitura z owoców: Świeże owoce zasypujemy cukrem w stosunku 1:1. Podgrzewamy na małym ogniu przez ok 1 godzinę. Doprowadzamy do wrzenia i gorącą konfiturę wkładamy do wyparzonych słoiczków, które przewracamy dnem do góry lub pasteryzujemy.

Herbatka z liści i gałązek cytryńca: 2 łyżki surowca zalewamy wrzątkiem i parzymy przez 30 min pod przykryciem lub stawiamy czajniczek na podgrzewaczu dla utrzymania temperatury.

Herbatka ma złocisty kolor i miły, orzeźwiający smak.

Przepis na nalewkę: 100g rozdrobnionych owoców zalać 500 ml czerwonego, wytrawnego wina i odstawić w ciemne, ciepłe miejsce na 3 tygodnie, po czym przefiltrować nalewkę. Pić 1 kieliszek dziennie przez 2 tygodnie. Kurację można powtarzać co 3 miesiące.

Przepis na nalewkę – bardziej słodką, deserową: 2 szklanki owoców zalewamy 1/2 l spirytusu 96% oraz 1/2 l wódki 40%. Odstawiamy w ciepłe, ciemne miejsce na 2 tygodnie. Alkohol filtrujemy dobrze wyciskając owoce, dodajemy 1/2 l miodu i lekko podgrzewamy w kąpieli wodnej, aby miód z alkoholem dobrze połączył się. Całość odstawiamy na tydzień i ponownie filtrujemy aby usunąć zbędny osad. Nalewkę odstawiamy w ciemne miejsce – będzie dojrzewała ok. 6 miesięcy.

Efekty po spożywaniu preparatów widoczne są po ok 2 tygodniach.

Przeciwwskazania: Nie odnotowano skutków ubocznych przy stosowaniu cytryńca chińskiego. Jednak nie powinny go spożywać kobiety w ciąży, osoby mające problemy ze snem, gdyż działa pobudzająco oraz osoby z wysokim ciśnieniem krwi.

Warto jednak spojrzeć na to okazałe drzewo pod innym kątem.

Łacińska nazwa kasztanowca oznacza końskie drzewo i należy do rodziny mydleńcowatych.

Działanie

Drewno kasztanowca nie jest wartościowe, natomiast liście, kora, owoce i kwiaty to prawdziwy rarytas dla fitoterapeutów i farmaceutów.

Kwiaty należy zbierać na początku kwitnienia, korę, wiosną lub jesienią z młodych gałązek, liście w maju i czerwcu, a owoce najbardziej wartościowe są niedojrzałe w lipcu.

Niezwykle cennymi składnikami kasztanowca są przede wszystkim:

• saponiny
• kumaryny
• flawonoidy
• żywica bogata w terpeny
• witamina K
• garbniki
• alantoina

Zbawienne działanie kasztanowca na nasze zdrowie zostało naukowo udowodnione i wiele farmaceutyków i kosmetyków wykonywana jest właśnie w oparciu o jego składniki.

Najbardziej popularne są preparaty przeznaczone do leczenia układu krwionośnego. Wykorzystywana w tym celu jest głównie eskulina zawarta w korze kasztanowca, działająca uszczelniająco na naczynia krwionośne, oraz escyna, która ma głównie zastosowanie w leczeniu żylaków, zapaleniu żył i hemoroidów. Wyciągi z kasztanowca działają ściągająco, przeciwzapalnie, antyseptycznie, przeciwobrzękowo, przeciwwysiękowo, przeciwbiegunkowo, pobudzają wydzielanie żółci oraz soków trawiennych.

Preparaty z kasztanowca są więc bardzo pomocne przy:

• stanach zapalnych żył i chorobach układu krwionośnego
• artretyzmie
• stanach zapalnych stawów
• stanach zapalnych układu pokarmowego
• wszelkich kontuzjach
• krwiakach, wybroczynach
• działają również dobroczynnie przy zapaleniu spojówek, siatkówki i naczyniówki oka

Sposoby użycia

Okłady – do stosowania zewnętrznego przy schorzeniach skórnych, ocznych, przy chorobach stawów: 1 łyżkę zmielonej kory zalać szklanką wody i gotować ok 5 minut. Odstawić na 30 min. pod przykryciem po czym przecedzić. Uzupełnić przegotowaną wodą do początkowej ilości. Odwarem okładać chore miejsca przez 40 min. co 6 godzin.

Intrakt z kwiatostanu – w celu uszczelnienia naczyń krwionośnych, regulacji przemiany materii, oczyszczenia organizmu i zlikwidowania stanu zapalnego, poprawienia krążenia mózgowego, obwodowego i wieńcowego: 100 g kwiatów kasztanowca zalewamy 500 g gorącego wina ( najlepiej własnej roboty bez zbędnych dodatków). Odstawiamy na 14 dni po czym filtrujemy. Intrakt można pić 2 razy dziennie po 15 ml.

Napar z kwiatów – w celu poprawienia krążenia: 1 łyżkę kwiatów zalać szklanką wrzątku i odstawić na 20 min. Pić 2 razy dziennie po 200 ml.

Macerat z liści kasztanowca: 2 łyżki świeżych lub suchych liści zalać 1 szklanką przegotowanej, letniej wody i odstawić na 6 godzin w ciemnie miejsce pod przykryciem, po czym przecedzić Pić 4 razy dziennie po 100 ml. w przypadku chorób układu krwionośnego, pokarmowego (działa żółciopędnie, przeciwkrwotocznie i przeciwzapalnie).

Wyciąg glicerynowy wg. dr. Różańskiego: Na każde 2 łyżki świeżych, zmielonych liści dodać 60 g gliceryny, 1 łyżkę wina białego lub czerwonego i 1 łyżkę świeżego ziela tasznika, tobołka lub krwiściągu. Odstawić na 14 dni, po czym przefiltrować. Pić 1-2 razy dziennie po 1 łyżce w przypadku ostrych zaburzeń trawiennych, bólach brzucha, zaparciach, guzkach krwawniczych.

Miód kasztanowy: Do każdej łyżki sproszkowanych liści kasztanowca dodać 1 łyżkę sproszkowanych liści pokrzywy, 1 łyżkę miodu i 1 łyżkę gliceryny. Wszystko dobrze wymieszać. odstawić na 10 dni. Zażywać 1-2 razy dziennie po łyżce przy osłabieniu organizmu, małej krzepliwości krwi, osłabionych naczyniach krwionośnych.