kwiat arniki górskiej, alkohol certyfikowany.

Działanie:

Arnika górska – jest w Polsce rośliną pod ochroną i dlatego można ją pozyskiwać tylko z upraw. Surowiec przeze mnie użyty pochodzi z Węgier. Arnika zawiera m.in. laktony, olejek eteryczny, kwasy fenolowe, sterole, alkaloidy i garbniki.

Kupując należy sprawdzać dostawcę, gdyż bywa fałszowana nagietkiem lub mniszkiem.

Arnika przede wszystkim pobudza fagocytozę tzn. uaktywnia komórki żerne naszego organizmu do wyłapywania wirusów, grzybów, bakterii i potem w dalszym procesie następuje ich strawieniu. Ma to duży wpływ na system obronny organizmu i odporność.

Ponad to arnika działa przeciwzapalnie, przeciwzakrzepowo, leczy wysięki zapalne, trądzik różowaty i sterydowy, leczy skutki urazów mechanicznych (siniaki, krwiaki, obrzęki).

Arnika zawiera również składniki hamujące rozwój komórek nowotworowych.

Więcej o arnice tutaj

Nalewka arnikowa: poprawia krążenie skórne, obwodowe, wieńcowe i mózgowe, sprzyja ustępowaniu zastoin limfatycznych, działa moczopędnie. Rozszerza naczynia krwionośne i pobudza psychicznie. W połączeniu z gotu colą, miłorzębem i cytryńcem chińskim poprawia pamięć i koncentrację. Łagodzi objawy miażdżycy, szumu w uszach i zawrotów głowy. Działa również przeciwhistaminowo.

Polecana jest również dla sportowców. Zażywana przed treningiem zapobiega przedwczesnemu wyczerpaniu fizycznemu i psychicznemu i przyspiesza proces ustępowania zakwasów.

Stosowanie:

3 razy dziennie po 10 kropli rozpuszczone w małej ilości wody.

Nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Przedawkowanie może wywołać stan zapalny gardła lub przewodu pokarmowego, ból brzucha, mdłości, wymioty, zawroty głowy.

Przeciwwskazania: ciąża, karmienie piersią, uczulenie na surowiec arniki.

Cena: 32 zł/ 100 ml

Produkt można zakupić kontaktując się mailowo

Mniszek lekarski ma niezwykle szerokie zastosowanie w fitoterapii. Prowadzone są też przez naukowców liczne badania potwierdzające jego działanie antyoksydacyjne, przeciwnowotworowe, odtruwające czy przeciwreumatyczne.
Roślina ta jest bogata w laktony seskwiterpenowe, trójterpeny, fitosterole, karotenoidy, cókrowce, pektyny, kwasy fenolowe, sole mineralne (potasowe), flawonoidy i kumaryny.

Stosowany wewnętrznie jest głównie środkiem żółciopędnym, żółciotwórczym, moczopędnym, pobudzającym przemianę materii, odtruwającym i pobudzającym przemianę materii.
Napary z kwiatów mniszka u kobiet regulują miesiączkowanie i likwidują napięcie przedmiesiączkowe. Napary, odwary czy sok z mniszka działają na mięśnie gładkie rozkurczając je, regulują wypróżnianie, polecane są też w przypadku cukrzycy, złej tolerancji glukozy, schorzeniach wątroby (marskość, stłuszczenie).
Właściwości prebiotyczne ma korzeń z mniszka. Zalecany jest w leczeniu anemii, białaczki, osłabieniu organizmu, jak również w przypadku nowotworów.
Jednak jak sugeruje dr. Różański i wykazują to badania, mniszek może mieć też niepożądane działania. Problematyczne jest zastosowanie wyciągów z mniszka u osób chorych na nowotwory i przy infekcjach wirusowych. Zdaniem doktora preparat ten hamuje TNF czyli czynnik martwiczy komórek nowotworowych.
Więcej możesz przeczytać tutaj

Niemniej jednak na pewno warto stosować również zewnętrznie na zmiany skórne, brodawki, kurzajki, do przemywania oczu.
Zioło dodawane jest często do kremów, toników dla skóry suchej i starzejącej się.
Liście mniszka można z powodzeniem stosować posiekane do sałatek i zup.

Sposoby użycia

Odwar z korzenia działający moczopędnie i żółciopędnie: 1 łyżkę rozdrobnionego korzenia zalać szklanką zimnej wody, pomału doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu przez 5 minut. Odstawić pod przykryciem na 30 min., po czym odcedzić. Pić 2-3 razy dziennie, 1 godzinę przed posiłkiem.

Nalewka z korzenia mniszka: 1 szklankę rozdrobnionego korzenia mniszka zalać 1/2 litra alkoholu 40% i pozostawić na 6 tygodni. Przecedzić. Zażywać rozcieńczoną nalewkę 2 razy dziennie po 5 ml.

Syrop z kwiatów mniszka: 1 l. kwiatów wsypać do garnka, zalać 1 l. zimnej wody, pomału doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu pod przykryciem przez 15 min. Odstawić na 24 godziny. Przecedzić i dodać do wywaru sok z 2 cytryn oraz 1 kg cukru. Gotować na malutkim ogniu aż zgęstnieje i powstanie syrop. Przelać do słoiczków. Bardzo dobrze sprawdza się w przypadku przeziębienia i kaszlu.

Napar z liści: 2 łyżeczki liści mniszka zalać szklanką wody i gotować na małym ogniu parę minut. Odcedzić i pić 2 razy dziennie dla oczyszczenia krwi, wzmocnienia, wypłukania toksyn.

Miodek mniszkowy na wzmocnienie, przeciwzapalny: Zebrać 400-500 świeżych kwiatów mniszka i rozłożyć na papierze aby wyszły z nich wszelkie żyjątka. Trwa to najczęściej do 4 godzin. Do wyparzonego słoja wsypać kwiaty, dodać sok z połowy cytryny, pokrojoną z niej skórkę i pokrojony imbir (ok 3 cm). Wszystko zalać naturalnym miodem, tak aby pokrył składniki. Odstawić na 3 tygodnie. Po tym czasie można go spożywać z całą zawartością lub pozbyć się niechcianych kawałków.

Jego wspaniałe właściwości opisywali: Paracelsus, Lonicersus, Św. Hildegarda.

Jako surowiec fitoterapeutyczny żywokost stosowany był z powodzeniem przez zielarzy, ale gdy urzędnicy dopatrzyli się w nim toksycznych alkaloidów pirozydynowych zostały wycofane preparaty do stosowania wewnętrznego. Można by zadać pytanie dlaczego nie są wycofane inne surowce, które zawierają dużo więcej toksycznych składników? W żywokoście alkaloidów jest niewiele, dodatkowo podczas suszenia żywokost je traci a podczas gotowania i rozdrabniania stają się one nieszkodliwe. Ich ilość w żadnym wypadku nie jest szkodliwa dla organizmu a prozdrowotne właściwości innych składników są nieocenione. Znani zielarze jak dr H. Różański i St. Korżawska są zdania, że ilość szkodliwych alkaloidów po wstępnej obróbce surowca jest śladowa. Ważnymi składnikami żywokostu są: glikozydy fenolowe, kwas krzemowy, saponiny sterydowe, trojterpenoidy, kwas litospermowy, inulina, allantoina. Korzeń żywokostu bogaty jest też w wapń, fosfor, żelazo, kobalt, mangan, witaminy z grupy B, witaminę P i C.

Do użytku wewnętrznego preparaty z żywokostu sprzedawane są w krajach poza Unią Europejską (syropki, herbatki, jako składnik innych preparatów).

No ale skoro jesteśmy w Europie to skupmy się na zewnętrznym zastosowaniu żywokostu.

Kiedy warto sięgnąć po preparaty żywokostowe?

Lista schorzeń jest znacznie dłuższa ale ja wymieniam te, w których jest on najczęściej stosowany:

• Stany zapalne – przyspiesza ziarninowanie, naskórnikowanie, gojenie ran
• Aktywuje procesy odnowy i regeneracji kości i chrząstek, przyspiesza zrastanie złamanych i pękniętych kości, ma zastosowanie w leczeniu złamań otwartych
• Wypryski, stany zapalne skóry, trądzik
• Zmęczenie, cienie pod oczami
• Zapalenie spojówek i białkówki, zespół suchego oka
• Atopowe zapalenie skóry
• Świąd odbytu i zaparcia
• Suchość pochwy, podrażnienia dróg rodnych
• Stany zwyrodnieniowe stawów
• Stany zapalne jamy ustnej
• Odleżyny oparzenia
• Żylaki, hemoroidy, owrzodzenia nóg
• wypadanie włosów, łamliwość i zły stan włosów (rozdwajanie się końcówek)
• bóle nóg nieznanego pochodzenia

Sposoby użycia

Macerat na gorąco: Na 1 kg oczyszczonego, świeżego (najlepiej z zimy) korzenia dodajemy 1 l oleju. Wstawiamy garnek do kąpieli wodnej i podgrzewamy do 75 st.C. Utrzymując tą temperaturę trzymamy na ogniu przez 6 godzin. Odstawiamy na noc i powtarzamy czynnośc przez kolejne 2 dni. Filtrujemy olej i przechowujemy w ciemnych buteleczkach.

Macerat na zimno: W tych samych proporcjach sporządzać macerat. Zalany żywokost odstawić na 3 tygodnie w ciepłe miejsce (może być temperatura pokojowa). Ważne jest aby 2 razy dziennie dobrze potrząsać słoikiem. Olej przecedzamy do ciemnych buteleczek.

Wg mnie mocniejsze działanie ma macerat na gorąco. Sama go stosuję i jest bardzo skuteczny.

Stanowi też bardzo dobrą bazę do innych preparatów.

Domowa maść: Do wykorzystania maści możemy wykorzystać macerat zrobiony wcześniej lub macerować 100 g żywokostu w 50 ml oliwy z oliwek przez 2 tygodnie.

Do rondelka wlać 100 ml oliwy z oliwek, dobrze rozgrzać i wsypać do niej 1 łyżkę rozdrobnionego propolisu. Po 30 sek. zdjąć rondelek z ognia i przefiltrować do innego naczynka. Dodać macerat żywokostowy (50 ml). Jeżeli chcemy mieć rzadszą konsystencję możemy dodać więcej. Dobrze wymieszać. Przechowywać w słoiczku z ciemnego szkła w lodówce. Dla polepszenia wchłanialności można do maści dodać podgrzany smalec gęsi (1 łyżeczka), po czym ucierać aż do momentu zgęstnienia maści.

Maść taka wspaniale natłuszcza skórę, leczy wypryski, trądzik, przyspiesza gojenie ran.

Ocet żywokostowy: Dobrze rozdrobniony korzeń żywokostu zalać octem jabłkowym własnej roboty tak, aby żywokost był dobrze przykryty. Odstawić na 2 tygodnie w ciepłe miejsce. Codziennie wstrząsnąć, po czym przefiltrować.

Ocet zmiękcza zrogowaciałe podeszwy stóp i paznokcie. Warto też nim płukać jamę ustną w przypadku pleśniawek, zajadów, nadżerek, zapaleniu dziąseł. Sprawdza sie też przy obrzęku nóg, stłuczeniach, pocących sie stopach, krwiakach. Wspaniale sprawdza sie też jako płukanka do włosów.

Wywar: Rozdrobniony korzeń zalać wodą tak, by przykryć dobrze surowiec. Gotować na małym ogniu pod przykryciem przez 40 min.

Wywar taki można stosować do okładów, przemywań, nasiadówek oraz wlewów doodbytniczych w przypadku zaparć, hemoroidów, schorzeń narządów rodnych.

Maść – krem: 50 ml maceratu żywokostowego zmieszać z 40 g rozpuszczonego wosku pszczelego. Dodać 1 szklankę oleju rycynowego i 20 kropli olejku lawendowego. Dobrze ukręcić składniki w moździerzu i przełożyć do ciemnych słoiczków. Przechowywać w lodówce.

Preparat jest bardzo dobry na zmiany skórne oraz na twarz na zmarszczki.

Nalewka z żywokostu: Korzenie albo liście żywokostu drobno kroimy i zalewamy wódką żytnią tak, aby dobrze pokryła surowiec. Odstawiamy na 2 tygodnie w ciepłe, nie nasłonecznione miejsce. Codziennie potrząsamy słoikiem. Filtrujemy i stosujemy do nacierania kręgosłupa, stawów, przy bólach reumatycznych. Można też stosowac przy złamaniach kości.

Syrop z żywokostu: Jeżeli będziemy go stosować z umiarem, rozsądnie można go stosować wewnętrznie w przypadku kaszlu, przeziębieniu, zapaleniu oskrzeli, zapaleniu gardła.

2 łyżki sproszkowanego korzenia żywokostu zalewamy szklanką wody i gotujemy na małym ogniu 10 min. Odstawiamy do ostygnięcia i filtrujemy. Dodajemy 100 ml płynnego miodu i sok z cytryny do smaku. Dobrze mieszamy i przechowujemy w chłodnym miejscu w szczelnie zamkniętym słoiczku.

Stosować 2-3 razy dziennie po łyżce.

Liście żywokostu wpaniale nadają się do sałatki tak jak szpinak z czosnkiem.

Z korzenia żywokostu podobno można zrobić bardzo dobre frytki ale osobiście nie sprawdzałam.

Żywokost – korzeń wykazuje synergizm z arniką górską, która również sprzyja gojeniu się ran i pomaga w zrastaniu sie kości.

Liście żywokostu wykazują synergię z kwiatem nagietka, prawoślazu i lawendy.

Surowcem leczniczym aronii czarnej są odżywcze owoce zawierające pektyny, cukry, kwasy organiczne, żelazo, jod, mangan, molibden, miedź, fosfor, wapń, witaminę P, C, E, A, witaminy z grupy B, antocyjany, flawonoidy, garbniki.

Lista składników czynnych w aronii jest bardzo długa.

Spektrum działania zdrowotnego aronii jest również niezwykle szerokie.

Aronia najczęściej stosowana jest w leczeniu nadciśnienia, ale wpływa ona równiez niezwykle korzystnie na cały układ krwionośny. Przeciwdziała zawałowi, miażdżycy, wzmacnia i uszczelnia śródbłonki naczyń krwionośnych, poprawia krążenie krwi w mózgu, krążenie oczne, wieńcowe, w kończynach.

W przypadku alergii i chorobach autoimmunologicznych łagodzi objawy choroby.

Aronia wpływa też korzystnie na choroby układu pokarmowego. Bardzo dobrze sprawdza się przy zespole jelita drażliwego. Bardzo skutecznie łagodzi stan zapalny i wysięki, przyspiesza gojenie się nadżerek i owrzodzeń. Poza tym wspomaga regenerację komórek wątroby, działa ochronnie na trzustkę, ma właściwości prebiotyczne i ochronne na nabłonek jelitowy i żołądkowy.

Warto również skorzystać z preparatów z aronii po operacjach, przy chorobach wyniszczających organizm. Ma ona właściwości regenerujące i wzmacniające. Hamuje rozwój bakterii nawet tych opornych na antybiotyki.

Lecznicze działanie aronii można wykorzystać przy schorzeniach okulistycznych. Poprawia ona krążenie oczne, zapobiega angiopatii, leczy i zapobiega zapaleniu naczyniówki, siatkówki i tęczówki.

Związki zawarte aronii wiążą toksyny i tym samym unieszkodliwiają je. Badania wykazały, że w ten sposób aronia chroni przed nowotworami spowodowanymi niewłaściwą dietą. Szczegolnie zapobiega rakowi jelita grubego i podobno piersi.

Przeciwwskazania do spożywania aronii i jej przetworów to:

• niskie ciśnienie krwi
• nadkwasota żołądka
• wrzody żołądka
• zakrzepowe zapalenie żył
• zaparcia

Sposoby użycia:

Napar: Owoce aronii zalać wrzątkiem, przykryć i poczekać aż woda zmieni kolor na ciemny granat.

Konfitura: Smak aronii bardzo dobrze komponuje się z jabłkiem (sama aronia jest dość cierpka).

1 kg aronni i 2 kg jabłek pokrojonych w kostkę bez gniazd nasiennych (proporcje można zmieniać wg uznania) włożyć do garnka i gotować aż owoce zmiękną. Dodać 350 g cuku (ilość może też być wg uznania) i gotować aż cukier rozpuści się. Można też konfiturę doprawić sokiem z cytryny. Przełożyć gorącą konfiturę do wypażonych słoiczków, dobrze zamknąć i odwrócić dnem do góry. Przykryć kocem. Trzymać do ostygnięcia.

Okłady: Warto zatosować okłady ze zmiażdżonych owoców. Zawierają one dużo rutyny przez co przyspieszają gojenie się ran i oparzeń.

Obecnie jest to roślina najbardziej badana przez naukowców.

Dziś wiadomo, że swoje właściwości żywokost zawdzięcza niezwykle bogatej zawartości substancji czynnych. Są to: flawonoidy, olejek eteryczny, garbniki katehinowe, hiperycynę (czerwony barwnik), kwasy, żywice, karoten, witaminę C, sole mineralne.

Dziurawiec ma niezwykle szerokie spektrum działania na organizm. Preparatami dziurawcowymi można leczyć bardzo dużo schorzeń nawet tych przewlekłych, opornych na leki syntetyczne.

Ma zastosowanie w leczeniu: schorzeń układu pokarmowego, moczowego i nerwowego, przy braku łaknienia, w stanach depresyjnych jest niezwykle skuteczny, w zaburzeniach związanych z okresem klimakterium. Wyciągi z dziurawca wzmagają również produkcję erytrocytów oraz witaminy D w skórze. Zewnętrznie z powodzeniem stosuje sie go przy trudno gojących się ranach, guzach krwawniczych odbytnicy, oparzeniach, odmrożeniach, owrzodzeniach jelitowych a nawet wspomagająco przy leczeniu bielactwa. Warto również sięgnać po preparaty z dziurawca przy zapaleniu dziąseł, jamy ustnej, gardła.

Należy jednak uważać przy dłuższym stosowaniu preparatów. Zwiększają one wrażliwość na promienie słoneczne i może dojść do poparzeń.

Nie powinno też się go stosować w przypadku poważnych uszkodzeń wątroby i nerek.

Należy też wiedzieć, że dziurawiec wchodzi w interakcje z dużą ilością leków. Osłabia ich działanie a nawet usuwa z organizmu traktując je jako patogeny. Dlatego też przed podjęciem terapii na bazie tego zioła warto skonsultować się z lekarzem lub doświadczonym fitoterapeutą.

Sposoby zastosowania

Napar: 1 łyżeczkę kwiatów zalać szklanką wrzątku i odstawić na 20 min. Pić 2 szklanki dziennie.

Nalewka dziurawcowa: Świeże ziele dziurawca zalać lekko podgrzanym alkoholem 40-70% w stosunku 1: 3. Odstawić w ciepłe, ciemne miejsce na 4 tygodnie codziennie potrząsając słoikiem. Przecedzić. Spożywać 1-2 razy dziennie po 3 – 5 ml.

Wyciąg olejowy: Rozdrobnione, świeże ziele porządnie zwilżyć spirytusem i pozostawić na 20 min. Po tym czasie zalać ciepłym olejem słonecznikowym, oliwą z oliwek, olejem migdałowym, ryżowym lub ostropestowym w stosunku 1:1 lub 1:5. Odstawić w ciepłe dobrze nasłonecznione miejsce na 4 tygodnie. Po tym czasie przecedzić i przelać do ciemnej butelki. Można stosować zewnętrznie lub spożywać 1-2 łyżeczki dziennie.

Najczęściej jednak do celów terapeutycznych stosowany jest kwiat. Należy jednak bardzo uważać i zakupu dokonywać od sprawdzonych źródeł. Często bowiem jest fałszowana nagietkiem lub mniszkiem. Głównymi składnikami czynnymi arniki są: laktony, olejek eteryczny, flawonoidy, kwasy fenolowe, alkaloidy, garbniki.

Preparaty z arniki są najczęściej stosowane jako środki przeciwzapalne i przeciwzakrzepowe. Skutecznie leczą trądzik różowaty i sterydowy, wysięki zapalne, plamice. Preparaty arnikowe bardzo pomocne są również w przypadku wszelkich urazów mechanicznych (przy krwiakach, stłuczeniach, obrzękach, opuchliznach, siniakach).

Pomocne są przy dużym wysiłku fizycznym. Warto je stosować przed treningami sportowymi. Zapobiegają bowiem powstawaniu zakwasów i reakcji prozapalnych.

Stosowana w celach terapeutycznych likwiduje zastoje limfatyczne, działa moczopędnie, przeciwzakrzepowo i przeciwgrzybiczo.

Arnika górska polecana jest dla osób starszych. Poprawia krążenie skórne, obwodowe, mózgowe, w kończynach i wieńcowe. Wykazuje synergię z guaraną, cytryńcem chińskim i miłorzębem. W tym zestawieniu preparaty poprawiają pamięć, kojarzenie, koncentrację. Łagodzi również objawy miażdżycy, likwiduje zwroty głowy i szum w uszach. Wspomaga też u osób starszych pracę serca.

Napary z arniki w połaczeniu z rumiankiem i krwawnikiem działają przeciwhistaminowo.

Jednak u osób bardziej wrażliwych arnika może wywołać uczulenie. Wszystkie preparaty aby były skuteczne należy dawkować bardzo precyzyjnie gdyż przedawkowanie składników może wywołać niepożądane skutki uboczne.

Przeciwwskazania: Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest spożywanie preparatów arnikowych przez kobiety w ciąży i karmiące.

Sposoby stosowania

Napar: 1 łyżeczkę ziela arniki zalać szklanką wrzątku i odstawić na 20 min. pod przykryciem. Stosując wewnętrznie można dosłodzić miodem. Pić w małych porcjach. Zewnętrznie stosować do okładów i przemywań.

Nalewka arnikowa: Świeże kwiaty arniki wsypać do słoika lub flakonu z zielonego szkła i zalać 60% alkoholem w stosunku 1: 10. Odstawić w ciemne, chodne miejsce na 2 tygodnie. Po tym czasie przefiltrować. Stosować doustnie w razie konieczności 3 razy dziennie po 10 kropli rozcieńczonych w wodzie. Po rozcieńczeniu można też stosować do okładów.

Wyciąg octowy: Kwiaty arniki zalać octem spożywczym o temperaturze 80 st. C. w stosunku 1:5. Odstawić na tydzień. Nie przecedzać. Ocet taki stosujemy rozcieńczony (1 łyżka octu na 1-2 szklanki wody) do przemywania przy problemach skórnych, zakarzeniach, nadżerkach, do płukania gardła, pleśniawkach, przy zapaleniu dziąseł, siniakach, krwiakach, urazach, opuchniętych stawach itp.

Maść arnikowa: 30 g wosku pszczelego rozpuścić w małym naczyniu emaliowanym, dodać 24 g masła shea, 1 łyżkę olejku migdałowego. Podgrzewać aż wszystkie składniki się połaczą. Zdjąć z ognia i dodać 2 łyżki oleju z arniki. Jako konserwntu można użyć kilka kropel witaminy E i A. Maść przełożyć do słoiczka szczelnie zamkniętego. Najlepiej przechowywać w chłodnym miejscu lub lodówce.

Maść dobrze sprawdza się przy pękających naczynkach, uelastycznia skórę. Nie należy stosować na otwarte rany.

Najczęściej używanym surowcem są owoce zawierające glikozydy flawonoidowe, trójterpeny, karotenoidy, witaminę C, cukry, garbniki, pektyny, kwas chinowy, cynamonowy i kawowy.

Ważnym składnikiem jarząbu jest aukuparyna. Jest to substancja onkostatyczna – powstrzymuje rozwój m.in. raka okrężnicy, czerniaka, płuc.

Owoce jarzębiny są bogatym źródłem bioflawonoidów, które uszczelniają i wzmacniają naczynia krwionośne, działają antyseptycznie i przeciwzapalnie. Zawarte w owocach pestki zawierają witaminę B17, która działa przeciwbólowo i wzmacnia układ odpornościowy. W medycynie chińskiej stosuje się ją jako środek przeciwkaszlowy i przciewnowotworowy.

Warto ją spożywac w celu uzupełnienia niedoboru mikroelementów i witamin.

Owoce zbieramy od sierpnia do października. Świeże zawierają trujący kwas parasorbinowy. Należy więc je albo przemrozić albo zagotować.

Niezwykle cenne w fitoterapii są pączki jarzębiny. Zbieramy je od kwietnia do maja. Wykazują działanie onkostatyczne, napotne, przeciwgorączkowe, przeciwcukrzycowe, przeciwzapalne, przeciwalergiczne. Preparaty z pączków warto stosować w celu regulacji wypróżnień, w chorobach z gorączką, cukrzycy, chorobach reumatycznych oraz schorzeniach płuc i oskrzeli a zewnętrznie w przypadku trądziku rózowatego, przebarwień, przy rozszerzonych porach, workach i cieniach pod oczami.

Stosowanie

Z pączków możemy wykonać ocet, napar, tonik i np. wyciąg na winie.

Ocet: 100 g świeżych pączków jarzębiny zalać 1 l octu jabłkowego i pozostawić na 1 miesiąc. Przefiltrować. Ocet jest do użytku wewnętrznego (przy niestrawności 10 ml 2 razy dziennie) i zewnętrznego – dobrze sprawdza się w przypadku ran, oparzeń, ugryzień przez owady, pająki.

Napar do picia: 1 lyżkę rozdrobnionych pączków zalwamy szklanką wrzątku lub mleka. Odstawiamy pod przykryciem na 40 min.

Napar ma zastosowanie przy chorobach z gorączką (warto dodać do niego sok z malin i miód), zewnętrznie można używać do okładów na oczy, przy trądziku i do przemywania skóry przy odczynach zapalnych.

Odwar z owoców: 1-2 łyżki rozdrobnionych owoców zalać szklanką wrzacej wody lub mleka i gotować przez 5 minut po czym odstawić na 30 min. Przecedzić. Pić 1-4 szklanek dziennie podczas choroby. Można dosłodzić miodem. Odwar taki można również wlać do kąpieli. Bardzo poprawia kondycję skóry.

Owoce jarzębiny można też z powodzeniem wykorzystać do robienia wina. Powinny jednak być wcześniej przemrożone. Następnie należy je sparzyć i zagotować aby pozbyć się kwasu sorbowego hamującego fermentację.

Maseczka: Owoce jarzębiny dobrze rozgniatamy na miazgę, dodajemy 1 łyżkę miodu i oliwy. Maseczkę nakładamy na twarz i dekold na 15 min. Zmywamy najpierw letnią a potem zimną wodą.

Świeży wrotycz ze stanowisk naturalnych, czysta nafta.

Działanie:

Ziele wrotyczu zawiera min. olejek eteryczny, laktony, kwas jabłkowy, winogronowy i walerianowy, flawonoidy. Głównym składnikiem olejku eterycznego jest tujon – spożyty w nadmiernych ilościach jest toksyczny i może wywoływać różne nieporządane skutki uboczne. Ale preparaty sporządzone w odpowiedni sposób i spożywane w stosownych dawkach są silne i skuteczne w działaniu.

Ziele wrotyczu ma bardzo szerokie zastosowanie w fitoterapii: działa przeciwzapalnie, przecigrzybiczo, przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowo. Skuteczny w leczeniu alergii – działa przeciwhistaminowo i przeciwwysiękowo.

Ma również zastosowanie w schorzeniach serca – pobudza jego akcję i zwiększa siłę skurczu.

Preparaty stosowane doustnie hamują procesy autoagresji immunologicznej.

Przyspiesza proces leczenia chorób zakaźnych (grypa, odra, angina, płonica). Skutecznie potrafi rozprawić się z pasożytami, niszczy większość pierwotniaków (roztoczy pasożytniczych, obleńców, pierwotniaków) a w szczególności nużeńca. Może zastąpić również preparaty przeciwkleszczowe.

Więcej o wrotyczu tutaj

Nafta wrotyczowa: Usuwa zaskórniki, działa przeciwzapalnie, odkażająco i przeciwtrądzikowo, cofa pryszcze, bardzo pomocna w przypadku łuszczycy, wszawicy, nużycy i świerzbie. Zapobiega wypadaniu włosow, łojotokowi i zapaleniu meszków włosowych. Stosowana na włosy nadaje im połysk i puszystość.

Stosowanie:

Naftę wcierać w owłosioną skórę i miejsca chorobowo zmienione. Na 1 godzinę przed myciem głowy natrzeć włosy i skórę. Umyć głowę szamponem a na koniec można spłukać rozcieńczonym octem wrotyczowym.

Cena: 30 zł/ 100ml

Produkt można kupić tutaj lub kontaktując się mailowo

Wrotycz jest ziołem stosowanym od bardzo dawna. Jednak znalazł sie na liście ziół niebezpiecznych ze względu na zawartość tujonu. Szczególnie niebezpieczny okazał się w postaci nalewek gdyż tujon rozpuszcza się w alkoholu.

Ale jak Paracelsus stwierdził: „wszystko jest trucizną i nic nie jest trucizną, tylko dawka czyni trucizną.”

Surowcem leczniczym wrotyczu jest ziele, kwiat, liść i owoce.

Ziele to zawiera min: olejek eteryczny (tujon), laktony, kwas jabłkowy, winowy, walerianowy, flawonoidy.

Główny składnik – tujon- działa przeciwnowotworowo, stymuluje układ dokrewny i działa przeciwzakaźnie.

Preparaty z wrotyczu są silne i pewne w działaniu. Doskonale sprawdzają się w odkażaniu organizmu. Od dawna wrotycz stosowany jest w leczeniu chorób zakaźnych takich jak grypa, odra, angina, płonica. Świetnie radzą sobie z roztoczami, grzybicami, pasożytami, bakteriami i wirusami. Niszczą większość pierwotniaków, płażeńców, oblińców, owadów i roztoczy, stąd warto go zastosować przy świerzbie, wszawicy i zakażeniu nużeńcem.

Wrotycz działa również przeciwalergicznie, przeciwbólowo i przeciwdepresyjnie.

Preparaty wrotyczowe, pobudzają akcję serca, zwiększają siłę jego skurczu, pobudzają oddychanie i wzmagają wydzielanie hormonów, przez co regulują miesiączkowanie.

Wrotycz można zastosować zamiast sterydowych i niesterydowych leków przeciwzapalnych.

Preparaty wrotyczowe hamują objawy łuszczycy oraz odczyny autoagresji na skórze a wyciągi alkoholowe i octowe są skuteczne w leczeniu zmian trądzikowych. Z powodzeniem stosują go fitoterapeuci w leczeniu wszelkich zmian skórnych.

Przeciwwskazania: Nie należy przekraczać zalecanych dawek spożycia każdego z preparatów. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciążą i karmienie piersią. Składniki wrotyczu przechodzą do mleka kobiet karmiących. Przedawkowanie wrotyczem objawia się nudnościami, wymiotami, biegunką, zaczerwienieniem twarzy, zawrotami głowy, lejącym sie potem, zaburzeniami akcji serca i halucynacjami.

Tłuste potrawy, mleko i nabiał wzmagają wchłanianie się substancji czynnych wrotyczu.

Przed podjęciem leczenia preparatami wrotyczowymi warto zasięgnąć porady lekarza lub doświadczonego fitoterapeuty.

Jeśli rozważasz zastosowanie roślin, w prewencji lub leczeniu swojego ciała, nie chciałabyś mieć pewności, że osoba, która Ci radzi ma odpowiednie kwalifikacje?

Fitoterapeuta i zielarz to w zasadzie te same osoby, nazwy te stosowane są zamiennie. Szkolenia, które dają uprawnienia do prowadzenia takiej działalności terapeutycznej dają kwalifikacje w zawodzie „Zielarz – Fitoterapeuta”, który ma kod 323012 (na podstawie Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki społecznej).

W Polsce bardzo często można spotkać osobę, która sama nazywa się zielarzem, ale fitoterapeutą nie jest. Niejednokrotnie z wielkim doświadczeniem w pracy z ziołami i naprawdę dużą wiedzą o nich, jednak bez najnowszej wiedzy, przeszkolenia i kwalifikacji do dbania o osoby ze współczesnymi schorzeniami.

Zielarz zajmuje się zbiorem ziół i substancji leczniczych pochodzenia roślinnego, umie je ususzyć, przechowywać, robić mieszanki. Zielarzy jest u nas bez liku. Fitoterapeuta zna zastosowanie roślin w leczeniu konkretnych schorzeń. Umie suszyć zioła, przygotować mieszanki. Ale tez niejednokrotnie korzysta ze sprawdzonych I naprawdę skutecznych przepisów przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

ZIELARZ:

• zbiera zioła
• przerabia je, suszy itp
• zna ich działanie, wie jak je użyć

ZIELARZ – FITOTERAPEUTA:

• zbiera zioła, przerabia je, suszy zna ich działanie i ich wpływ na ciało człowieka
• musi znać anatomię i fizjologię człowieka
• potrafi dopasować zioło do schorzenia
• zna skutki uboczne działania ziół
• potrafi określić synergię ziół i lekarstw syntetycznych
• bardzo dobrze zna działanie składników biologicznych-czynnych roślin (farmakognozja)

Kształcąc się na współczesnego zielarza- fitoterapęutę, dużo jest anatomii człowieka, chemii, trzeba nauczyć się jakie substancje chemiczne są w każdym ziółku i jak działają, które można łączyć, a które niestety nie. Są też podstawy farmakologii, właśnie po to, aby zioła nie kolidowały z lekami syntetycznymi, bo mogą nasilać lub osłabiać ich działanie. Uczymy się, jak rozpoznawać zioła, jak je zbierać, suszyć, żeby nie straciły właściwości leczniczych, no i oczywiście wszystkie procedury wytwarzania mikstur, maści, syropów, nalewek, naparów, odwarów itp.

Wszystko to oparte jest o badania naukowe, a nie tak jak kiedyś tylko na intuicji i wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie.

Dziś działają laboratoria, w których dokładnie można zmierzyć siłę działania danej rośliny, jej zanieczyszczenie, profil chemiczny.

Dlatego tak dziwne jest, gdy zastosowanie ziół w profilaktyce i leczeniu określa się jako “nienaukowe”. Ostatecznie nawet preparaty przepisywane przez lekarzy w oparte są na wyciągach właśnie z ziół. Oczywiście, badania nad ziołami nie są aż tak zaawansowane jak te nad lekami, nie mają w końcu takiego budżetu, ale naukowe jak najbardziej są. Trafiają do tych samych czasopism naukowych co leki.

Jak więc znaleźć osobę kompetentną?

Najlepiej poszukać osoby, która ma jak najdłuższe doświadczenie w działalności zielarza ale jednocześnie posiada wykształcenie fitoterapeutyczne czyli kwalifikacje poparte odpowiednimi certyfikatami. Wiemy wówczas, że jego wiedza w jakiś sposób została zweryfikowana. Takie wykształcenie wymusza na zielarzu dostosowanie się do współczesnych, wymagających standardów, a jego wiedza będzie wykraczała poza tą tradycyjną. Mamy dodatkowo gwarancję, że korzystamy z usług osoby przeszkolonej, przygotowanej do pracy w swoim zawodzie i nie oddajemy swojego zdrowia w ręce osoby o niepewnej reputacji. Zbyt wiele jest historii w mediach o ofiarach oszustów lub złych skutkach terapii prowadzonej przez “zielarzy”, którzy bardzo często nazywają się tak samozwańczo. Takie historie psują reputację bardzo dobrym praktykom, którzy nigdy nie skrzywdziliby swojego klienta.

I mam pytanie do Was; napiszcie proszę jakie są Wasze doświadczenia z zielarzami i fitoterapeutami? Czy zdarzyło się Wam korzystać z ich usług?

Jeśli interesuje Cię ten temat, polecam przeczytać:

„Lekarze kontra zielarze czy to da się pogodzić?”