Jednak zdania na temat sposobu wytwarzania ziołomiodów są bardzo podzielone i budzą kontrowersje. Jeżeli mówimy o miodzie, mamy na myśli produkt pszczeli.

Jak powstaje miód?

Pszczoły zbierają z łąk z kwiatów nektar, pyłek kwiatowy, z lasów spadź. Przynoszą to do ula, umieszczają w komórkach plastrów (węzie) i odparowują z tego wodę i mieszają z własną śliną zawierającą enzymy. W efekcie miód robi się gęsty, nie psuje się i ma olbrzymie właściwości lecznicze, w zależności z jakich roślin został pozyskany. Cały proces trwa od 3 do 5 tygodni, w zależności od pogody. Jeżeli jest ciepło wentylacja przebiega szybciej i pszczoły zasklepiają węzę. Wiadomo wtedy, że miód jest dojrzały i spokojnie można go odwirować. Z czasem krystalizuje się (nie mylić z cukrzeniem się). W takim miodzie możne znaleźć się również pyłek z kwiatów, jeżeli oczywiście pszczelarz nie umieszcza przy wejściu do ula odpowiedniej wkładki, która strąca go z odnóży pszczół. W ten sposób pozyskuje się dodatkowy produkt w postaci granulowanego pyłku.

Dr Różański podaje sposób na sporządzenie ziołomiodu na bazie prawdziwego produktu pszczelego. Może każdy sobie go wykonać we własnym zakresie. Wystarczy zaopatrzyć się w odpowiedni miód z dobrego źródła i połączyć go z innym preparatem leczniczym. Może to być nalewka, intrakt, macerat, odwar lub sproszkowane, wysuszone zioło. W zależności jaki wybierzemy miód i dodatek uzyskamy odpowiedni efekt leczniczy. Oprócz dobrze wchłanianych składników ( mikroelementy, substancje odżywcze, enzymy, witaminy) mamy tutaj preparat działający leczniczo.

Konkretne przepisy są zamieszczone na końcu wpisu.

A jak powstaje ziołomiód na bazie syropu cukrowego?

Ziołomiód nie jest zaliczany do tradycyjnych miodów. Tutaj najbardziej takiemu określeniu tego preparatu sprzeciwiają się profesjonalni pszczelarze. Kwestionują oni jego nazwę gdyż ma on niewiele wspólnego z prawdziwym miodem pszczelim.

Produkcja takiego ziołomiodu polega na dostarczeniu pszczołom pożywki cukrowej. Cukier rozpuszczany jest w niewielkiej ilości wody i łączony z ziołem, z którego ma być wykonany ziołomiód. Często są to rośliny niemiododajne, którymi pszczoły nie są zainteresowane, ale mają właściwości lecznicze.

Taką mieszaninę podaje się pszczołom, które ją konserwuję i mieszają ze śliną zawierającą enzymy.

Taki ziołomiód ma konsystencję gęstego syropu.

Przepisy na ziołomiody w oparciu o prawdziwy miód pszczeli wg. dr. Różańskiego:

Aby powstał ziołomiód należy wybrany miód połączyć ze sproszkowanym ziołem lub powstałym na jego bazie preparatem.

Jeżeli używamy suchego zioła lub naparu można go zakonserwować odrobiną alkoholu.

Przy połączeniu miodu z ekstraktem lub nalewką stosujemy proporcje 1część preparatu i 2 części miodu. Bobrze to mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji i pijemy 2-3 razy dziennie po łyżce.

Ziołomiód sosnowy: Świeże pędy sosny (najlepiej zebrane zimą w styczniu lub lutym) zalać 50% alkoholem i odstawić na 3 tygodnie. Odcedzić. Nalewkę dodać do miodu spadziowego, mniszkowego lub wrzosowego.

Stosować przez 2 tygodnie 3-5 łyżeczek od herbaty dziennie. . Przy przeziębieniu ustępują ustąpienie gorączki, kaszlu, bólu gardła, wydzieliny z nosa. Poprawia samopoczucie.

Ma działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, wykrztuśne w nieżytach oskrzeli, gardła, nosa, krtani.

Ziołomiód tymiankowy: działanie wykrztuśne, likwidacja wydzieliny oskrzelowej, łagodzi stan zapalny dróg oddechowych. Pomaga w leczeniu chorób zakaźnych, podwyższając liczbę białych ciałek krwi. Wzmaga też łaknienie, poprawia apetyt, dezynfekuje drogi moczowe.

Stosować 3-5 razy dziennie po łyżeczce przed jedzeniem.

Ziołomiód rumiankowy i świerkowy: zapalenie jamy ustnej, gardła, krtani, migdałków. Działanie przeciwapalne i wykrztuśne. Może być podawany dzieciom w czasie ząbkowania, przy bólu brzucha, kolce.

Więcej na temat rumianku tutaj.

Ziołomiód brzozowy, pokrzywowy, kurdybankowy (bluszczyk kurdybanek), łopianowy, mniszkowy: przygotowane przez zmieszanie nalewki, intraktu, soku lub sproszkowanego surowca z miodem, np. 1 łyżeczka sproszkowanej lub zmielonej świeżej lub suchej pokrzywy na 1 łyżkę miodu i 1 łyżeczkę czystej wódki 40%. Wymienione ziołomiody regulują przemianę materii, wspomagają usuwanie szkodliwych metabolitów i ksenobiotyków, wzmagają diurezę. Stosowane w apiterapii przewlekłych chorób skóry i włosów, zatruć, zaburzeń metabolicznych, obrzęków, osłabienia. Ponadto w leczeniu chorób zakaźnych.

 Ziołomiód jeżówkowy (echinacea), torfowy (borowinowy), cyprysowy, cedrowy, aloesowy: wybitnie immunostymulujące, odtruwające i wzmagające regenerację tkanek. Sok aloesowy, z agawy, nalewkę z aloesu albo agawy) lub sok z jeżówki (nalewka, intrakt) zmieszać z miodem spadziowym. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce przy osłabieniu układu odpornościowego i podatności na zakażenia. Wreszcie jako środek wzmacniający i regenerujący. Można dodać dodatkowo naturalny olejek pichtowy, cedrowy lub cyprysowy (10-15 kropel na 0,5 kg ziołomiodu). Jeśli mamy dostęp do pędów cedru lub cyprysu warto przygotować z nich nalewkę (1 część surowca rozdrobnionego na 3-5 części alkoholu 40-60%, wytrawiać 14 dni, przefiltrować), którą można wykorzystać do sporządzenia ziołomiodu. Działanie immunostymulujące i przeciwdroboustrojowe ziołomiodu warto wzmocnić dodając srebro koloidalne.

Ziołomiód z czarnuszki: w apiterapii przerostu gruczołu krokowego oraz jako środek antyandrogenny w leczeniu niektórych chorób u kobiet (policystyczne jajniki, hirsutyzm, trądzik androgenny, niedobór estrogenów). W tym celu wymienione surowce: nasiona czarnuszki zmielone, zmielone kłącze pokrzywy, zmielone znamiona kukurydzy i zmielony korzeń wilżyny, zmielone kwiaty koniczyny w proporcji 1:1 wymieszać. Na każdą łyżkę miodu wrzosowego lub akacjowego dać 1 łyżeczkę przygotowanej mieszanki ziół, 1 łyżeczkę alkoholu 40% i 1 łyżeczkę wina wytrawnego lub półwytrawnego, wymieszać, po 3 dniach zażywać 2 razy dziennie, rano i wieczorem po 1 łyżce, przez 1-3 miesiące. Po 1-3 miesiącach zrobić przerwę i kurację powtórzyć.

Ziołomiód walerianowy, melisowy, chmielowy: działają uspokajająco, zwłaszcza gdy są przygotowane na miodzie nostrzykowym, wrzosowym (dobry też na zapalenia układu moczowego), spadziowym, melisowym, lawendowym. Nalewkę z waleriany, melisy, chmielu w równych częściach zmieszać. Na 1 część mieszanki nalewek dać 1 część miodu, wymieszać, dodać dla wzmocnienia 10 kropel olejku melisowego naturalnego lub posiekaną melisę świeżą (1 łyżeczka melisy na 1 łyżkę ziołomiodu), wymieszać ponownie. Zażywać 1-4 razy dziennie (zależnie od potrzeby) po łyżce w nerwicach, lęku, stresie, niepokoju, bezsenności, okresie po- i przekwitania, w stanach zdenerwowania. Aby nadać produktowi działanie przeciwdepresyjne dodać można intrakt z dziurawca, nalewkę z żeń-szenia.

Ziołomiód miętowy: Działa przeciwskurczowo. Pobudza wydzielanie żółci, pomaga przy dolegliwościach żoładkowych, wzmaga wchłanianie pokarmu.

Ziołomiód aloesowy: Pomaga przy zaparciach, działa lekko przeczyszczająco, reguluje ukłąd trawienny. Pobudza układ immunologiczny. Niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Ziołomiód z żyworodki pierzastej: niezwykle silnie wzmacnia układ odpornościowy, zwalcza wszelkie choroby, zawiera duże ilości witaminy C. Działa grzybobójczo, odkażająco, regenerująco ( można stosować na skórę przy odleżynach, trudno gojących sie ranach, grzybicy. Wewnętrznie spożywamy przez 2 miesiące po 2 łyżki. Po tym czasie należy zrobić miesiąc przerwy.

Ziołomiód z dziurawca: Najlepiej sporządzić na miodzie akacjowym lub lipowym. Działa uspokajająco, pomaga przy depresjach. regeneruje tkanki wątroby, pomaga przy niestrawności i przy bólu żołądka.

Ziołomiód głogowy: działa szczególnie leczniczo w przypadkach schorzeń przewlekłych serca, układu krążenia, stosowany jest w stwardnieniu mózgowym, problemach z regulacją ciśnienia krwi, pomaga w przypadku niedotlenienia mięśnia sercowego i mózgu. Działa też uspokajająco.

Ziołomiód pokrzywowy. niezwykle cenny i wartościowy o dużym spektrum działania. Wzmacnia odporność, zawiera niezwykle dużą ilość żelaza i niezwykle dużo mikroelementów co poprawia skład krwi i oczyszcza ją, działa wzmacniająco na mięsień serca, leczy reumatyzm, poprawia pracę trzustki i wątroby, leczy reumatyzm, wzmacnia system immunologiczny, wzmacnia metabolizm, poprawia laktacje u kobiet karmiących

Ziołomiód anyżowy: Polecany przy infekcjach bakteryjnych ,stosowany w stanach infekcyjnych, bakteryjnych, wirusowych, przy chorobach układu oddechowego


Ziołomiód nagietkowy: polecany dla rekonwalescentów, po przewlekłych chorobach, zabiegach chirurgicznych, przy chorobach wrzodowych żoładka i dwunastnicy, schorzeniach kobiecych dróg rodnych, anemii, obniżonej odporności. Można stosować zewnętrznie przy problemach skórnych.

Ziołomiód aroniowy: Niezwykle bogaty z witaminy grupy B, witaminę C i PP. Polecany przy schorzeniach wątroby, trzustki, poprawia krążenie krwi, wzmacnia pracę mięśnia sercowego. Łagodzi też skutki działania radio – i chemioterapii. Najlepiej połączyć miód mniszkowy z sokiem z aronii w stosunki 3 części miodu na 1 część soku z aronii i 5 łyżek 40% alkoholu. Spożywać 3 razy dziennie po łyżce.

Dziurawiec zwyczajny to pospolite zioło występujące w Polsce zwane również zielem św. Jana. Być może związane jest to również z terminem jego zbioru, w okolicach nocy świętojańskiej, w dzień świętego Jana, przy „rosnącym” księżycu. Najcenniejszym składnikiem dziurawca jest hiperycyna i jej pochodne. Aby jednak uzyskać potrzebne stężenie tego składnika musi się zastosować alkohol jako rozpuszczalnik. Wyciągi wodne mają duże słabsze działanie.

Więcej o dziurawcu tutaj.

Nalewka dziurawcowa – działanie:

• poprawia nastrój
• działa przeciwdepresyjnie – niektórzy uważają że z powodzeniem zastępuje prozac
• regeneruje układ nerwowy
• pomaga walczyć z bezsennością
• wspomaga pracę wątroby i dróg żółciowych
• łagodzi nieprzyjemnie dolegliwości związane ze stanem zapalnym nerek
• działa przeciwbakteryjnie
• łagodzi stany zapalne błon śluzowych żołądka i jelit
• uśmierza ból stawów

Dawkowanie:

Najczęściej 2 razy dziennie 1 łyżeczka nalewki.

Zewnętrznie do nacierania w przypadku bólu stawów i przy rwie kulszowej.

Przeciwwskazania:

• zażywanie leków przeciwdepresyjnych
• antykoncepcja hormonalna
• terapia przeciwzakrzepowa
• poważne uszkodzenie nerek i wątroby
• terapia interferonem i chemioterapia
• zakażenie wirusem HIV

Cena: 100 ml – 45 zł

W całym kraju można spotkać bardzo charakterystyczne krzaczaste łodygi nawłoci zakończone żółtymi wiechciami o wysokości do 1 m. Naprawdę trudno jej nie rozpoznać albo pomylić z inną rośliną. Panoszy się wszędzie ozdabiając ugory, nieużytki, skraje lasów, pobocza dróg, łąki, brzegi rzek, rośnie też pośród skał. Nie ma chyba miejsca w Polsce, gdzie nie można by było jej spotkać. Z pozyskaniem tego zioła nie ma więc większego problemu, wystarczy wybrać się na spacer poza miasto, w ustronne miejsce, oddalone od szosy i pościnać całe łodygi razem z kwiatami. Nawłoć suszy się najlepiej wieszając wiechcie w przewiewnym i zacienionym miejscu. Dobrze wysuszona nawłoć zachowuje swój zielony kolor i aromat. Po wysuszeniu obrywamy listki i kwiaty. Najlepiej zioło przechowywać zapakowane w papierowe szare torby, w suchym miejscu.

Ziele nawłoci bogate jest w :

• glikozydy i kwasy fenolowe
• polisacharydy
• garbniki
• saponiny
• olejki eteryczne
• flawonoidy

Działanie

Ziele nawłoci oficjalnie jest uznane za surowiec zielarski stosowany w chorobach układu moczowego. Działa moczopędnie, odkażająco i przeciwzapalnie na drogi moczowe. Bardzo pomocna jest też przy wszelkich schorzeniach nerek a zwłaszcza przy kamicy nerkowej.

Ale to nie wszystkie właściwości lecznicze nawłoci.

Wskazaniami do jej zastosowania są:

• choroby autoimmunologiczne (łuszczyca, toczeń, RZS)
• cukrzyca
• nadciśnienie
• schorzenia przewodu pokarmowego
• owrzodzenia jamy ustnej
• trudno gojące się rany, stłuczenia
• egzemy
• bóle mięśni i stawów

Sposoby użycia

Napar: 1 szklankę ziela zalać 1 szklanką wrzątku i odstawić pod przykryciem na 20 min. Przecedzić. Pić 2 szklanki dziennie. Napar warto też stosować do przemywania skóry zmienionej chorobowo.

Wyciąg alkoholowy czyszczący krew: świeże ziele nawłoci zalać 40% alkoholem w stosunku 1:3 i odstawić na 2 tygodnie, po czym przefiltrować. Pić 3 razy dziennie po 5 ml.

Wyciąg na winie wg Dr H. Różańskiego – wzmacnia naczynia krwionośne, działa przeciwnadciśnieniowo i przeciwmiażdżycowo, poprawia trawienie i krążenie wieńcowe: 100 g. świeżego lub suchego ziela zalać 450 ml ciepłego wytrawnego czerwonego wina, dodać 50 ml 40% wódki i odstawić na 2 tygodnie. Przecedzić. Pić po 30-50 ml raz dziennie.

Olej nawłociowy: świeże ziele zalać ciepłym olejem ryżowym lub oliwą z oliwek tak aby przykryć surowiec. Szczelnie zamknąć i odstawić na 3 tygodnie w ciepłe miejsce. Przefiltrować i trzymać w szczelnie zamkniętej butelce z ciemnego szkła. Preparat bardzo dobry w przypadku oparzeń, stłuczeń, egzemy i jako balsam do ciała.

Syrop nawłociowy na kaszel, zapalenie gardła, nieżyt dróg oddechowych: kwiaty nawłoci (najlepiej jeszcze na początku kwitnienia) zalać gorącą, ale nie wrzącą wodą i odstawić po przykryciem najlepiej na całą noc do zaparzenia. Na drugi dzień odcedzić napar, dodać sok z cytryny ( na każdy litr naparu sok z 1/2 cytryny) i cukier (na każdy litr naparu 1/2 kg cukru). Ogrzewać aż cukier się dobrze rozpuści. Gorący syrop wlać do słoiczków , szczelnie zamknąć i trzymać owinięty w koc do ostudzenia.

Nawłoć wykazuje synergizm z pokrzywą, dziurawcem, krwawnikiem

Przeciwwskazania: kobiety w ciąży i karmiące piersią – po konsultacji z lekarzem, dzieci do lat 12 r.ż, przewlekła niewydolność nerek.

Surowcem leczniczym jest ziele i korzeń. Charakterystyczną jego cechą po której można go rozpoznać to żółty sok wydzielający się z łodygi po jej przełamaniu.

Najbardziej wartościowe ziele jest zebrane w maju i czerwcu, później traci już wiele na swoich właściwościach leczniczych. Charakterystyczne dla tej rośliny jest duża wytrzymałość na mróz. Ziele w czasie zimy nie traci swojej zielonej barwy dzięki glikogenowi.

Ziele wysuszone w przewiewnym, zacieniony, miejscu pozostaje nadal zielone i wydziela ładny subtelny zapach. Korzeń, po oczyszczeniu z gleby i umyciu pod bieżącą wodą dobrze osuszamy i suszymy w temperaturze 30 – 50 st.C. Można też suszyć go w piekarniku elektrycznym nastawionym na 50 st. C.

Do składników czynnych glistnika należą:

• alkaloidy
• aminy biogenne
• sangwinaryna
• karoten
• witamina C
• śluzy
• olejek eteryczny
• żywice
• flawonoidy
• fenolokwasy
• enzymy proteolityczne
• lektyny
• glikogen

Działanie

Ziele glistnika jest silnym środkiem leczniczym i pewnym w działaniu. Musi być jednak odpowiednio wysuszone. Działanie jego jest skuteczne, jednak dopasowanie dawki dla konkretnej osoby i przy konkretnym schorzeniu nie jest łatwe. Warto więc w tym wypadku skonsultować się z doświadczonym fitoterapeutą lub lekarzem zaznajomionym z jego działaniem. Przedawkowanie może mieć bardzo przykre konsekwencje. Działanie składników czynnych glistnika porównywalne są z działaniem kodeiny, papaweryny czy morfiny. Glistnik stosujemy krótko, do momentu zlikwidowania objawów choroby.

Lecznicze działanie glistnika zostało dawno opisane przez wielu zielarzy i uzdrowicieli i nie bez powodu nazwany on został „darem niebios”. Wynika to z dużej skuteczności terapii zwłaszcza przy wszelkich chorobach przewlekłych oraz szerokiego spektrum działania na cały organizm.

Najbardziej rozpowszechnionym sposobem zastosowania glistnika jest użycie zewnętrzne w przypadku opryszczki, kurzajek, kłykciny, brodawek, świerzbu a także do usuwania piegów i plam na skórze.

Wiele badań dowiodło, że spożywanie preparatów z glistnika daje bardzo dobre rezultaty w leczeniu chorób przewlekłych. Działa on:

• rozkurczowo na mięśnie gładkie
• uspokajająco, lekko narkotycznie
• silnie przeciwbólowo
• przeciwdrgawkowo
• żółciopędnie
• ochraniająco na miąższ wątroby
• rozszerzająco na drogi oddechowe (ułatwia oddychanie)
• przeciwarytmiczne (znosi migotanie przedsionków serca i częstoskurcz napadowy)
• hamuje rozwój pierwotniaków. grzybów, bakterii, wirusów
• przeciwnowotworowo
• przeciwzapalnie
• przeciwmiażdżycowo

Na szczególną uwagę zasługuje jego przeciwnowotworowe działanie. Szczególnie sprawdza się ono w leczeniu nowotworu trzustki, jelita grubego, prostaty, piersi, dróg moczowych a nawet białaczki. Zawarta w glistniku sangwinaryna prowadzi do programowanej śmierci komórek nowotworowych i hamuje ich podział.

Wskazaniami do stosowania preparatów z glistnika są:

• schorzenia dróg moczowych
• kolka wątrobowa i żółciowa, zastoje żółci, zapalenie wątroby
• zapalenie trzustki
• nowotwory
• bolesna biegunka
• zapalenie żołądka
• zapalenie przydatków
• skurcze oskrzeli, trudności w oddychaniu
• dusznica bolesna
• bolesne skurcze mięśni i naczyń w kończynach
• niedotlenienie mięśnia sercowego
• nerwica, bezsenność, zdenerwowanie, stres, lęk
• gruźlica
• choroby alergiczne
• choroby zakaźne
• reumatyzm
• zapalenie płuc
• zaburzenia trawienia, niestrawność

Sposoby użycia

Na zmiany skórne najwartościowszy jest świeżo wyciśnięty sok z łodygi. należy go nanosić na chorobowo zmienione miejsce kilka razy dziennie.

Preparaty stosowane w terapiach to napar, nalewka, wywar, intrakt, wyciąg glicerynowy.

Glistnik warto łączyć z kurkumą, rzepikiem, mniszkiem, ostropestem, dziurawcem, cząbrem.

Przeciwwskazania: jaskra, zaćma, choroba wrzodowa żołądka, ciąża i karmienie piersią, spożywanie leków zawierających atropinę lub jej pochodne, niedrożność dróg żółciowych.

Skutkami ubocznymi szczególnie przy przedawkowaniu preparatów są:

• niestrawność
• biegunka
• mdłości
• bóle brzucha
• wymioty
• podwyższone ciśnienie
• uszkodzenie oczu
• uszkodzenie wątroby

W przypadku pojawienia się objawów zatrucia najlepiej podać białko kurzego jajka lub chude mleko i sprowokować wymioty po czym zgłosić się do lekarza.

Ostatnio niezwykle popularny stał się kwas Bołotowa. Wszelkie publikacje zachęcają do stosowania go przy wszelkich dolegliwościach, również chorobach nowotworowych. I rzeczywiście jego działanie jest imponujące a spektrum działania bardzo szerokie. Być może związane jest to z niezwykle korzystnym, leczniczym działaniem na nasze jelita i florę bakteryjną. A jak wiadomo zdrowie zaczyna się od jelit, mówi się , że to drugi mózg człowieka. Niemniej jednak, jak to z każdym preparatem bywa, są też przeciwwskazania do jego stosowania. Jest to min. białaczka (w tym przypadku stosuje się glistnik w innej postaci), choroba wrzodowa żołądka, poważne schorzenia wątroby, schorzenia wzroku (jaskra). No i oczywiście nie powinny poddawać się tej kuracji kobiety w ciąży i karmiące. Spotkałam się również z przypadkami złego tolerowania zakwasu u osób z nadciśnieniem tętniczym i przyjmujących lekarstwa nasercowe. Czytając ogłoszenia można zauważyć że w tytule zakwas Bołotowa pojawia się też „carska wódka” To jest zupełnie inny preparat. Zakwas Bołotowa musi być w wykonany z glistnika oraz koziej serwatki, nie przegrzanej!!!!

Obecnie jest to roślina najbardziej badana przez naukowców.

Dziś wiadomo, że swoje właściwości żywokost zawdzięcza niezwykle bogatej zawartości substancji czynnych. Są to: flawonoidy, olejek eteryczny, garbniki katehinowe, hiperycynę (czerwony barwnik), kwasy, żywice, karoten, witaminę C, sole mineralne.

Dziurawiec ma niezwykle szerokie spektrum działania na organizm. Preparatami dziurawcowymi można leczyć bardzo dużo schorzeń nawet tych przewlekłych, opornych na leki syntetyczne.

Ma zastosowanie w leczeniu: schorzeń układu pokarmowego, moczowego i nerwowego, przy braku łaknienia, w stanach depresyjnych jest niezwykle skuteczny, w zaburzeniach związanych z okresem klimakterium. Wyciągi z dziurawca wzmagają również produkcję erytrocytów oraz witaminy D w skórze. Zewnętrznie z powodzeniem stosuje sie go przy trudno gojących się ranach, guzach krwawniczych odbytnicy, oparzeniach, odmrożeniach, owrzodzeniach jelitowych a nawet wspomagająco przy leczeniu bielactwa. Warto również sięgnać po preparaty z dziurawca przy zapaleniu dziąseł, jamy ustnej, gardła.

Należy jednak uważać przy dłuższym stosowaniu preparatów. Zwiększają one wrażliwość na promienie słoneczne i może dojść do poparzeń.

Nie powinno też się go stosować w przypadku poważnych uszkodzeń wątroby i nerek.

Należy też wiedzieć, że dziurawiec wchodzi w interakcje z dużą ilością leków. Osłabia ich działanie a nawet usuwa z organizmu traktując je jako patogeny. Dlatego też przed podjęciem terapii na bazie tego zioła warto skonsultować się z lekarzem lub doświadczonym fitoterapeutą.

Sposoby zastosowania

Napar: 1 łyżeczkę kwiatów zalać szklanką wrzątku i odstawić na 20 min. Pić 2 szklanki dziennie.

Nalewka dziurawcowa: Świeże ziele dziurawca zalać lekko podgrzanym alkoholem 40-70% w stosunku 1: 3. Odstawić w ciepłe, ciemne miejsce na 4 tygodnie codziennie potrząsając słoikiem. Przecedzić. Spożywać 1-2 razy dziennie po 3 – 5 ml.

Wyciąg olejowy: Rozdrobnione, świeże ziele porządnie zwilżyć spirytusem i pozostawić na 20 min. Po tym czasie zalać ciepłym olejem słonecznikowym, oliwą z oliwek, olejem migdałowym, ryżowym lub ostropestowym w stosunku 1:1 lub 1:5. Odstawić w ciepłe dobrze nasłonecznione miejsce na 4 tygodnie. Po tym czasie przecedzić i przelać do ciemnej butelki. Można stosować zewnętrznie lub spożywać 1-2 łyżeczki dziennie.