Jednak zdania na temat sposobu wytwarzania ziołomiodów są bardzo podzielone i budzą kontrowersje. Jeżeli mówimy o miodzie, mamy na myśli produkt pszczeli.

Jak powstaje miód?

Pszczoły zbierają z łąk z kwiatów nektar, pyłek kwiatowy, z lasów spadź. Przynoszą to do ula, umieszczają w komórkach plastrów (węzie) i odparowują z tego wodę i mieszają z własną śliną zawierającą enzymy. W efekcie miód robi się gęsty, nie psuje się i ma olbrzymie właściwości lecznicze, w zależności z jakich roślin został pozyskany. Cały proces trwa od 3 do 5 tygodni, w zależności od pogody. Jeżeli jest ciepło wentylacja przebiega szybciej i pszczoły zasklepiają węzę. Wiadomo wtedy, że miód jest dojrzały i spokojnie można go odwirować. Z czasem krystalizuje się (nie mylić z cukrzeniem się). W takim miodzie możne znaleźć się również pyłek z kwiatów, jeżeli oczywiście pszczelarz nie umieszcza przy wejściu do ula odpowiedniej wkładki, która strąca go z odnóży pszczół. W ten sposób pozyskuje się dodatkowy produkt w postaci granulowanego pyłku.

Dr Różański podaje sposób na sporządzenie ziołomiodu na bazie prawdziwego produktu pszczelego. Może każdy sobie go wykonać we własnym zakresie. Wystarczy zaopatrzyć się w odpowiedni miód z dobrego źródła i połączyć go z innym preparatem leczniczym. Może to być nalewka, intrakt, macerat, odwar lub sproszkowane, wysuszone zioło. W zależności jaki wybierzemy miód i dodatek uzyskamy odpowiedni efekt leczniczy. Oprócz dobrze wchłanianych składników ( mikroelementy, substancje odżywcze, enzymy, witaminy) mamy tutaj preparat działający leczniczo.

Konkretne przepisy są zamieszczone na końcu wpisu.

A jak powstaje ziołomiód na bazie syropu cukrowego?

Ziołomiód nie jest zaliczany do tradycyjnych miodów. Tutaj najbardziej takiemu określeniu tego preparatu sprzeciwiają się profesjonalni pszczelarze. Kwestionują oni jego nazwę gdyż ma on niewiele wspólnego z prawdziwym miodem pszczelim.

Produkcja takiego ziołomiodu polega na dostarczeniu pszczołom pożywki cukrowej. Cukier rozpuszczany jest w niewielkiej ilości wody i łączony z ziołem, z którego ma być wykonany ziołomiód. Często są to rośliny niemiododajne, którymi pszczoły nie są zainteresowane, ale mają właściwości lecznicze.

Taką mieszaninę podaje się pszczołom, które ją konserwuję i mieszają ze śliną zawierającą enzymy.

Taki ziołomiód ma konsystencję gęstego syropu.

Przepisy na ziołomiody w oparciu o prawdziwy miód pszczeli wg. dr. Różańskiego:

Aby powstał ziołomiód należy wybrany miód połączyć ze sproszkowanym ziołem lub powstałym na jego bazie preparatem.

Jeżeli używamy suchego zioła lub naparu można go zakonserwować odrobiną alkoholu.

Przy połączeniu miodu z ekstraktem lub nalewką stosujemy proporcje 1część preparatu i 2 części miodu. Bobrze to mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji i pijemy 2-3 razy dziennie po łyżce.

Ziołomiód sosnowy: Świeże pędy sosny (najlepiej zebrane zimą w styczniu lub lutym) zalać 50% alkoholem i odstawić na 3 tygodnie. Odcedzić. Nalewkę dodać do miodu spadziowego, mniszkowego lub wrzosowego.

Stosować przez 2 tygodnie 3-5 łyżeczek od herbaty dziennie. . Przy przeziębieniu ustępują ustąpienie gorączki, kaszlu, bólu gardła, wydzieliny z nosa. Poprawia samopoczucie.

Ma działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, wykrztuśne w nieżytach oskrzeli, gardła, nosa, krtani.

Ziołomiód tymiankowy: działanie wykrztuśne, likwidacja wydzieliny oskrzelowej, łagodzi stan zapalny dróg oddechowych. Pomaga w leczeniu chorób zakaźnych, podwyższając liczbę białych ciałek krwi. Wzmaga też łaknienie, poprawia apetyt, dezynfekuje drogi moczowe.

Stosować 3-5 razy dziennie po łyżeczce przed jedzeniem.

Ziołomiód rumiankowy i świerkowy: zapalenie jamy ustnej, gardła, krtani, migdałków. Działanie przeciwapalne i wykrztuśne. Może być podawany dzieciom w czasie ząbkowania, przy bólu brzucha, kolce.

Więcej na temat rumianku tutaj.

Ziołomiód brzozowy, pokrzywowy, kurdybankowy (bluszczyk kurdybanek), łopianowy, mniszkowy: przygotowane przez zmieszanie nalewki, intraktu, soku lub sproszkowanego surowca z miodem, np. 1 łyżeczka sproszkowanej lub zmielonej świeżej lub suchej pokrzywy na 1 łyżkę miodu i 1 łyżeczkę czystej wódki 40%. Wymienione ziołomiody regulują przemianę materii, wspomagają usuwanie szkodliwych metabolitów i ksenobiotyków, wzmagają diurezę. Stosowane w apiterapii przewlekłych chorób skóry i włosów, zatruć, zaburzeń metabolicznych, obrzęków, osłabienia. Ponadto w leczeniu chorób zakaźnych.

 Ziołomiód jeżówkowy (echinacea), torfowy (borowinowy), cyprysowy, cedrowy, aloesowy: wybitnie immunostymulujące, odtruwające i wzmagające regenerację tkanek. Sok aloesowy, z agawy, nalewkę z aloesu albo agawy) lub sok z jeżówki (nalewka, intrakt) zmieszać z miodem spadziowym. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce przy osłabieniu układu odpornościowego i podatności na zakażenia. Wreszcie jako środek wzmacniający i regenerujący. Można dodać dodatkowo naturalny olejek pichtowy, cedrowy lub cyprysowy (10-15 kropel na 0,5 kg ziołomiodu). Jeśli mamy dostęp do pędów cedru lub cyprysu warto przygotować z nich nalewkę (1 część surowca rozdrobnionego na 3-5 części alkoholu 40-60%, wytrawiać 14 dni, przefiltrować), którą można wykorzystać do sporządzenia ziołomiodu. Działanie immunostymulujące i przeciwdroboustrojowe ziołomiodu warto wzmocnić dodając srebro koloidalne.

Ziołomiód z czarnuszki: w apiterapii przerostu gruczołu krokowego oraz jako środek antyandrogenny w leczeniu niektórych chorób u kobiet (policystyczne jajniki, hirsutyzm, trądzik androgenny, niedobór estrogenów). W tym celu wymienione surowce: nasiona czarnuszki zmielone, zmielone kłącze pokrzywy, zmielone znamiona kukurydzy i zmielony korzeń wilżyny, zmielone kwiaty koniczyny w proporcji 1:1 wymieszać. Na każdą łyżkę miodu wrzosowego lub akacjowego dać 1 łyżeczkę przygotowanej mieszanki ziół, 1 łyżeczkę alkoholu 40% i 1 łyżeczkę wina wytrawnego lub półwytrawnego, wymieszać, po 3 dniach zażywać 2 razy dziennie, rano i wieczorem po 1 łyżce, przez 1-3 miesiące. Po 1-3 miesiącach zrobić przerwę i kurację powtórzyć.

Ziołomiód walerianowy, melisowy, chmielowy: działają uspokajająco, zwłaszcza gdy są przygotowane na miodzie nostrzykowym, wrzosowym (dobry też na zapalenia układu moczowego), spadziowym, melisowym, lawendowym. Nalewkę z waleriany, melisy, chmielu w równych częściach zmieszać. Na 1 część mieszanki nalewek dać 1 część miodu, wymieszać, dodać dla wzmocnienia 10 kropel olejku melisowego naturalnego lub posiekaną melisę świeżą (1 łyżeczka melisy na 1 łyżkę ziołomiodu), wymieszać ponownie. Zażywać 1-4 razy dziennie (zależnie od potrzeby) po łyżce w nerwicach, lęku, stresie, niepokoju, bezsenności, okresie po- i przekwitania, w stanach zdenerwowania. Aby nadać produktowi działanie przeciwdepresyjne dodać można intrakt z dziurawca, nalewkę z żeń-szenia.

Ziołomiód miętowy: Działa przeciwskurczowo. Pobudza wydzielanie żółci, pomaga przy dolegliwościach żoładkowych, wzmaga wchłanianie pokarmu.

Ziołomiód aloesowy: Pomaga przy zaparciach, działa lekko przeczyszczająco, reguluje ukłąd trawienny. Pobudza układ immunologiczny. Niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Ziołomiód z żyworodki pierzastej: niezwykle silnie wzmacnia układ odpornościowy, zwalcza wszelkie choroby, zawiera duże ilości witaminy C. Działa grzybobójczo, odkażająco, regenerująco ( można stosować na skórę przy odleżynach, trudno gojących sie ranach, grzybicy. Wewnętrznie spożywamy przez 2 miesiące po 2 łyżki. Po tym czasie należy zrobić miesiąc przerwy.

Ziołomiód z dziurawca: Najlepiej sporządzić na miodzie akacjowym lub lipowym. Działa uspokajająco, pomaga przy depresjach. regeneruje tkanki wątroby, pomaga przy niestrawności i przy bólu żołądka.

Ziołomiód głogowy: działa szczególnie leczniczo w przypadkach schorzeń przewlekłych serca, układu krążenia, stosowany jest w stwardnieniu mózgowym, problemach z regulacją ciśnienia krwi, pomaga w przypadku niedotlenienia mięśnia sercowego i mózgu. Działa też uspokajająco.

Ziołomiód pokrzywowy. niezwykle cenny i wartościowy o dużym spektrum działania. Wzmacnia odporność, zawiera niezwykle dużą ilość żelaza i niezwykle dużo mikroelementów co poprawia skład krwi i oczyszcza ją, działa wzmacniająco na mięsień serca, leczy reumatyzm, poprawia pracę trzustki i wątroby, leczy reumatyzm, wzmacnia system immunologiczny, wzmacnia metabolizm, poprawia laktacje u kobiet karmiących

Ziołomiód anyżowy: Polecany przy infekcjach bakteryjnych ,stosowany w stanach infekcyjnych, bakteryjnych, wirusowych, przy chorobach układu oddechowego


Ziołomiód nagietkowy: polecany dla rekonwalescentów, po przewlekłych chorobach, zabiegach chirurgicznych, przy chorobach wrzodowych żoładka i dwunastnicy, schorzeniach kobiecych dróg rodnych, anemii, obniżonej odporności. Można stosować zewnętrznie przy problemach skórnych.

Ziołomiód aroniowy: Niezwykle bogaty z witaminy grupy B, witaminę C i PP. Polecany przy schorzeniach wątroby, trzustki, poprawia krążenie krwi, wzmacnia pracę mięśnia sercowego. Łagodzi też skutki działania radio – i chemioterapii. Najlepiej połączyć miód mniszkowy z sokiem z aronii w stosunki 3 części miodu na 1 część soku z aronii i 5 łyżek 40% alkoholu. Spożywać 3 razy dziennie po łyżce.

Szyszki chmielu są surowcem działającym przeciwzapalnie, przeciwdepresyjnie. Skutecznie działa w przypadku nerwic wegetatywnych.

Więcej o szyszkach chmielu tutaj.

Nalewka z szyszek chmielu:

• łagodzi stres
• działa antydepresyjnie
• pomaga zasnąć
• łagodzi objawy menopauzy
• pobudza wydzielanie enzymów trzustkowych, soków żołądkowych

Sposób użycia: 3 razy dziennie po 5 ml w 100 ml szklanki wody.

W przypadku silnego podniecenia nerwowego lub nerwicy wegetatywnej dr Różański zaleca podać 10 ml jednorazowo.

Cena: 100 ml – 45 zł

Olejek chmielowo – konopny działa:

• przeciwzapalnie
• łagodzi objawy trądziku
• pielęgnuje skórę
• spłyca zmarszczki
• łagodzi objawy egzemy
• zwalcza łupież
• pomocny w przypadku wypadania włosów.

Więcej o szyszkach chmielu tutaj oraz o konopiach tutaj.

Sposób użycia: Za pomocą wacika nakładać preparat na twarz (najlepiej na noc) lub robić okład na schorzałe miejsce.

Dla wzmocnienia włosów wsmarować oliwkę w skórę głowy, zawinąć ręcznikiem i pozostawić na 2 godziny. Umyć głowę szamponem. Warto spłukać głowę odwarem z szyszek chmielu. Przepis tutaj.

Cena: 100 ml – 45 zł

W fitoterapii wykorzystywane jest całe spektrum substancji aktywnych.

Są to:

• kwasy goryczowe
• terpeny
• humulony
• olejki eteryczne
• flawonoidy
• katechiny
• fitoestrogeny

Właściwości szyszek chmielu

Szyszki chmielu są skutecznym surowcem leczniczym.

Głównie kojarzone są jako antyoksydant. Działanie ich jest jednak dużo szersze.

Są wykorzystywane jako środek leczniczy w przypadku:

• nerwic wegetatywnych
• depresji
• bezsenności
• nadciśnienia
• zaburzeń trawiennych
• przy problemach wydzielania soku żołądkowego, trzustkowego i żółci
• przy zgadze i wzdęciach
• menopauzy

Szyszki chmielu mają tez zastosowanie przy wyrobie produktów kosmetycznych. doskonale pielęgnują skórę twarzy, wygładzają i napinają cerę redukując zmarszczki, leczą trądzik likwidując stan zapalny.

Sposoby stosowania:

Herbatka na dobre trawienie: 1-2 łyżki szyszek chmielu zalewamy szklanką wrzątku i parzymy 15 min. Przecedzamy. Pijemy przed posiłkami.

Herbatka nasenna: 1 łyżkę mieszanki ( szyszka chmielu, kozłek lekarski, melisa w równych proporcjach) zalewamy szklanką wrzątku i odstawiamy na 20 min, Przecedzamy. Pijemy pół godziny przed spaniem.

Nalewka na uspokojenie: Szyszki chmielu zalać 40% alkoholem w stosunku 1:3. Odstawić w ciemne miejsce na ok 10 dni codziennie wstrząsając słoikiem. Pić 3 razy dziennie po 5 ml rozpuszczonych w 100 ml wody.

Oliwka chmielowo-konopna: Świeżo zebrane szyszki chmielu umieścić w słoiku i dobrze skropić spirytusem. odstawić na pół godziny w ciemne miejsce. Wszystko zalać olejem konopnym zmieszanym z oliwą z oliwek (w równych proporcjach) tak aby surowiec został dobrze pokryty. Odstawić w ciepłe miejsce na 2 tygodnie. Po tym czasie przefiltrować do ciemnych buteleczek. Stosować do smarowania twarzy, najlepiej na noc. Oliwkę tą możemy również stosować jako dodatek do kremów i jako okład przy stanach zapalnych.

Płukanka do włosów: Garść szyszek chmielu zalewamy litrem wody i gotujemy ok 15 min na wolnym ogniu. Stosujemy do spłukiwania włosów po ich umyciu.

Przeciwwskazania: Ciąża i karmienie piersią, nadwrażliwość na składniki czynne, zażywanie leków psychotropowych i antydepresyjnych.

Najbardziej popularne jest picie ziół i spożywanie suplementów, które są adaptogenami (to pojęcie coraz częściej gości w naszym słowniku). Dla niezaznajomionych wyjaśniam. Adaptogeny to nietoksyczne rośliny mające wpływ na reakcję naszego organizmu w przypadku stresu, niesprzyjających warunków zewnętrznych oraz redukujące niekorzystne skutki stresu, a przy tym nie pozbawiają nas energii życiowej co mogą czynić niektóre mieszanki uspokajające.

Wielu z nas w momencie zdenerwowania, wyczerpania sięga po używki „stawiające na nogi” np. po kawę, która jest przeciwieństwem adaptogenu. Oczywiście zadziała, ale pozbawia nas też po pewnym czasie źródeł energii.

Wielką zaletą adaptogenów jest to, że jak dotąd nie stwierdzono żadnych niekorzystnych skutków ubocznych. Niemniej jednak jak w przypadku każdego zioła należy zachować umiar i zwrócić uwagę na łączenie ich z innymi środkami o podobnym działaniu np. antydepresantami czy alkoholem.

Osobiście uważam, że kobiety w ciąży i karmiące również powinny zachować rozsądek, ewentualnie zasięgnąć porady lekarza lub doświadczonego fitoterapeuty. Pamiętajmy, że wiele składników spożywanych przez matkę przedostaje się do pokarmu dla dziecka.

Najbardziej popularnymi adaptogenami są:

• ashwagandha, czyli inaczej witania ospała czy indyjski żen-szeń
• różeniec górski
• cytryniec chiński
• gotu cola inaczej wąkrotka azjatycka
• żen- szeń
• vilcacora inaczej koci pazur
• amla inaczej indyjski agrest
• ziele Damiana
• traganek pospolity
• tarczyca bajkalska

Adaptogenów nie należy stosować cały czas, zaleca się robić przerwę po 2-3 miesiącach. Wyraźnie odczuwalne skutki następują po ok 3 tygodniach stosowania.

Nieco inne działanie mają zioła typowo uspokajające, które możemy spożywać pojedynczo lub w mieszankach. Sporządzamy je najczęściej jako napary, odwary lub nalewki. Zazwyczaj działają one dużo szybciej, mają silniejsze działanie ale w przeciwieństwie do adaptogenów mogą mieć jeszcze inne działanie niekoniecznie korzystne dla nas. Dlatego zawsze warto zastanowić się lub skonsultować z kimś kompetentnym jeżeli chcemy włączyć je na stałe do naszej diety.

Najmocniejsze zioła na stres, uspokojenie i sen

• kozłek lekarski (waleriana)
• chmiel zwyczajny
• męczennica cielista
• serdecznik pospolity
• lawenda lekarska

Nalewka z serdecznika pospolitego (na stres, lęki, złe samopoczucie – działa silniej niż waleriana): 1 szklankę suszu serdecznika zalać 2 szklankami białego gronowego wina. Odstawić na 2 tygodnie, co parę dni potrząsając słoikiem. Po tym czasie przefiltrować do butelki z ciemnego szkła. Stosować w czasie stresu, dużego napięcia po 1 łyżce rozcieńczonej w wodzie 2 razy dziennie.

Mieszanka na stres i bezsenność o. Bonifratrów: Wymieszać w równych ilościach: melisę, nostrzyk, kozłek, serdecznik, dziurawiec, chmiel, wrzos, pierwiosnek i kwiat bzu czarnego. 1 łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku i zaparzać 20 min. Pić 1 filiżankę przed snem.

Mieszanka przeciwstresowa i ułatwiająca zasypianie: Wymieszać 2 łyżeczki korzenia kozłka lekarskiego, 1 łyżeczkę szyszek chmielu, 2 łyżeczki liści melisy lekarskiej. Wszystko zalać gorącą wodą i podgrzać nie dopuszczając do wrzenia (doprowadzamy do temperatury ok. 90 st.C.) Odstawić pod przykryciem do ostudzenia po czym rozcieńczyć w stosunku 1: 1 (1/2 szklanki naparu i 1/2 szklanki wrzątku). Połowę naparu pijemy po południu a drugą połowę przed snem.

Uspokajające działanie w nocy mają poduszeczki z szyszek chmielu: Szyszki chmielu wsadzamy do bawełnianego woreczka i umieszczamy na poduszce, na której śpimy. Jeżeli temperatura w nocy nie jest zbyt wysoka, z szyszek wydzielają się lotne substancje działające przeciwlękowo i nasennie.

Kąpiel z liści melisy: 10 łyżek liści melisy zalewamy 4 szklankami wody i doprowadzamy do wrzenia. Odstawiamy na 15 min. po czym przecedzony płyn wlewamy do wanny z wodą.

Jego ojczyzną są Chiny, ale rośnie również w Wietnamie, Indiach, Japonii i Korei.

W Polsce można go uprawiać. Niestety nie jest on odporny na mrozy i gdy temperatura zaczyna spadać należy go trzymać w tunelu lub zabrać w doniczce do domu.

Swoją popularność jiaogulan zawdzięcza mieszkańcom południowo-wschodnich Chin, gdzie mieszkańcy spożywają systematycznie jego świeże liście oraz piją świeże napary zamiast zielonej herbaty. Średnia długość życia mieszkańców tych terenów wynosi 100 lat, stąd jiaogulan zyskał miano ziela długowieczności i zioła życia. Dzięki swojemu niesamowicie szerokiemu spektrum działania uznany został jako lek „na wszystko”. Jest jednym z najdokładniej przebadanych ziół w Chinach, a na Międzynarodowej Konferencji Medycyny Ludowej w Pekinie został uznany za najsilniej działające zioło wzmacniające. Zioło to ma zdolność niezwykłego wzmocnienia i odżywienia organizmu, przez co nasze ciało odzyskuje siłę do samoregeneracji i samoleczenia.

Surowcem leczniczym jest ziele jiaogulanu.

Zawiera ono:

• saponiny
• flawonoidy (kwercetyna, rutyna, kemferol)
• polisacharydy
• karotenoidy
• alantoina
• witaminy (C, E, z grupy B, D)
• kwas foliowy
• minerały (magnez, wapń, cynk, żelazo, fosfor, selen, magnez, miedź).

Właściwości

Jiaogulan cieszy się coraz większą popularnością jako zioło przedłużające życie. Niestety akurat tej właściwości nie udowodniono. Zbadano natomiast (na razie niestety tylko in vitro), że :

• pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu glukozy we krwi wspomagając metabolizm insuliny
• działa adaptogennie, łagodnie uspokajając
• wspomaga pracę serca
• wzmacnia ściany naczyń krwionośnych
• reguluje ciśnienie tętnicze
• poprawia pamięć i procesy poznawcze
• jest niezwykle silnym antyoksydantem
• działa przciwzapalnie, przeciwwirusowo, przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo
• obniża poziom cholesterolu i trójglicerydów we krwi
• działa przeciwnowotworowo
• działa przeciwalergicznie

Dr Różański również zamieścił sporo materiału dotyczącego działania Jjiaogulanu. Tam też można znaleźć wiele pozytywnych opinii na temat działania tego zioła.

Kto powinien skorzystać właściwości jiaogulanu? Jiaogulanem szczególnie powinny zainteresować się osoby:

• zmagające się z cukrzycą typu 2, z wysokim poziomem cukru i cholesterolu we krwi
• chorzy na astmę
• borykający się z bólami głowy i migreną
• ze stłuszczeniem i marskością wątroby, nerek, trzustki, serca
• mające skłonności do tworzenia się kamieni żółciowych
• z wrzodami żołądka, niestrawnością, problemami trawiennymi
• ze słabą odpornością, ze skłonnościami do infekcji
• z niedoborami minerałów i witamin
• zestresowane, z nerwicą, mające problemy ze snem, ze słabą psychiką
• kobiety planujące ciążę
• z chorobami nowotworowymi (wspomagająco), szczególnie przy raku prostaty.

Jiaogulan również poleca się osobom zdrowym w celu oczyszczenia organizmu.

Dr Różański również sugeruje wykorzystanie rośliny do zminimalizowania szkodliwego wpływu mikotoksyn zawartych w paszach dla zwierząt gospodarskich.

Sposób użycia

Herbatka: 1 łyżeczkę ziela zalać szklanką przegotowanej wody o temperaturze 80-90 st.C. (nie wrzątkiem). Odstawić pod przykryciem na 15 min. Pić 2-3 razy dziennie po szklance.

Można dodać go również do innych herbatek zamiast słodzika lub cukru ze względu na jego smak.

Suche ziele: zmielić i spożywać dodając do sałatek, jogurtu, shake`a. Dzienna dawka: 3 łyżki 2-3 razy dziennie.

Wyciąg na winie wg Dr Różańskiego: 1 część świeżego lub suchego ziela zalać 5 częściami wytrawnego wina aroniowego lub winogronowego. Macerować miesiąc po czym przefiltrować. Pić 1 kieliszek dziennie przy nadciśnieniu, skłonności do zakrzepów, chorobie wieńcowej, miażdżycy, cukrzycy, stresie, trudnościach w przystosowaniu do nowych warunków bytowania, obniżonej odporności na infekcje.

Nalewka wg Dr Różańskiego: 1 część zioła zalać 5 częściami alkoholu 40%. Macerować 1 tydzień i przecedzić. Zażywać 2 razy dziennie po 5 ml. przez miesiąc.

Jiaogulan wykazuje synergię z melisą, szyszkami chmielu, zielem damiana.

W sprzedaży znajdują się zarówno preparaty oparte na wyciągach z jiaogulanu jak i suche ziele.

Przeciwwskazania: Ciąża, karmienie piersią. Ziele jiaogulanu nie należy spożywać przed snem i na pusty żołądek.

Nie powinno być również spożywane przez osoby na stałe zażywające leki na nadciśnienie, leki uspokajające i antydepresanty.

Przeciwwskazaniem są również choroby autoimmunologiczne i zaburzenia krzepliwości krwi.

Preparaty i napary z jiaogulanu należy odstawić na 2 tygodnie przed planowaną operacją.

Image attribution: Frank Vincentz, CC BY-SA 3.0 https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0, via Wikimedia Commons