Należy do wieloletnich bylin z rodziny ogórecznikowatych. Surowcem leczniczym jest ziele zbierane wczesną wiosną. Po zbiorze należy ją suszyć w zacienionym przewiewnym miejscu.

Niestety, coraz rzadziej stosowana w farmacji, wręcz całkowicie pomijana podczas terapii schorzeń układu oddechowego, a jak sama nazwa wskazuje była stosowana do leczenia płuc i to z bardzo dobrym skutkiem.

Do głównych składników czynnych miodunki należą:

• flawonoidy
• allantoina
• saponiny
• związki krzemu
• śluzy
• garbniki
• kwasy (min. rozmarynowy, chlorogenowy)
• antocyjany
• Witaminy z grupy B
• sole mineralne

Wszystkie te składniki potrafią skutecznie leczyć i usuwać dolegliwości związane z układem oddechowym.

Preparaty na jej bazie oczyszczają drogi oddechowe, rozrzedzają śluz i pobudzają odkrztuszanie, likwidują stany zapalne, usuwają patogeny, działają przeciwgrzybiczo, przyspieszają bliznowacenie tkanek płucnych

Dlatego znajduje zastosowanie w leczeniu:

• schorzeń płuc: przewlekły kaszel, zapalenie płuc, oskrzeli, krtani
• astmy
• gruźlicy
• mukowiscydozy
• krwioplucia
• rozedmy płuc
• obrzęku płuc

Ale to nie wszystko.

Miodunka sprawdza się również w innych schorzeniach.

• doskonale odtruwa organizm
• działa przeciwzapalnie na skórę, przeciwtrądzikowo. Badania wykazały, że miodunka hamuje aktywność tyrozynazy, która odpowiedzialna jest za powstawanie przebarwień i piegów na skórze. Sprzyja to rozjaśnianiu np. wszelkich zmian skórnych związanych z wiekiem.
• pomaga w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych np. Parkinsona czy Alzheimera. W przypadku choroby Alzheimera występuje niedobór acetylocholiny – jednego z przekaźników układu nerwowego. Badania in vitro wykazały, że ekstrakty miodunki hamują jej rozkład.
• wspomaga leczenie schorzeń układu moczowego: krwiomocz, nietrzymanie moczu, schorzenia bakteryjne, podrażnienia nerek
• działanie kojące, przeciwbakteryjne, przeciwzapalne, regenerujące miodunki pomaga w leczeniu chorób układu pokarmowego np biegunkach, osłabionej ścianie jelit, hemoroidach

Sposoby użycia:

Odwar ( schorzenia układu oddechowego, schorzenia skórne, hemoroidy): 1-2 łyżki ziela zalać 1 szklanką wody i gotować 10 min na małym ogniu. Odstawić na 30 min po czym przecedzić. Pić 4 razy dziennie po 50 ml.

Napar (problemy z oddychaniem, działa wykrztuśnie, stosować przy suchym kaszlu): 1 łyżkę suchego, rozdrobnionego ziela zalać szklanką wrzątku i odstawić na 15 min. Pić 3 razy dziennie.

Wino – przepis św. Hildegardy ( obrzęk płuc, długotrwały suchy kaszel, duszności: 3 łyżki świeżego ziela miodunki gotować przez 3 minuty w litrze czerwonego gronowego wina. Po ostudzeniu przecedzić. Pić 1 – 3 razy dziennie 150 ml przed posiłkiem.

Mieszanka na gruźlicę o. Klimuszki: wymieszać w równych ilościach ziele miodunki, poziewnika, przetacznika, rdestu, skrzypu, podbiału, babki lancetowatej i kocanki. Kopiastą łyżkę mieszanki zalać szklanką wrzątku, zaparzać 3 godziny. Pije się 3 razy dziennie szklankę naparu przed posiłkiem.

Tonik do twarzy wg dr. Różańskiego: Do 100 ml odwaru z miodunki dodać 100 ml przegotowanej wody z octem 5% ( w stosunku 3:1), 100 ml alkoholu 40 % lub 100 ml białego wina wytrawnego.

Miodunka wykazuje synergizm min. z babką lancetowatą, żywokostem, prawoślazem, omanem, anyżem, arcydzięglem, tymiankiem

Przy wykonywaniu naparów lub odwarów watro również wykorzystać te zioła.

Przeciwwskazania:

• ciążą i karmienie piersią
• dzieci poniżej 12 r.ż.
• ostrożnie stosować w przypadku jelita drażliwego
• zażywanie lekarstw przeciwzakrzepowych
• schorzenia wątroby ( marskość, zapalenie)
• alergia na rośliny z rodziny ogórecznikowatych

Grzyb popularny występujący w naszych lasach raczej na suchym podłożu. Ma charakterystyczną żółtą lub lekko pomarańczową barwę. Jego trzon oraz kapelusz nie rozdzielają się ale stanowią jedną, zrośniętą część. Inny grzyb podobny do kurki to lisówka pomarańczowa, która z powodu przykrego, gorzkiego smaku jest niejadalna. Nie jest łatwo rozróżnić te grzyby, dlatego jeśli nie nie mamy pewności, czy dany grzyb to kurka czy lisówka, lepiej zrezygnujmy z jego zbioru.

Kurki cenione są za wyjątkowe, charakterystyczne, walory smakowe. Dodawane do potraw nadają im lekko korzennego, pikantnego posmaku. Dodatkowym ich walorem jest niskokaloryczność.

Od bardzo dawna wykorzystywane są również jako suplement diety ze względu na ich składniki czynne.

Są bogate w bardzo dobrze przyswajalne białko. Posiadają też dużo aminokwasów, minerałów, błonnika, witaminy B1 i beta-karotenu, a głównym ich składnikiem jest hitinmannoza. To właśnie dzięki niej nie spotkamy kurki zarobaczywionej. Hitinmannozy nie znoszą wszelkie pasożyty gdyż paraliżuje ona ich układ nerwowy. Dlatego też jest to jeden z najskuteczniejszych środków odrobaczywiających organizm.

Naturoterapeuci zalecają go także ze względu na to, że nie daje skutków ubocznych, nie obciąża wątroby, co powodują inne środki syntetyczne.

Kurkę warto również stosować w przypadku anemii gdyż zawiera dużo żelaza oraz makro i mikroelementów, witamin (A,E,C,PP, B) oraz minerałów (mangan, potas, sód, fosfor, chlor, siarka, miedź, cynk)

Pieprznik doceniany był również już w starożytności.

W medycynie ludowej stosowany był w przypadkach:

• schorzenia wątroby, WZW
• schorzenia i wad wzroku, zapaleniu spojówek
• schorzeń infekcyjnych ( traktowany był jako naturalny antybiotyk), działają przeciwzapalnie i przeciwbakteryjnie

Również dziś stosowany jest często w przypadkach powyższych schorzeń.

Przepisy:

Nalewka z kurek dla dorosłych:

Świeże kurki oczyścić, dobrze opłukać i osuszyć na papierowym ręczniku. Posiekać na mniejsze kawałki i zalać 50 % alkoholem. 100 dag kurek zalewamy 200 ml alkoholu. Odstawiamy na 2 tygodnie w chłodne, ciemne miejsce. Po tym czasie nalewka jest gotowa do spożycia. Nie filtrujemy!!!. Najlepiej kuracje odrobaczywiającą rozpocząć podczas pełni księżyca. Przed snem pijemy 1łyżeczkę nalewki. Pijemy 7 dni. Po tygodniowej przerwie pijemy kolejne 7 dni. Dla podtrzymania efektu warto spożywać kurki w innej postaci.

Kurki dla dzieci:

Świeżo zebrane kurki oczyszczamy, płuczemy i osuszamy. Suszymy w słonecznym lub w suszarce na owoce – najlepiej w temperaturze ok 35 st.C. Dobrze wysuszone mielimy na proszek np. w młynku i przesypujemy do szczelnie zamkniętego naczynia. Przechowujemy w suchym chłodnym miejscu. Dzieciom podajemy 1 łyżkę dziennie z dowolną potrawą. Wspaniale komponują się z jajecznicą. Warto je również dodać do risotto, sosów, mięsa, zmieszać z masłem i czosnkiem.

Kiszone kurki:

1 kg grzybów płuczemy, osuszamy i odcinamy trzonki. Wrzucamy na wrzątek i gotujemy ok 15 min. Odcedzamy i studzimy. Kurki wkładamy do szklanego słoja lub glinianego naczynia i przesypujemy 5 gramami soli zmieszanej ze szczyptą cukru. Dodajemy jeszcze kilka ziaren pieprzu i ziela angielskiego oraz liść laurowy. Naczynie przykrywamy ściereczką a na wierzch kładziemy talerzyk zabezpieczający przed owadami. Nazynie trzymamy przez 7 dni w temperaturze pokojowej. Po tym czasie przestawiamy w chłodne miejsce dobrze zakręcone naczynie.

Jest to jedno z najsilniej oddziałujących roślin na nasz organizm. Jej właściwości zdrowotnych nie da się przecenić.

Surowcami wykorzystywanymi do terapii i produkcji preparatów leczniczych są nie tylko igły ale przede wszystkim młode pączki, pyłek i zielone, młode szyszki.

Sosna dostarcza nam wiele witamin, minerałów, a jej igiełki zbierane zimą zasobne są w leczniczą witaminę C.

Cennymi składnikami sosny są również olejki eteryczne, bioflanoidy i fitoestrogeny.

Innymi cennymi składnikami czynnymi są: garbiki, kwas sapinowy, pinitaninowy, ceropinowty, żywice, koniferol.

Działanie preparatów z sosny:

• działają przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowo, dezynfekująco
• dobrze radzą sobie z zarodnikami drożdży i z pleśnią
• igły sosny działają przeciwnowotworowo (antymutagennie)
• świetnie radzą sobie w przypadku dolegliwości układu oddechowego (zapalenie płuc, oskrzeli, kaszel), pomagają w odkrztuszaniu zaflegmienia, udrażniają zatoki
• obniżają gorączkę podczas grypy, anginy i podczas innych schorzeń przeziębieniowych
• działają żółciopędnie
• wspomagają reakcje immunologiczne
• działają przeciwbólowo
• poprawiają ukrwienie
• ze wzglęgu na lekkie działanie moczopędne, przeciwwirusowe i dezynfekujące sprawdza się też w przypadku stanów zapalnych dróg moczowych

Sposoby stosowania:

Większość składników czynnych sosny nie rozpuszcza się w wodzie. wskazane jest przed wykonaniem preparatu skropić surowiec alkoholem. Najlepiej spirytusem i pozostawić na 10- 15 min.

Napar ze świeżych pączków sosny: 2 łyżki pączków sosny rozdrobnić i skropić spirytusem. Odstawić na 10 min. Zalać 200 ml wrzącej wody lub mlekiem i ponownie ostawić na 10 min. Pić zaraz po przygotowaniu gorący, parujący napar. Można go wzbogacić sokiem np. z czarnego bzu lub malinowym.

Nalewka sosnowa: świeże pędy sosny rozdrobnić i skropić spirytusem. Odstawić na 10 min. Zalać 40% alkoholem podgrzanym do 60 st.C. w stosunku 1: 5. Słoik szczelnie zakręcić i odstawić na 2 tygodnie. Przecedzić.

Spożywać do 4 razy dziennie po pół łyżeczki nalewki rozpuszczonej w 2 łyżkach ciepłego mleka.

Nalewkę można też stosować do wcierania przy kontuzjach, odmrożeniach, kaszlu (wcieramy w klatkę piersiową) i przy bólu stawów ( działa przeciwbólowo).

Odwar z igieł sosnowych: 1/2 szklanki świeżych igiełek sosny zmiażdżyć lub zmielić na drobniejsze kawałeczki w mikserze. Skropić alkoholem i odstawić na 5 min. Surowiec zalać 1/2 l. wody i doprowadzić na wolnym ogniu do wrzenia. Zdjąć z ognia i pozostawić surowiec pod przykryciem na 2 godziny. Odwar przefiltrować. Pić w przypadku przeziębienia, spadku odporności, przy problemach z zatokami 3 razy dziennie po 1/2 szklanki gorącego odwaru.

Syrop z igieł sosnowych: Świeże igły sosny dobrze zmiażdżyć, układać w słoju i zasypywać warstwy cukrem. Odstawić w ciemne miejsce raz dziennie ugniatając np. tłuczkiem igły aby wypuściły sok. Po paru dniach syrop powinien przykryć igły. Odcedzić syrop do butelek lub słoików. Jeżeli preparat będzie pasteryzować powinien przetrwać do następnych zbiorów za rok. Jeżeli chcemy być pewni trwałości można dodać do niego trochę spirytusu.

Syrop z zielonych szyszek sosny Szyszki na syrop powinny być miękkie, soczyste z jak największą ilością żywicy. Szyszki myjemy w zimnej wodzie i dobrze osuszamy. Kroimy w drobne plasterki i układamy w słoju zasypując cukrem w stounku 1: 1 (proporcje wagowe). Słój trzymamy w nasłonecznionym miejscu przez kilka dni aby cukier się rozpuścił od czasu do czasu ugniatając surowiec. Po kilku dniach odstawiamy słój w zacienione miejsce na 3 tygodnie w dalszym ciągu codziennie mieszając miksturę i ugniatając szyszki. Po przecedzeniu syropu można zapasteryzować lub dodać alkohol.

Kąpiel sosnowa: 20 dag igieł sosnowych zalać 2 litrami wody i doprowadzić do wrzenia. Odstawić na godziny. Odwar wlać do wanny z wodą do kąpieli. Przebywanie w wanie nie powinno trwać dłużej jak 20 min.

Kąpiel poprawia krążenia, działa przeciwwirusowo, przeciwgrzybiczo, uspokajająco, likwiduje stany zapalne skóry, pomaga w bólach mięśni i nerwobólach.

Inhalacja: W naczyniu, najlepiej emaliowanym, zagotować świeże igły, zielone szyszki lub pędy sosny. Stosujemy garść surowca na 1 litr wody. Doprowadzamy do wrzenia i odstawiamy pod przykryciem na godzinę do naciągnięcia. Ponownie doprowadzić do wrzenia, głowę przykrytą ręcznikiem pochylić nad naczyniem i wdychać parę przez kilka minut. Zabieg warto wykonać wieczorem gdyż nie wskazane jest wychodzenie na pole przez kilka godzin. Inhalacja jest skuteczna przy schorzeniach zatok, stanach zapalnych skóry twarzy, przeziębieniu, zaflegmieniu dróg oddechowych.

Przeciwwskazania:

Preparatów zawierających alkohol nie należy podawać dzieciom i kobietom w ciąży. Można je zastąpić syropami lub odwarami.

Ze szczególną ostrożnością powinny stosować syropy osoby chore na cukrzycę.

Przeciwwskazaniem do stosowania preparatów jest również krztusiec i astma oskrzelowa.

Jego wspaniałe właściwości opisywali: Paracelsus, Lonicersus, Św. Hildegarda.

Ważnymi składnikami żywokostu są: glikozydy fenolowe, kwas krzemowy, saponiny sterydowe, trojterpenoidy, kwas litospermowy, inulina, allantoina. Korzeń żywokostu bogaty jest też w wapń, fosfor, żelazo, kobalt, mangan, witaminy z grupy B, witaminę P i C.

Więcej o żywokoście tutaj.

Spirytus – nalewka żywokostowa

Skład: świeży korzeń żywokostu, spirytus certyfikowany.

Spirytus żywokostowy przeznaczony jest głównie dla osób zmagających się z bólami stawów, kości, ścięgien, mięśni.

Stosuje się ją również w przypadku:

• leczenia reumatyzmu
• dyskopatii
• schorzeń kręgosłupa
• stanów zapalnych wywołanych przez urazy
• obrzęków
• sztywności i braku ruchomości stawów
• zwichnięć
• odmrożeń
• zapalenia korzonków

Sposób użycia:

Niewielką ilość nalewki wmasowywać w bolące miejsca 2-3 razy dziennie.

W przypadku krwiaków, silnych obrzęków i stłuczeń warto robić okłady z nalewki żywokostowej połączonej z nalewką z ziela arniki i nalewką ze świeżego kwiatu dziurawca (proporcje 2:1:1).

Nie stosować doustnie!!!

Nie stosować na otwarte rany.

Przeciwwskazania:

• Ciąża
• choroby nowotworowe
• otwarte rany

Cena : 100 ml – 48 zł

Korzeń łopianu w swoim składzie zawiera min. poliacetyleny, kwasy (laurowy, palmowy, stearynowy), inulinę, cukry, olejki eteryczne, garbniki, lignany, polifenole, śluzy, fitosterole a także jest źródłem wielu soli mineralnych i witamin (A,C,E i B). To właśnie dzięki tak bogatemu składowi ma nadzwyczajne działanie lecznicze.

Więcej o łopianie tutaj

Olej łopianowy

Skład: korzeń łopianu większego, olej słonecznikowy nierafinowany, olej konopny

Działanie przy zastosowaniu zewnętrznym:

• zatrzymuje łysienie i wypadanie włosów
• wzmacnia cebulki włosów
• chroni włosy przed szkodliwymi czynnikami środowiska
• świetnie pielęgnuje skórę sucha i wrażliwą
• wspomaga leczenie łupieżu
• nadaje włosom połysk
• likwiduje suche wypryski skórne
• działa leczniczo na trądzik i egzemę i grzybicę
• doskonale działa jako odżywka dla paznokci, brwi i rzęs

Stosowany wewnętrznie:

• działa żółciopędnie
• reguluje wypróżnienia
• wspomaga leczenie hemoroidów (lewatywa)
• działa estrogennie i antyandrogennie
• pomaga w usuwaniu toksyn z organizmu
• wspomaga funkcjonowanie trzustki i wątroby, polecany przy zapaleniu wątroby i pęcherzyka żółciowego
• działa moczopędnie, likwiduje stan zapalny dróg moczowych
• obniża poziom cukru we krwi

Sposoby stosowania:

Wewnętrznie: 1 raz dziennie łyżka stołowa między posiłkami

Zewnętrznie:

Do pielęgnacji włosów: 2-3 razy w tygodniu wetrzeć olejek w skórę głowy i we włosy, owinąć czepkiem foliowym i pozostawić na 2 godziny. Włosy umyć szamponem. Dobrze jest potem spłukać rozcieńczonym octem wrotyczowym.

Leczniczo na skórę: w formie okładów na schorzałe miejsca.

W przypadku łuszczycy, i innych miejscowych schorzeń skórnych wykonać okład lekko podgrzanym olejkiem, zawinąć bandażem i pozostawić na noc.

Przeciwwskazania:

Uwaga: nie stosować olejku w przypadku nowotworów hormonozależnych u kobiet.

Cena: 100 ml – 28 zł

Śledziennica skrętolistna to drobna roślinka, o pełzających kłączach o żółtawo-zielonych kwiatach, zebranych w baldachogrona, rosnąca na podmokłych terenach, wzdłuż rowów, potoków, na pastwiskach. Łatwo ją przeoczyć ale nie sposób nie rozpoznać jej charakterystycznych, kwiatuszków osadzonych między lekko pożółkłymi liśćmi.

Cennymi składnikami aktywnymi są:

• fitosterole
• kwercetyna
• olejki eteryczne
• glikozydy flawonoidowe ( chryzosplenozydy)
• kwas kawowy
• kwas elagowy
• Witaminy C, D, E

Więcej o śledziennicy tutaj.

Działanie:

Śledziennica to roślina o niezwykle szerokim spektrum działania. Jego nazwa związana jest ze stosowaniem w dawnych czasach tego zioła do leczenia śledziony, narządu niezwykle ważnego dla funkcjonowania naszego organizmu. Śledziona jest magazynem krwi, wpływa na naszą odporność wytwarzając limfocyty tak ważne dla naszej immunologii. Ale obecne badania wykazują dużo szersze działanie lecznicze.

Preparaty na bazie ziela śledziennicy:

• działają żółciopędnie, moczopędnie, przeciwzapalnie, odtruwająco, antywirusowo, estrogennie, przeciwuczuleniowo
• likwidują dolegliwości związane z atopowym zapaleniem skóry, owrzodzeniami, odleżynami, łuszczycą – działają przeciwwysiękowo
• wspomagają terapię onkologiczną – jako jedne z niewielu ziół, można je stosować równocześnie z chemio- lub radioterapią. Mają silne działanie antytumorowe.
• działają ochronnie na miąższ wątroby
• likwidują u kobiet stany zapalne jajników, macicy i jajowodów
• działają leczniczo u mężczyzn w przypadku zapalenia prostaty.
• leczą trądzik i wszelkie schorzenia skórne
• działają odżywczo

Zastosowanie nalewki:

• atopowe zapalenie skóry, owrzodzenia, oparzenia, odleżyny, łuszczyca, trądzik
• wszelkie schorzenia żeńskiego i męskiego układu płciowego
• choroby śledziony, wątroby, trzustki
• obrzęk węzłów chłonnych
• schorzenia i zapalenie dróg moczowych
• choroby nowotworowe – szczególnie piersi, jajników, prostaty, trzustki i przewodu pokarmowego
• anemia
• łysienie – działanie antyandrogenne

Sposób stosowania:

Wewnętrznie: pić 2 razy dziennie po 5 ml przez miesiąc. Po tym czasie zrobić 3 miesiące przerwy i kurację powtórzyć.

Zewnętrznie przy łysieniu: 1 łyżkę nalewki rozpuścić w szklance wody. Po umyciu włosów wetrzeć płyn w skórę głowy.

Cena: 100 ml – 32 zł

Śledziennica skrętolistna to drobna roślinka, o pełzających kłączach o żółtawo-zielonych kwiatach, zebranych w baldachogrona, rosnąca na podmokłych terenach, wzdłuż rowów, potoków, na pastwiskach. Łatwo ją przeoczyć ale nie sposób nie rozpoznać jej charakterystycznych, kwiatuszków osadzonych między lekko pożółkłymi liśćmi.

Cennymi składnikami aktywnymi są:

• fitosterole
• kwercetyna
• olejki eteryczne
• glikozydy flawonoidowe ( chryzosplenozydy)
• kwas kawowy
• kwas elagowy
• Witaminy C, D, E

Więcej na temat śledziennicy tutaj.

Działanie:

Ziele śledziennicy to roślina o niezwykle szerokim spektrum działania. Jego nazwa związana jest ze stosowaniem w dawnych czasach tego zioła do leczenia śledziony, narządu niezwykle ważnego dla funkcjonowania naszego organizmu. Śledziona jest magazynem krwi, wpływa na naszą odporność wytwarzając limfocyty tak ważne dla naszej immunologii. Ale obecne badania wykazują dużo szersze działanie lecznicze.

Preparaty na bazie ziela śledziennicy:

• działają żółciopędnie, moczopędnie, przeciwzapalnie, odtruwająco, antywirusowo, estrogennie, przeciwuczuleniowo
• likwidują dolegliwości związane z atopowym zapaleniem skóry, owrzodzeniami, odleżynami, łuszczycą – działają przeciwwysiękowo
• wspomagają terapię onkologiczną – jako jedne z niewielu ziół, można je stosować równocześnie z chemio- lub radioterapią. Mają silne działanie antytumorowe.
• działają ochronnie na miąższ wątroby
• likwidują u kobiet stany zapalne jajników, macicy i jajowodów
• działają leczniczo u mężczyzn w przypadku zapalenia prostaty.
• leczą trądzik i wszelkie schorzenia skórne
• działają odżywczo

Zastosowanie :

• atopowe zapalenie skóry, owrzodzenia, oparzenia, odleżyny, łuszczyca, trądzik
• wszelkie schorzenia żeńskiego i męskiego układu płciowego
• choroby śledziony, wątroby, trzustki
• obrzęk węzłów chłonnych
• schorzenia i zapalenie dróg moczowych
• choroby nowotworowe – szczególnie piersi, jajników, prostaty, trzustki i przewodu pokarmowego
• anemia
• łysienie – działanie antyandrogenne

Sposób stosowania:

Pić 1 raz dziennie po 20 ml przez miesiąc. Przy przewlekłych schorzeniach kurację warto przeprowadzać cztery razy w roku.

Cena: 500 ml – 84 zł

Nie jest zbyt popularna ale można znaleźć coraz więcej publikacji na temat jej zdrowotnych właściwości, jest ich naprawdę sporo. Należy do gatunku zagrożonego wyginięciem, więc zbierając ją nie ogołacajmy polany, na której rośnie. Możemy też posadzić ją sobie na działce czy w przydomowym ogródku. W uprawie jest bardzo łatwa, nie wymaga dużego nasłonecznienia i co najważniejsze znosi dobrze zmiany temperatur, jest bardzo odporna na mróz.

Surowcem zielarskim jest kwitnące ziele oraz kłącze. Po zbiorach można ją stosować jako dodatek do sałatek, w celu pozyskania soku lub maceratu. Jeżeli chcemy zachować na dłużej można ją wysuszyć w piekarniku w temperaturze nie przekraczającej 50 st.C. Dotyczy to zwłaszcza suszenia kłączy, które wcześniej opłukujemy i osuszmy papierowym ręcznikiem.

Śledziennicę zbieramy w czasie jej kwitnienia od marca do maja.

Cennymi składnikami aktywnymi są:

• fitosterole
• kwercetyna
• olejki eteryczne
• glikozydy flawonoidowe ( chryzosplenozydy)
• kwas kawowy
• kwas elagowy
• Witaminy C, D, E

Działanie śledziennicy:

Ziele śledziennicy to roślina o niezwykle szerokim spektrum działania. Jego nazwa związana jest ze stosowaniem w dawnych czasach tego zioła do leczenia śledziony, narządu niezwykle ważnego dla funkcjonowania naszego organizmu. Śledziona jest magazynem krwi, wpływa na naszą odporność wytwarzając limfocyty tak ważne dla naszej immunologii. Ale obecne badania wykazują dużo szersze działanie lecznicze.

Preparaty na bazie ziela śledziennicy:

• działają żółciopędnie, moczopędnie, przeciwzapalnie, odtruwająco, antywirusowo, estrogennie, przeciwuczuleniowo
• likwidują dolegliwości związane z atopowym zapaleniem skóry, owrzodzeniami, odleżynami, łuszczycą – działają przeciwwysiękowo
• wspomagają terapię onkologiczną – jako jedne z niewielu ziół, można je stosować równocześnie z chemio- lub radioterapią. Mają silne działanie antytumorowe.
• działają ochronnie na miąższ wątroby
• likwidują u kobiet stany zapalne jajników, macicy i jajowodów
• działają leczniczo u mężczyzn w przypadku zapalenia prostaty.
• leczą trądzik i wszelkie schorzenia skórne
• działają odżywczo

Zastosowanie:

• atopowe zapalenie skóry, owrzodzenia, oparzenia, odleżyny, łuszczyca, trądzik
• wszelkie schorzenia żeńskiego i męskiego układu płciowego
• choroby śledziony, wątroby, trzustki
• obrzęk węzłów chłonnych
• schorzenia i zapalenie dróg moczowych
• choroby nowotworowe – szczególnie piersi, jajników, prostaty, trzustki i przewodu pokarmowego
• anemia
• łysienie – działanie antyandrogenne

Sposoby stosowania:

Napar: 2 łyżki suchego lub 4 świeżego zmielonego ziela zalać 1 szklanką wrzątku. Odstawić pod przykryciem na 30 min po czym przecedzić. Pić 2 razy dziennie po szklance. Napar oczyszcza, działa moczopędnie i odżywia organizm, działa przeciwzapalnie, poprawia trawienie. Dr. Różański poleca pić ten napar przy stanie zapalnym układu moczowego co 6 godzin 1 szklankę przez tydzień.

Nalewka na wódce: Świeże, rozdrobnione ziele zalać 50% alkoholem w stosunku 1:5 i odstawić na 20 dni. Przecedzić. Przechowywać w ciemnej butelce lub w ciemnym miejscu. Pić 2 razy dziennie po 5 ml przez miesiąc w przypadku nowotworów narządów płciowych. Kurację powtórzyć po 3 miesiącach.

Nalewka na winie: Świeże, rozdrobnione ziele zalać lekko podgrzanym winem w stosunku 1:3. Odstawić w ciemne miejsce na 2 tygodnie, po czym przecedzić. Przechowywać w chłodzie w ciemnej butelce.

Nalewka ta ma takie samo zastosowanie co nalewka na wódce ale pijemy ją 1 raz dziennie po 20 ml.

Mazidło ze śledziennicą: 1/2 szklanki świeżego ziela rozdrobnić na papkę w malakserze lub mikserze i lekko skropić alkoholem. W garnuszku rozpuścić 1 łyżkę rozdrobnionego wosku pszczelego. Po lekkim ostudzeniu dodać zioło i dobrze ucierać razem z 2 łyżkami oleju lnianego. Można tez dodać kilka kropli wit. E. Po uzyskaniu właściwej konsystencji przełożyć do słoiczka.

Mazidłem smarować miejsca zajęte trądzikiem, schorzenia skórne, wypryski alergiczne, oparzenia, owrzodzenia, odleżyny. Dobrze działa też w przypadku atopowego zapalenia skóry, wspomaga leczenie żylaków.

Mazidło na schorzenia skórne: Dobrze rozdrobnione ziele śledziennicy ucierać dodając tran oraz olej lniany

Macerat ze śledziennicy: 1 szklankę świeżego ziela zalać szklanką wody źródlanej. Odstawić na 8 godzin. Najlepiej na całą noc. Rano przecedzić i dodać 10 kropli wit. A i E. Macerat można też zakonserwować odrobiną alkoholu. Przechowywać w buteleczce z ciemnego szkła.

Macerat służy do przemywania skóry chorobowo zmienionej. Dobrze działa również na włosy i ich porost.

Gliceryt śledziennicowy: Świeże ziele dobrze rozdrobnić, włożyć do słoika i zalać czystą gliceryna tak aby surowiec został dobrze przykryty. Odstawić w ciemne miejsce na 3 tygodnie od czasu do czasu mieszając.

Gliceryt działa przeciwzapalnie na skórę, dobrze leczy rany, żylaki. Może być też stosowany jako składnik maści.

Mazidło na trudno gojące się rany, czyraki, owrzodzenia, odleżyny: Świeże ziele śledziennicy zmielić na papkę. Do każdej łyżki dodać po łyżeczce tranu i oleju lnianego.

Dobrze ucierać do powstania gładkiej masy. Na koniec dodać parę kropel olejku herbacianego i 1/2 łyżeczki nalewki nagietkowej. Ponownie wszystko dobrze wymieszać. Przechowywać w szklanym, ciemnym słoiczku w lodówce.

Image attribution: Niepokój Zbigniew, CC BY-SA 4.0, via Wikimedia Commons

Jednak zdania na temat sposobu wytwarzania ziołomiodów są bardzo podzielone i budzą kontrowersje. Jeżeli mówimy o miodzie, mamy na myśli produkt pszczeli.

Jak powstaje miód?

Pszczoły zbierają z łąk z kwiatów nektar, pyłek kwiatowy, z lasów spadź. Przynoszą to do ula, umieszczają w komórkach plastrów (węzie) i odparowują z tego wodę i mieszają z własną śliną zawierającą enzymy. W efekcie miód robi się gęsty, nie psuje się i ma olbrzymie właściwości lecznicze, w zależności z jakich roślin został pozyskany. Cały proces trwa od 3 do 5 tygodni, w zależności od pogody. Jeżeli jest ciepło wentylacja przebiega szybciej i pszczoły zasklepiają węzę. Wiadomo wtedy, że miód jest dojrzały i spokojnie można go odwirować. Z czasem krystalizuje się (nie mylić z cukrzeniem się). W takim miodzie możne znaleźć się również pyłek z kwiatów, jeżeli oczywiście pszczelarz nie umieszcza przy wejściu do ula odpowiedniej wkładki, która strąca go z odnóży pszczół. W ten sposób pozyskuje się dodatkowy produkt w postaci granulowanego pyłku.

Dr Różański podaje sposób na sporządzenie ziołomiodu na bazie prawdziwego produktu pszczelego. Może każdy sobie go wykonać we własnym zakresie. Wystarczy zaopatrzyć się w odpowiedni miód z dobrego źródła i połączyć go z innym preparatem leczniczym. Może to być nalewka, intrakt, macerat, odwar lub sproszkowane, wysuszone zioło. W zależności jaki wybierzemy miód i dodatek uzyskamy odpowiedni efekt leczniczy. Oprócz dobrze wchłanianych składników ( mikroelementy, substancje odżywcze, enzymy, witaminy) mamy tutaj preparat działający leczniczo.

Konkretne przepisy są zamieszczone na końcu wpisu.

A jak powstaje ziołomiód na bazie syropu cukrowego?

Ziołomiód nie jest zaliczany do tradycyjnych miodów. Tutaj najbardziej takiemu określeniu tego preparatu sprzeciwiają się profesjonalni pszczelarze. Kwestionują oni jego nazwę gdyż ma on niewiele wspólnego z prawdziwym miodem pszczelim.

Produkcja takiego ziołomiodu polega na dostarczeniu pszczołom pożywki cukrowej. Cukier rozpuszczany jest w niewielkiej ilości wody i łączony z ziołem, z którego ma być wykonany ziołomiód. Często są to rośliny niemiododajne, którymi pszczoły nie są zainteresowane, ale mają właściwości lecznicze.

Taką mieszaninę podaje się pszczołom, które ją konserwuję i mieszają ze śliną zawierającą enzymy.

Taki ziołomiód ma konsystencję gęstego syropu.

Przepisy na ziołomiody w oparciu o prawdziwy miód pszczeli wg. dr. Różańskiego:

Aby powstał ziołomiód należy wybrany miód połączyć ze sproszkowanym ziołem lub powstałym na jego bazie preparatem.

Jeżeli używamy suchego zioła lub naparu można go zakonserwować odrobiną alkoholu.

Przy połączeniu miodu z ekstraktem lub nalewką stosujemy proporcje 1część preparatu i 2 części miodu. Bobrze to mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji i pijemy 2-3 razy dziennie po łyżce.

Ziołomiód sosnowy: Świeże pędy sosny (najlepiej zebrane zimą w styczniu lub lutym) zalać 50% alkoholem i odstawić na 3 tygodnie. Odcedzić. Nalewkę dodać do miodu spadziowego, mniszkowego lub wrzosowego.

Stosować przez 2 tygodnie 3-5 łyżeczek od herbaty dziennie. . Przy przeziębieniu ustępują ustąpienie gorączki, kaszlu, bólu gardła, wydzieliny z nosa. Poprawia samopoczucie.

Ma działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, wykrztuśne w nieżytach oskrzeli, gardła, nosa, krtani.

Ziołomiód tymiankowy: działanie wykrztuśne, likwidacja wydzieliny oskrzelowej, łagodzi stan zapalny dróg oddechowych. Pomaga w leczeniu chorób zakaźnych, podwyższając liczbę białych ciałek krwi. Wzmaga też łaknienie, poprawia apetyt, dezynfekuje drogi moczowe.

Stosować 3-5 razy dziennie po łyżeczce przed jedzeniem.

Ziołomiód rumiankowy i świerkowy: zapalenie jamy ustnej, gardła, krtani, migdałków. Działanie przeciwapalne i wykrztuśne. Może być podawany dzieciom w czasie ząbkowania, przy bólu brzucha, kolce.

Więcej na temat rumianku tutaj.

Ziołomiód brzozowy, pokrzywowy, kurdybankowy (bluszczyk kurdybanek), łopianowy, mniszkowy: przygotowane przez zmieszanie nalewki, intraktu, soku lub sproszkowanego surowca z miodem, np. 1 łyżeczka sproszkowanej lub zmielonej świeżej lub suchej pokrzywy na 1 łyżkę miodu i 1 łyżeczkę czystej wódki 40%. Wymienione ziołomiody regulują przemianę materii, wspomagają usuwanie szkodliwych metabolitów i ksenobiotyków, wzmagają diurezę. Stosowane w apiterapii przewlekłych chorób skóry i włosów, zatruć, zaburzeń metabolicznych, obrzęków, osłabienia. Ponadto w leczeniu chorób zakaźnych.

 Ziołomiód jeżówkowy (echinacea), torfowy (borowinowy), cyprysowy, cedrowy, aloesowy: wybitnie immunostymulujące, odtruwające i wzmagające regenerację tkanek. Sok aloesowy, z agawy, nalewkę z aloesu albo agawy) lub sok z jeżówki (nalewka, intrakt) zmieszać z miodem spadziowym. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce przy osłabieniu układu odpornościowego i podatności na zakażenia. Wreszcie jako środek wzmacniający i regenerujący. Można dodać dodatkowo naturalny olejek pichtowy, cedrowy lub cyprysowy (10-15 kropel na 0,5 kg ziołomiodu). Jeśli mamy dostęp do pędów cedru lub cyprysu warto przygotować z nich nalewkę (1 część surowca rozdrobnionego na 3-5 części alkoholu 40-60%, wytrawiać 14 dni, przefiltrować), którą można wykorzystać do sporządzenia ziołomiodu. Działanie immunostymulujące i przeciwdroboustrojowe ziołomiodu warto wzmocnić dodając srebro koloidalne.

Ziołomiód z czarnuszki: w apiterapii przerostu gruczołu krokowego oraz jako środek antyandrogenny w leczeniu niektórych chorób u kobiet (policystyczne jajniki, hirsutyzm, trądzik androgenny, niedobór estrogenów). W tym celu wymienione surowce: nasiona czarnuszki zmielone, zmielone kłącze pokrzywy, zmielone znamiona kukurydzy i zmielony korzeń wilżyny, zmielone kwiaty koniczyny w proporcji 1:1 wymieszać. Na każdą łyżkę miodu wrzosowego lub akacjowego dać 1 łyżeczkę przygotowanej mieszanki ziół, 1 łyżeczkę alkoholu 40% i 1 łyżeczkę wina wytrawnego lub półwytrawnego, wymieszać, po 3 dniach zażywać 2 razy dziennie, rano i wieczorem po 1 łyżce, przez 1-3 miesiące. Po 1-3 miesiącach zrobić przerwę i kurację powtórzyć.

Ziołomiód walerianowy, melisowy, chmielowy: działają uspokajająco, zwłaszcza gdy są przygotowane na miodzie nostrzykowym, wrzosowym (dobry też na zapalenia układu moczowego), spadziowym, melisowym, lawendowym. Nalewkę z waleriany, melisy, chmielu w równych częściach zmieszać. Na 1 część mieszanki nalewek dać 1 część miodu, wymieszać, dodać dla wzmocnienia 10 kropel olejku melisowego naturalnego lub posiekaną melisę świeżą (1 łyżeczka melisy na 1 łyżkę ziołomiodu), wymieszać ponownie. Zażywać 1-4 razy dziennie (zależnie od potrzeby) po łyżce w nerwicach, lęku, stresie, niepokoju, bezsenności, okresie po- i przekwitania, w stanach zdenerwowania. Aby nadać produktowi działanie przeciwdepresyjne dodać można intrakt z dziurawca, nalewkę z żeń-szenia.

Ziołomiód miętowy: Działa przeciwskurczowo. Pobudza wydzielanie żółci, pomaga przy dolegliwościach żoładkowych, wzmaga wchłanianie pokarmu.

Ziołomiód aloesowy: Pomaga przy zaparciach, działa lekko przeczyszczająco, reguluje ukłąd trawienny. Pobudza układ immunologiczny. Niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Ziołomiód z żyworodki pierzastej: niezwykle silnie wzmacnia układ odpornościowy, zwalcza wszelkie choroby, zawiera duże ilości witaminy C. Działa grzybobójczo, odkażająco, regenerująco ( można stosować na skórę przy odleżynach, trudno gojących sie ranach, grzybicy. Wewnętrznie spożywamy przez 2 miesiące po 2 łyżki. Po tym czasie należy zrobić miesiąc przerwy.

Ziołomiód z dziurawca: Najlepiej sporządzić na miodzie akacjowym lub lipowym. Działa uspokajająco, pomaga przy depresjach. regeneruje tkanki wątroby, pomaga przy niestrawności i przy bólu żołądka.

Ziołomiód głogowy: działa szczególnie leczniczo w przypadkach schorzeń przewlekłych serca, układu krążenia, stosowany jest w stwardnieniu mózgowym, problemach z regulacją ciśnienia krwi, pomaga w przypadku niedotlenienia mięśnia sercowego i mózgu. Działa też uspokajająco.

Ziołomiód pokrzywowy. niezwykle cenny i wartościowy o dużym spektrum działania. Wzmacnia odporność, zawiera niezwykle dużą ilość żelaza i niezwykle dużo mikroelementów co poprawia skład krwi i oczyszcza ją, działa wzmacniająco na mięsień serca, leczy reumatyzm, poprawia pracę trzustki i wątroby, leczy reumatyzm, wzmacnia system immunologiczny, wzmacnia metabolizm, poprawia laktacje u kobiet karmiących

Ziołomiód anyżowy: Polecany przy infekcjach bakteryjnych ,stosowany w stanach infekcyjnych, bakteryjnych, wirusowych, przy chorobach układu oddechowego


Ziołomiód nagietkowy: polecany dla rekonwalescentów, po przewlekłych chorobach, zabiegach chirurgicznych, przy chorobach wrzodowych żoładka i dwunastnicy, schorzeniach kobiecych dróg rodnych, anemii, obniżonej odporności. Można stosować zewnętrznie przy problemach skórnych.

Ziołomiód aroniowy: Niezwykle bogaty z witaminy grupy B, witaminę C i PP. Polecany przy schorzeniach wątroby, trzustki, poprawia krążenie krwi, wzmacnia pracę mięśnia sercowego. Łagodzi też skutki działania radio – i chemioterapii. Najlepiej połączyć miód mniszkowy z sokiem z aronii w stosunki 3 części miodu na 1 część soku z aronii i 5 łyżek 40% alkoholu. Spożywać 3 razy dziennie po łyżce.

Gatunków pokrzywy jest kilkadziesiąt i można ją spotkać wszędzie, na całym świecie, w lasach, w rowach, łąkach, przy potokach. Nie rośnie tylko na Syberii. Nie trudno więc zbierać ją z dala od dróg, szos i miejsc zanieczyszczonych.

Już średniowieczni medycy doceniali zdrowotne działanie pokrzywy i przyrządzali na jej bazie przeróżne preparaty dla osób wyczerpanych, osłabionych i schorowanych.

Niemniej jednak, ze względu na jej dostępność spożywali ją ludzie niezbyt majętni, których nie stać było na jarzyny i owoce.

Dziś do celów leczniczych pozyskuje się liście, kłącza oraz korzenie. Najbardziej wartościowa pokrzywa jest zbierana w kwietniu i w maju. W tym czasie posiada najwięcej witamin, kwasów i mikroelementów wzmacniających organizm.

W stanie surowym można wykorzystać ją jako dodatek do zup, kaszy, jajecznicy, omletu, sałatki, tarty, zamiast koperku do ziemniaków. Świeżo wyciśnięty sok z pokrzywy można przechowywać w lodówce do 3 dni i dodawać np. do jogurtów czy soków lub zamrozić w woreczku do kostek lodu.

Sok możemy pić 1 raz dziennie po 1 łyżce przez 2 tygodnie. Potem należy zrobić przerwę min. tygodniową.

Pokrzywa w swoim składzie posiada niezwykłą mieszankę składników czynnych:

• witamina C
• kwas foliowy
• witaminy B1, E, K
• fosfor, mangan, krzem, żelazo, miedź
• kwas mrówczany, krzemowy
• chlorofil
• acetylocholina
• ryboflawin
• kwas pantotenowy
• tiamina
• pirydoksyna
• histamina

Działanie pokrzywy:

Pokrzywa zwyczajna jest jedną z najbardziej wszechstronnie działających na nasz organizm ziół. Badania naukowe dowiodły niesamowitych, bezcennych jej właściwości.

Działa:

• przeciwzapalnie, przeciwbólowo
• niszczy wirusy, grzyby,bakterie
• wzmacniająco – szczególnie przy rekonwalescencji
• krwiotwórczo – przy anemii wspomaga produkcję czerwonych krwinek i hemoglobiny
• moczopędnie – likwiduje stany zapalne dróg moczowych, zapobiega kamicy nerkowej, dna moczanowa, zakażenie nerek
• przeciwkrwotocznie (świeży sok) – tamuje krwotoki przy hemoroidach, menstruacyjne
• odflegmia drogi oddechowe
• leczy reumatyzm
• wraz z moczem wydala toksyny, zbędne produkty przemiany materii
• obniża poziom glukozy we krwi
• ułatwia trawienie
• hamuje biegunkę
• przeciwnowotworowo
• u kobiet karmiących działa mlekopędnie
• odtruwa wątrobę i zapobiega kamicy woreczka żółciowego, zastojom żółci
• wspiera działanie trzustki
• przeciwdziała miażdżycy
• reguluje pracę tarczycy
• leczy zaburzenia czynności jajników, zapalenie przydatków, zaburzenia miesiączkowania
• uelastycznia skórę, przeciwdziała powstawaniu zmarszczek i starzeniu się organizmu
• poprawia kondycję włosów
• leczy trądzik, owrzodzenia, łojotok, łupież

Sposoby stosowania:

Napar: 2 łyżki zmielonej, świeżej pokrzywy zalać 2 szklankami wrzątku. Odstawić na 20 min. Pić 2 razy dziennie po 1/2 szklanki. Przy osłabieniu i zawrotach głowy pić razem z nalewką z arniki (20 kropli 3 razy dziennie). Napar można stosować jako płukankę do włosów, do przemywania twarzy, ran.

Nalewka na porost włosów: Oczyszczone korzenie pokrzywy rozdrabniamy i zalewamy 60% alkoholem w stosunku 1:3. Odstawiamy na 3 tygodnie i przecedzamy. Stosujemy do nacierania skóry głowy po rozcieńczeniu (1 część nalewki i 3 części wody).

Nalewka stosowana przy reumatyzmie: Świeże liście pokrzywy zalewamy spirytusem w stosunku 1:3. Odstawiamy na 2 tygodnie i przecedzamy. Nalewką nacieramy schorzałe miejsca..

Mieszanka przy bolesnych, nieregularnych miesiączkach połączonych z upławami: wymieszać w równych ilościach: kłącze i ziele pokrzywy, ziele glistnika, korzeń arcydzięgla, ziele skrzypu, ziele piołunu, korzeń żywokostu, kwiat nagietka, liść kasztanowca, ziele wrotyczu, liść melisy, liść mięty i ziele rumianku. 2 łyżki mieszanki zalać 1 szklanką wrzątku i odstawić na 30 min. Odcedzić. Pić 3 razy dziennie po 200 ml.

Maść pokrzywowa: Do naczynia umieszczonego w gorącej kąpieli wodnej wkładamy: 2 łyżki maści linomag. Po rozpuszczeniu się maści dodajemy kolejno: 1 łyżkę glicerynowego ekstraktu pokrzywowego, 1 łyżkę nalewki pokrzywowej, 4 krople olejku lawendowego, 4 krople wit. A i 4 krople wit. E.. Całość dobrze mieszamy do uzyskania jednolitego kremu. przekładamy do słoiczków z ciemnego szkła. Przechowywać w lodówce. Maść działa leczniczo na skórę, zapobiega zmarszczkom oraz odżywia. Zapobiega pierzchnięciu ust.

Ziołomiód pokrzywowy: świeżą zmieloną pokrzywę wymieszać z miodem (najlepiej wrzosowym) i 40% czystą wódką w stosunku 1:1:1. Dobrze wymieszać. odstawić na parę dni. Ziołomiód, reguluje przemianę materii, usuwa toksyny z organizmu, leczy choroby zakaźne, ukłąd moczowy, wzmacnia przy rekonwalescencji.

Przeciwwskazania:

• Zażywanie lekarstw przeciwcukrzycowych
• Przy schorzeniach nowotworowych i chorobach układu rozrodczego skonsultować się z lekarzem lub doświadczonym terapeutą.