Jednak zdania na temat sposobu wytwarzania ziołomiodów są bardzo podzielone i budzą kontrowersje. Jeżeli mówimy o miodzie, mamy na myśli produkt pszczeli.

Jak powstaje miód?

Pszczoły zbierają z łąk z kwiatów nektar, pyłek kwiatowy, z lasów spadź. Przynoszą to do ula, umieszczają w komórkach plastrów (węzie) i odparowują z tego wodę i mieszają z własną śliną zawierającą enzymy. W efekcie miód robi się gęsty, nie psuje się i ma olbrzymie właściwości lecznicze, w zależności z jakich roślin został pozyskany. Cały proces trwa od 3 do 5 tygodni, w zależności od pogody. Jeżeli jest ciepło wentylacja przebiega szybciej i pszczoły zasklepiają węzę. Wiadomo wtedy, że miód jest dojrzały i spokojnie można go odwirować. Z czasem krystalizuje się (nie mylić z cukrzeniem się). W takim miodzie możne znaleźć się również pyłek z kwiatów, jeżeli oczywiście pszczelarz nie umieszcza przy wejściu do ula odpowiedniej wkładki, która strąca go z odnóży pszczół. W ten sposób pozyskuje się dodatkowy produkt w postaci granulowanego pyłku.

Dr Różański podaje sposób na sporządzenie ziołomiodu na bazie prawdziwego produktu pszczelego. Może każdy sobie go wykonać we własnym zakresie. Wystarczy zaopatrzyć się w odpowiedni miód z dobrego źródła i połączyć go z innym preparatem leczniczym. Może to być nalewka, intrakt, macerat, odwar lub sproszkowane, wysuszone zioło. W zależności jaki wybierzemy miód i dodatek uzyskamy odpowiedni efekt leczniczy. Oprócz dobrze wchłanianych składników ( mikroelementy, substancje odżywcze, enzymy, witaminy) mamy tutaj preparat działający leczniczo.

Konkretne przepisy są zamieszczone na końcu wpisu.

A jak powstaje ziołomiód na bazie syropu cukrowego?

Ziołomiód nie jest zaliczany do tradycyjnych miodów. Tutaj najbardziej takiemu określeniu tego preparatu sprzeciwiają się profesjonalni pszczelarze. Kwestionują oni jego nazwę gdyż ma on niewiele wspólnego z prawdziwym miodem pszczelim.

Produkcja takiego ziołomiodu polega na dostarczeniu pszczołom pożywki cukrowej. Cukier rozpuszczany jest w niewielkiej ilości wody i łączony z ziołem, z którego ma być wykonany ziołomiód. Często są to rośliny niemiododajne, którymi pszczoły nie są zainteresowane, ale mają właściwości lecznicze.

Taką mieszaninę podaje się pszczołom, które ją konserwuję i mieszają ze śliną zawierającą enzymy.

Taki ziołomiód ma konsystencję gęstego syropu.

Przepisy na ziołomiody w oparciu o prawdziwy miód pszczeli wg. dr. Różańskiego:

Aby powstał ziołomiód należy wybrany miód połączyć ze sproszkowanym ziołem lub powstałym na jego bazie preparatem.

Jeżeli używamy suchego zioła lub naparu można go zakonserwować odrobiną alkoholu.

Przy połączeniu miodu z ekstraktem lub nalewką stosujemy proporcje 1część preparatu i 2 części miodu. Bobrze to mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji i pijemy 2-3 razy dziennie po łyżce.

Ziołomiód sosnowy: Świeże pędy sosny (najlepiej zebrane zimą w styczniu lub lutym) zalać 50% alkoholem i odstawić na 3 tygodnie. Odcedzić. Nalewkę dodać do miodu spadziowego, mniszkowego lub wrzosowego.

Stosować przez 2 tygodnie 3-5 łyżeczek od herbaty dziennie. . Przy przeziębieniu ustępują ustąpienie gorączki, kaszlu, bólu gardła, wydzieliny z nosa. Poprawia samopoczucie.

Ma działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, wykrztuśne w nieżytach oskrzeli, gardła, nosa, krtani.

Ziołomiód tymiankowy: działanie wykrztuśne, likwidacja wydzieliny oskrzelowej, łagodzi stan zapalny dróg oddechowych. Pomaga w leczeniu chorób zakaźnych, podwyższając liczbę białych ciałek krwi. Wzmaga też łaknienie, poprawia apetyt, dezynfekuje drogi moczowe.

Stosować 3-5 razy dziennie po łyżeczce przed jedzeniem.

Ziołomiód rumiankowy i świerkowy: zapalenie jamy ustnej, gardła, krtani, migdałków. Działanie przeciwapalne i wykrztuśne. Może być podawany dzieciom w czasie ząbkowania, przy bólu brzucha, kolce.

Więcej na temat rumianku tutaj.

Ziołomiód brzozowy, pokrzywowy, kurdybankowy (bluszczyk kurdybanek), łopianowy, mniszkowy: przygotowane przez zmieszanie nalewki, intraktu, soku lub sproszkowanego surowca z miodem, np. 1 łyżeczka sproszkowanej lub zmielonej świeżej lub suchej pokrzywy na 1 łyżkę miodu i 1 łyżeczkę czystej wódki 40%. Wymienione ziołomiody regulują przemianę materii, wspomagają usuwanie szkodliwych metabolitów i ksenobiotyków, wzmagają diurezę. Stosowane w apiterapii przewlekłych chorób skóry i włosów, zatruć, zaburzeń metabolicznych, obrzęków, osłabienia. Ponadto w leczeniu chorób zakaźnych.

 Ziołomiód jeżówkowy (echinacea), torfowy (borowinowy), cyprysowy, cedrowy, aloesowy: wybitnie immunostymulujące, odtruwające i wzmagające regenerację tkanek. Sok aloesowy, z agawy, nalewkę z aloesu albo agawy) lub sok z jeżówki (nalewka, intrakt) zmieszać z miodem spadziowym. Zażywać 2 razy dziennie po 1 łyżce przy osłabieniu układu odpornościowego i podatności na zakażenia. Wreszcie jako środek wzmacniający i regenerujący. Można dodać dodatkowo naturalny olejek pichtowy, cedrowy lub cyprysowy (10-15 kropel na 0,5 kg ziołomiodu). Jeśli mamy dostęp do pędów cedru lub cyprysu warto przygotować z nich nalewkę (1 część surowca rozdrobnionego na 3-5 części alkoholu 40-60%, wytrawiać 14 dni, przefiltrować), którą można wykorzystać do sporządzenia ziołomiodu. Działanie immunostymulujące i przeciwdroboustrojowe ziołomiodu warto wzmocnić dodając srebro koloidalne.

Ziołomiód z czarnuszki: w apiterapii przerostu gruczołu krokowego oraz jako środek antyandrogenny w leczeniu niektórych chorób u kobiet (policystyczne jajniki, hirsutyzm, trądzik androgenny, niedobór estrogenów). W tym celu wymienione surowce: nasiona czarnuszki zmielone, zmielone kłącze pokrzywy, zmielone znamiona kukurydzy i zmielony korzeń wilżyny, zmielone kwiaty koniczyny w proporcji 1:1 wymieszać. Na każdą łyżkę miodu wrzosowego lub akacjowego dać 1 łyżeczkę przygotowanej mieszanki ziół, 1 łyżeczkę alkoholu 40% i 1 łyżeczkę wina wytrawnego lub półwytrawnego, wymieszać, po 3 dniach zażywać 2 razy dziennie, rano i wieczorem po 1 łyżce, przez 1-3 miesiące. Po 1-3 miesiącach zrobić przerwę i kurację powtórzyć.

Ziołomiód walerianowy, melisowy, chmielowy: działają uspokajająco, zwłaszcza gdy są przygotowane na miodzie nostrzykowym, wrzosowym (dobry też na zapalenia układu moczowego), spadziowym, melisowym, lawendowym. Nalewkę z waleriany, melisy, chmielu w równych częściach zmieszać. Na 1 część mieszanki nalewek dać 1 część miodu, wymieszać, dodać dla wzmocnienia 10 kropel olejku melisowego naturalnego lub posiekaną melisę świeżą (1 łyżeczka melisy na 1 łyżkę ziołomiodu), wymieszać ponownie. Zażywać 1-4 razy dziennie (zależnie od potrzeby) po łyżce w nerwicach, lęku, stresie, niepokoju, bezsenności, okresie po- i przekwitania, w stanach zdenerwowania. Aby nadać produktowi działanie przeciwdepresyjne dodać można intrakt z dziurawca, nalewkę z żeń-szenia.

Ziołomiód miętowy: Działa przeciwskurczowo. Pobudza wydzielanie żółci, pomaga przy dolegliwościach żoładkowych, wzmaga wchłanianie pokarmu.

Ziołomiód aloesowy: Pomaga przy zaparciach, działa lekko przeczyszczająco, reguluje ukłąd trawienny. Pobudza układ immunologiczny. Niewskazany dla kobiet w ciąży i karmiących.

Ziołomiód z żyworodki pierzastej: niezwykle silnie wzmacnia układ odpornościowy, zwalcza wszelkie choroby, zawiera duże ilości witaminy C. Działa grzybobójczo, odkażająco, regenerująco ( można stosować na skórę przy odleżynach, trudno gojących sie ranach, grzybicy. Wewnętrznie spożywamy przez 2 miesiące po 2 łyżki. Po tym czasie należy zrobić miesiąc przerwy.

Ziołomiód z dziurawca: Najlepiej sporządzić na miodzie akacjowym lub lipowym. Działa uspokajająco, pomaga przy depresjach. regeneruje tkanki wątroby, pomaga przy niestrawności i przy bólu żołądka.

Ziołomiód głogowy: działa szczególnie leczniczo w przypadkach schorzeń przewlekłych serca, układu krążenia, stosowany jest w stwardnieniu mózgowym, problemach z regulacją ciśnienia krwi, pomaga w przypadku niedotlenienia mięśnia sercowego i mózgu. Działa też uspokajająco.

Ziołomiód pokrzywowy. niezwykle cenny i wartościowy o dużym spektrum działania. Wzmacnia odporność, zawiera niezwykle dużą ilość żelaza i niezwykle dużo mikroelementów co poprawia skład krwi i oczyszcza ją, działa wzmacniająco na mięsień serca, leczy reumatyzm, poprawia pracę trzustki i wątroby, leczy reumatyzm, wzmacnia system immunologiczny, wzmacnia metabolizm, poprawia laktacje u kobiet karmiących

Ziołomiód anyżowy: Polecany przy infekcjach bakteryjnych ,stosowany w stanach infekcyjnych, bakteryjnych, wirusowych, przy chorobach układu oddechowego


Ziołomiód nagietkowy: polecany dla rekonwalescentów, po przewlekłych chorobach, zabiegach chirurgicznych, przy chorobach wrzodowych żoładka i dwunastnicy, schorzeniach kobiecych dróg rodnych, anemii, obniżonej odporności. Można stosować zewnętrznie przy problemach skórnych.

Ziołomiód aroniowy: Niezwykle bogaty z witaminy grupy B, witaminę C i PP. Polecany przy schorzeniach wątroby, trzustki, poprawia krążenie krwi, wzmacnia pracę mięśnia sercowego. Łagodzi też skutki działania radio – i chemioterapii. Najlepiej połączyć miód mniszkowy z sokiem z aronii w stosunki 3 części miodu na 1 część soku z aronii i 5 łyżek 40% alkoholu. Spożywać 3 razy dziennie po łyżce.

Ten niezwykły surowiec doceniany był już przez starożytnych Rzymian, Etrusków i Celtów. Był on symbolem potęgi, zwany „złotem północy”.Organizowali oni wyprawy aż nad Morze Bałtyckie szlakiem bursztynowym. Handel nim rozwinęli Celtowie już w ostatnim tysiącleciu p.n.e. Dużym zainteresowaniem bursztyn bałtycki cieszył się również na Wchodzie, gdzie opracowane zostały szczególne terapie wykorzystujące preparaty bursztynowe.

Surowy bursztyn ma postać bryłek żółtych, cytrynowych, czasem czerwonych, brunatnych lub podbarwionych zielenią. Stopień przejrzystości bursztynu uzależniony jest od ilości pęcherzyków powietrza w bryłce. Czy bursztyn jest prawdziwy czy to jest podróbka, łatwo sprawdzić. Wystarczy kawałeczek wrzucić do solanki (w szklance wody rozpuścić 5 łyżeczek soli). Prawdziwy bursztyn wypłynie na powierzchnię.

Cennymi składnikami bursztynu są kwas bursztynowy, estry kwasu bursztynowego i terpeny, jod, żelazo, krzem ,wanad, potas, wapń, cynk.

Działanie bursztynu:

Badania naukowe udowodniły szczególne działanie preparatów na jego bazie. Od wieków wykorzystywano go do leczenia chorób układu nerwowego, pokarmowego i moczowego.

Obecnie jego działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i antyoksydacyjne wykorzystywane jest w leczeniu wielu chorób.

Udowodniono, że skutecznie radzi sobie w przypadku:

• schorzeń tarczycy – reguluje jej pracę
• infekcji dróg oddechowych (katar, przeziębienie, grypa, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli), działa wykrztuśnie, rozgrzewająco, ułatwia oddychanie
• bóli reumatycznych, artretycznych, mięśniobóli, nerwobóli
• kontuzji
• krwiaków, wysięków
• skąpej miesiączki
• zaburzeń trawiennych – działa żółciopędnie, znosi skurcze jelit
• schorzeń układu moczowego – pomaga usunąć kamienie nerkowe – rozpuszcza je
• migreny i zdenerwowania
• spadku odporności
• problemów ze wzrokiem (zaćma, krótkowzroczność)

Ostatnio trwają badania nad przeciwnowotworowym działaniem preparatów bursztynowych. Terapie takie prowadzone są już na wschodzie Europy, szczególnie w Rosji i krajach byłego ZZSR.

Sposoby stosowania:

Preparaty bursztynu można stosować w różnej postaci.

Popularne jest noszenie wyrobów jubilerskich zawierających naturalny bursztyn. Wywiera on pozytywny wpływ na nasze organy, szczególnie u ludzi mających problemy z tarczycą, sercem czy chorujących na astmę oskrzelową.

W sklepie można tez zaopatrzyć się w kadzidełka bursztynowe wykazujące działanie uspokajające, wyciszające.

Olejki eteryczne działają przeciwbólowo na stawy, pomagają w przypadku kontuzji, przy nerwobólach i obrzękach. Należy jednak go ostrożnie stosować gdyż może wywołać podrażnienie skóry.

Można zaopatrzyć się też w puder bałtycki. Ma on zastosowanie szczególnie w kosmetyce, zwalczaniu wszelkich chorób skórnych. Wcierany w skronie znosi migreny, uspokaja.

Nalewka bursztynowa: 20 g pokruszonego, surowego bursztynu wsypać do półtoralitrowego słoja i zalać gorącym 96 % spirytusem. Zamknąć szczelne i pozostawić na 20 dni w ciemnym miejscu. Po tym czasie zlać nalewkę do butelki z ciemnego szkła.

Nie przekraczać dawki 2-3 ml 3 razy dziennie. Przy nieżycie układu oddechowego można podawać 5-10 kropli co 4 godziny.

Nalewkę można spożywać rozpuszczoną w letniej wodzie, zmieszaną z sokiem malinowym, miodem, syropem z czarnego bzu.

Dzieciom poniżej 8 r.ż należy podawać odpowiedni mniejsze dawki.

Roztwór spirytusowy bursztynu można wykorzystać też do płukania gardła (20 kropli wlać do 1/2 szklanki letniej wody).

Przy katarze, zapaleniu zatok nalewkę można wcierać w obolałe miejsca.

Przy astmie: 5 kropli na szklankę ciepłej herbaty.

Nadciśnienie tętnicze: przed śniadaniem wypić 1/2 szklanki letniej wody z 3 kroplami nalewki. Codziennie dodawać o jedna kroplę więcej aż do 10. Zrobić 10 dni przerwy i kurację powtórzyć. Cykl powtórzyć 7 krotnie.

Do pielęgnacji skóry głowy i włosów: 1 łyżkę nalewki mieszamy w 100 ml wody i tonik wcieramy w skórę głowy. Hamuje on łojotok, poprawia krążenie krwi, stymuluje wzrost włosów i odżywia je.

Maść bursztynowa: 2 g. nalewki bursztynowej dobrze rozrobić 15 g wazeliny dodając po parę kropli wody destylowanej do momentu uzyskania pożądanej konsystencji.

Maść stosowana jest do wcierania w przypadku bóli reumatycznych, bóli stawów, mięśni, zmian dermatologicznych. poprawia też ukrwienie skóry polepsza przepływ krwi. Dobrze sprawdza się też u osób borykających się z zimnymi stopami. Można wetrzeć ją na noc w stopy i złożyć skarpety. Poprawi ona krążenie w nogach.

Przeciwwskazania:

Preparaty na bazie bursztynu uważane są za bezpieczne. Ze względu na zawartość alkoholu w nalewkach, nie powinny ich stosować kobiety w ciąży i karmiące oraz osoby uczulone na jakikolwiek składnik preparatu.

Działanie złota:

Złoto koloidalne daje nadzieję na poprawę zdrowia ludziom chorym na choroby autoimmunologiczne, które są trudne do wyleczenia, a medycyna konwencjonalna nie daje dużych szans na wyzdrowienie.

Złoto działa:

• przeciwzapalnie
• przeciwbakteryjnie
• przeciwgrzybiczo
• przeciwwysiękowo
• przeciwtrądzikowo
• spowalnia opad krwinek OB
• likwiduje objawy chorób alergicznych
• niszczy pierwotniaki i roztocza
• działa przeciwobrzękowo w przypadku chorób chorób reumatycznych, przy zapaleniu ścięgien, zapaleniu stawów.
• likwiduje stany zapalne narządów płciowych

Nieocenione właściwości wykazuje też w przypadku depresji, wahań nastoju oraz lęków.

Badania naukowe dowodzą również, że wpływa ono bardzo korzystnie na funkcje poznawcze ułatwiając skupienie się, przyswajanie wiedzy i zapamiętywanie.

Obecnie dużą popularność złoto koloidalne zdobyło dzięki jego właściwościom odmładzającym. Bardzo korzystnie wpływa na funkcje wydzielnicze, układ nerwowy i rozrodczy organizmu dlatego warto go stosować w przypadku np. impotencji u mężczyzn czy oziębłości płciowej. Działa również rozkurczowo na mięśni gładkie, sprawdza się więc przy bólu żołądka i jelit.

Niemniej, najbardziej popularne jest stosowanie złota w kosmetyce. Jest ono często jednym ze składników kremów, toników czy mydeł.

Złoto koloidalne opóźnia utratę elastyny i kolagenu w skórze przez co spowalnia proces starzenia, wspomaga rekonstrukcję tkanki skórnej, wspaniale oczyszcza. Dzięki temu skóra twarzy staje jędrna i gładka a działanie przeciwbakteryjne zapobiega trądzikowi i innym schorzeniom.

Sposoby stosowania:

Wewnetrznie zażywa się w zależności od stężenia preparatu. Najczęściej w celach leczniczych jest to 5 ml dziennie, lecz nie dłużej jak 2 tygodnie. Potem robimy przerwę 3 tygodniową i kuracje możemy powtórzyć.

Przeciwwskazania: uczulenie na złoto, ciąża i karmienie piersią, poważne schorzenia i niewydolność nerek, anemia.

Należy pamiętać, że o ile srebro koloidalnie można bezpiecznie zażywać, to złoto kumuluje się w tkankach nerek i wątroby a duże jego dawki stają się toksyczne. Warto więc sposób dawkowania skonsultować z lekarzem lub doświadczonym terapeutą.

Zewnętrznie: Zazwyczaj stosowane jest w formie okładów na chorą skórę.

W celach kosmetycznych można przemywać twarz 2 razy dziennie nasączonym wacikiem, połączyć z nalewką oczarową albo nagietkową lub z tonikiem do twarzy.

Image: https://pl.wikipedia.org/wiki/Złoto#/media/Plik:Gold-crystals.jpg

To naturalny przeciwutleniacz rozpuszczający się zarówno w wodzie jak i w tłuszczach. Jest podobny do witamin i wzmaga działanie witaminy C i E. Jego źródłem jest czerwone mięso, marchew, szpinak, ziemniaki, brokuły, drożdże. Jako suplement może być podawany dożylnie albo doustnie.

Najbardziej rozpowszechnionymi chorobami naszych czasów jest cukrzyca i nowotwory. Nie ma rodziny, w której nie byłoby osoby zmagające się z tymi schorzeniami. Niestety w procedurach medycyny akademickiej nie ma wyraźnych wskazań zastosowania kwasu alfa – liponowego w terapii, a szkoda bo podany dożylnie chorym mógłby znacznie poprawić ich stan zdrowia.

Działanie

• wspomaga działanie witamin
• wymusza na komórce nowotworowej zaprogramowaną śmierć
• działa głównie na raka nabłonkowego jelita, guza Ehrlicha i raka jelita grubego
• reguluje poziom glukationu (zapobiega chorobom, znajduje się w płucach, wątrobie, nerkach, w sercu).
• leczy wątrobę (niealkoholowe stłuszczenie) oraz schorzenia neurologiczne (demencja, Alzheimer)
• oczyszcza organizm z metali ciężkich (wiąże je i wydala)
• neutralizuje negatywne skutki radio i chemioterapii.
• wpływa na proces regeneracji uszkodzonych struktur DNA i protein
• wpływa na procesy insulinozależne (zwiększa wrażliwość komórek na insulinę)
• leczy zaburzenia czucia w polineuropatii cukrzycowej
• przekracza barierę krew mózg

Kwas alfa-liponowy wykazuje synergię z wieloma ziołami i warto go spożywać w połączeniu np. z kurkumą, żeń-szeniem, miłorzębem japońskim (przy chorobach neurodegeneracyjnych), z cytryńcem, bakopą drobnolistną, jeżówką, karczochem ( dla oczyszczenia organizmu – antyoksydacji), z imbirem, cytryńcem chińskim, żeń-szeniem, gotu-kolą ( w przypadku cukrzycy, dla poprawy działania układu krążenia).

Najlepszy ALA jest w naturalnej formie oznaczony R. Syntetyczna forma oznaczona jest S.

Dawkowanie

Kwas alfa-liponowy uznawany jest za stosunkowo bezpieczny, o bardzo małej toksyczności. Należy jednak sposób stosowania uzgodnić z lekarzem lub terapeutą. Szczególnie dotyczy to osób zmagających się z cukrzycą. Przy dużych dawkach może bowiem dojść do hipoglikemii.

Bezpieczna, zalecana dawka dobowa to 200 – 600 mg. Osoby uprawiające czynny sport mogą ją zwiększyć do 1000 mg. Preparat powinno spożywać się na czczo, 30 min przed posiłkiem lub 2 godziny po jedzeniu.

Nie należy podczas suplementacji kwasem alfa-liponowym, spożywać alkoholu. Wypłukiwana jest wówczas witamina B1 (tiamina) bardzo ważna dla funkcjonowania organizmu.

Przeciwwskazania: Nie należy spożywać kwasu alfa-liponowego w przypadku schorzeń tarczycy. Ze względu na brak wystarczających badań, nie należy podawać kwasu alfa-liponowego dzieciom i kobietom w ciąży.

Przedawkowanie może objawiać się reakcją alergiczną (wysypka, świąd skóry). Mija ona po odstawieniu preparatu. Przy przedawkowaniu może pojawić się też ból brzucha i biegunka.

Image: https://fshoq.com/pl/darmowe-zdjecia/p/196/zdrowe-warzywa-na-bialym-tle

” Nie znam choroby u podstaw której nie leżałoby niedotlenienie komórek” – Otto Wartburg

To stwierdzenie, jakże prawdziwe, znane jest chyba wszystkim, którzy zaznajomili się z podstawami medycyny. Tlen to życie każdej naszej komórki ciała. Nie masz energii, boli Cię głowa, masz zaburzenia pracy serca, zżera Cię stres, jesteśmy bardzo zmęczeni po wysiłku – organizm sam dopomina się o więcej tlenu, zaczynamy głębiej oddychać albo ziewać starając się złapać jak najwięcej powietrza.

Do hiperbarycznej terapii tlenowej stosowana jest odpowiednia komora z wykorzystaniem czystego tlenu pod ciśnieniem dużo wyższym niż tym, jakie występuje w naturalnych warunkach atmosferycznych.

Terapia ta ostatnio coraz bardziej staje się popularna. Jest stosowania głównie jako wspomaganie leczenia wielu schorzeń, jednak należy pamiętać, że nie wolno jej traktować jako jedyny środek terapeutyczny. Zabiegi te zalecane są jako profilaktyka wielu chorób. Jednak w przypadku istniejącego już schorzenia nie należy zdawać się tylko i wyłącznie na lecznicze działanie komory.

Jak działa komora hiperbaryczna?

Przede wszystkim poprawia ona znacząco wszelkie procesy fizjologiczne organizmu, wspomaga regenerację i odżywienie komórek. Doskonale wpływa na naszą kondycję psychofizyczną. Dzięki odpowiedniemu ciśnieniu i warunkom istniejącym w komorze tlen przenika do czerwonych krwinek, osocza i układu limfatycznego. W ten sposób likwidowane są wszelkie stany zapalne i infekcje. Dobre natlenienie organizmu ma też ogromne znaczenie przy walce z wszelkimi zakażeniami bakteryjnymi i wirusowymi.

Z tego typu terapii może skorzystać każdy, nawet niemowlęta. Nie ma tutaj żadnych ograniczeń wiekowych.

Szczególnymi wskazaniami do terapii hiperbarycznej jest:

• choroba niedokrwienna tkanek miękkich
• wszelkie kontuzje mięśniowo – szkieletowe
• zatrucie tlenkiem węgla
• oparzenia I i II stopnia
• wszelkie przeszczepy – tlen zwiększa szanse przyjęcia się przeszczepu
• leczenie obrzęków
• trudno gojące się rany, odleżyny, ropnie, odmrożenia
• przewlekłe zmęczenie, depresje, migreny
• choroby układu krążenia (nadciśnienie, miażdżyca, udar mózgu, paraliż)
• choroby układu nerwowego
• choroby autoimmunologiczne
• zagrożenie martwicą tkanek
• rekonwalescencja po zabiegach chirurgicznych
• niepłodność (wspomagająco)
• anemia
• stopa cukrzycowa

Na pewno tego typu zabieg będzie bardzo pomocny w przypadku zakażenia wirusem Covid – 19, zarówno podczas zakażenie jak i po przebytej infekcji. Wirus ten bardzo często doprowadza do wystąpienia niewydolności oddechowej. Zabieg pomaga w regeneracji tkanek płucnych.

Przeciwwskazania do korzystania z komory hiperbarycznej

Do zabiegu nie kwalifikują się osoby:

• z rozrusznikiem serca
• cierpiące na klaustrofobię
• chorujące w przeszłości na zapalenie nerwu wzrokowego
• chorujące na padaczkę
• po operacji w obrębie klatki piersiowej i kości skroniowej
• ze wszczepionym aparatem słuchowym
• kobiety w ciąży

Pewne choroby aktualnie przechodzone również uniemożliwiają korzystanie z terapii. Są to:

• rozedma płuc
• astma
• gorączka
• ostre schorzenie uszu
• krwotok
• terapia uzależnień

Jaki jest koszt zabiegów?

Zabiegi w komorze hiperbarycznej finansowane są przez NFZ. Aby skorzystać z dofinansowania należy przedstawić skierowanie od lekarza, aktualne prześwietlenie klatki piersiowej oraz EKG. W przypadku choroby przewlekłej należy przedstawić historię leczenia. Po konsultacji lekarza pacjent kwalifikowany jest na zabieg.

Jeżeli nie posiadamy skierowania lekarskiego niestety musimy sami sfinansować sobie terapię, która niestety nie jest zbyt tania. Koszt jednego zabiegu kształtuje się w granicach 200 – 300 zł. Należy pamiętać, że widoczne skutki tej terapii zauważalne są dopiero po kilku zabiegach. Przy cięższych schorzeniach może to wymagać nawet 10 lub więcej wizyt w komorze.

Warto jednak skorzystać z tego typu zabiegów w celach profilaktycznych i poprawiających nasze samopoczucie. Korzystając od czasu do czasu z komory oczyszczamy krew, łatwiej radzimy sobie ze stresem, poprawiamy jakość skóry, poprawiamy pamięć, kojarzenie i koncentrację, poprawiamy jakość snu, wzmacniamy pracę serca i płuc, zapobiegamy przedwczesnemu starzeniu się.

Dużo tańszą opcją, oczywiście działającą bardziej profilaktycznie i nie na przewlekłe schorzenia jest tlen stabilizowany. Więcej na ten temat tutaj

Image credits: James Heilman, MD at en.wikipedia, CC BY-SA 3.0 http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/, via Wikimedia Commons

Podejrzewam, że niewiele osób dziś byłoby stać na pełną wannę mleka, tym bardziej, że pełnotłuste, świeże mleko „prosto od kozy” niełatwo dziś zdobyć. Ale cieszy mnie, że temat tego nabiału jest coraz częściej poruszany i coraz więcej ludzi zaczyna interesować się zarówno mlekiem jak i jego przetworami.

Dlaczego właśnie ten nabiał zasłużył sobie na miano najzdrowszego?

Warto zapoznać się z jego składem.

• zawiera dużo większą ilość witamin (szczególnie A, PP, C i z grupy B) i związków mineralnych w porównaniu z innym nabiałem
• posiada mniejszą zawartość cukru mlecznego – laktozy
• jest bogate w potas, wapń, fosfor, żelazo
• zawiera dużą ilość enzymów glutationowych, aminokwasów
• składa się z jedno- i wielonasyconych kwasów tłuszczowych – dzięki nim zyskujemy więcej energii. Tłuszcze te nie odkładają się w tkance podskórnej ale obniżają poziom złego cholesterolu we krwi.
• posiada naturalne pH.

Zaznaczyć jednak należy, że najwięcej tego typu właściwości ma świeże mleko pełnotłuste, pochodzące z tradycyjnej hodowli. Ma ono co najmniej 3 razy więcej składników odżywczych w porównaniu z mlekiem pochodzącym od kóz hodowanych na fermach. Wiąże się to przede wszystkim ze sposobem karmienia zwierząt. Wypuszczane na pastwisko same wybierają sobie pożywienie, zioła służące ich zdrowiu, przez co często zapobiega to wielu schorzeniom poprzez dużą odporność ich organizmu na patogeny. W farmach niestety hodowcy posiłkują się często paszami genetycznie modyfikowanymi, a w razie choroby stosują antybiotykoterapię. Niestety zwierzęta tak hodowane dużo częściej chorują.

Ale wracając do mleka koziego. Co jeszcze go wyróżnia?

Mleko kozie jest najbardziej zbliżone do mleka ludzkiego. Matki nie mogące karmić swoje dziecko często posiłkują się właśnie mlekiem kozim (oczywiście rozcieńczonym ze względu na dużą zawartość tłuszczu), Jest bezpieczne dla niemowląt, nie zawiera laktoglobulin, które są powodem wystąpienia skazy białkowej, a one właśnie są powodem nietolerancji.

Nie bez znaczenia jest również dużo większa wchłanialność wszystkich składników będących świetnym materiałem budulcowym dla kości i mięśni. Kuleczki tłuszczu zawarte w mleku kozim są dużo mniejsze niż np w mleku krowim, przez co może ono być strawione nawet w ciągu 20 min (mleko krowie trawione jest od 2 – 4 godzin).

Niezwykłą cechą mleka koziego jest też brak w jego zawartości metali ciężkich. Kozy są jedynymi przeżuwaczami, które, które skutecznie filtrują wszelkie zanieczyszczenia i wydalają je z organizmu (mleko krów zawiera bardzo dużo pestycydów)

W literaturze naukowej można spotkać się z dowodami naukowymi na pozytywny wpływ mleka koziego w przypadku chorób układu oddechowego (np. gruźlica) i pokarmowego, przy złej przemianie materii oraz zaburzeniach wchłaniania.

Pomimo, że mleko kozie zyskało miano najzdrowszego nabiału to i tak w spożywaniu go należy zachować umiar, szczególnie u dzieci. Ze względu na dużą zawartość minerałów, przy zbyt dużych dawkach podawanych przez długi okres mleko to może obciążać nerki.

Mleko kozie jest również świetnym kosmetykiem. Dzięki jego naturalnemu pH wspaniale nadaje się jako składnik kremów, maseczek. Doskonale pielęgnuje nasze ciało, nawilża i regeneruje naskórek.

Wiele osób na samą myśl o mleku kozim krzywi się, twierdząc, że śmierdzi i ma specyficzny zapach i smak.

I tu należy się kilka słów wyjaśnienia.

Panuje opinia, że koza to taka istota co wszystko zje i zastępuje kosiarkę do trawy. Na pewno jest w tym trochę prawdy, szczególnie gdy gospodarz paszę dla nich traktuje jako pożywienie – uzupełnienie diety, a nie podstawowy posiłek. Głodne zwierzę wszystko zje, nawet miotłę.

Oczywistą rzeczą jest, że wartość mleka uzależniona jest od sposobu żywienia i warunków w jakich zwierzę przebywa. Ja hoduję kozy, codziennie wyprowadzane są na pastwisko pod lasem, jedzą to na co mają ochotę. Osoby kupujące u mnie mleko nigdy nie stwierdziły, że jego zapach jest jakiś „specyficzny”. Moja teoria jest taka: jeżeli kozie mleko śmierdzi to jest to albo kwestia żywienia albo higieny. Koza jest niezwykle czystym zwierzęciem, no ale pewnym rzeczom nie zaradzi.

Przetwory z mleka koziego

Bez względu na zapach i smak niektóre osoby i tak nie przepadają za mlekiem, zwłaszcza surowym. Warto więc zainteresować się innymi przetworami z mleka koziego, równie cennymi i także mającymi właściwości lecznicze.

Twaróg z mleka koziego: idealny dla osób zmagających się z cukrzycą, nadciśnieniem, osób odchudzających się, wegetarian. Korzystnie wpływa na pracę jelit. Łatwo przyswajalne białko wzmacnia układ kostno – stawowy. Z dodatkiem szczypiorku, papryki, jajka, pieprzu, smakuje wyśmienicie.

Serwatka: posiada niezwykłe właściwości. Działa przeciwgrzybiczo, przeciwwirusowo, przeciwpasożytniczo i przeciwnowotworowo. Doskonale wpływa na pracę wątroby. Odtruwa ją usuwając zbędne toksyny, wpływa na jej regenerację. Wiele osób pije ja jako terapię uzupełniającą w przypadku marskości wątroby i boreliozy. Serwatka taka jest również znakomitym kosmetykiem. Wystarczy wlać ją do woreczków na kostki lodu i zamrozić. Rano wyciągamy taką kosteczkę i nacieramy nią twarz, szyję, ramiona i dekolt. Po takich zabiegach cera staje się lepiej nawodniona, jędrniejsza, odżywiona. Jednym słowem młodniejemy.

Muszę tu jednak zaznaczyć jedną rzecz. Serwatka musi pochodzić z sera wykonanego metodą tradycyjną, czyli mleko kwasi się samo w ciepłym pomieszczeniu, można go wystawić na słońce. Nie dodawane są żadne „przyspieszacze” typu startery czy podpuszczki w proszku. Trwa to dużo dłużej, ale napój jest pełnowartościowy i leczniczy.

Kolostrum: to inaczej siara pozyskiwana od kozy – matki w pierwszych dniach po wykoceniu. Posiada niezwykłe właściwości: wspomaga układ odpornościowy, zapobiega i leczy infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze, przyspiesza regenerację organizmu po chorobie u rekonwalescentów, regeneruje siły po treningu fizycznym, wspomaga rozwój mięśni, redukuje skutki stresu.

Niestety kolostrum z hodowli lub gospodarstw rolnych jest praktycznie nie do zdobycia, ale również doskonałe można zakupić jako suplement diety w sklepach ze zdrową żywnością. Więcej o kolostrum tutaj.

Z mleka koziego warto również spróbować: ser koryciński, feta, ricotta. Są również doskonałe.

Polecam i życzę smacznego.

To niezwykle cenne pożywienie zaczyna być produkowane już podczas ciąży. Największą wartość kolostum pozyskuje się podczas pierwszego i drugiego dojenia, zawiera ono ponad 500 składników dzięki którym noworodek zaopatrywany jest we wszystkie niezbędne witaminy, minerały i substancje odżywcze. Buduje ono również odporność organizmu dzięki dużej zawartości immunoglobulin – przeciwciał chroniących przed czynnikami chorobotwórczymi.

Najcenniejszymi składnikami kolostrum są:

• białka serwatkowe i kazeinowe
• laktoza dostarczająca energii i regulująca aktywność flory bakteryjnej w jelita
• kolostronina zapobiegająca reakcjom alergicznym
• laktoferyna działająca przeciwnowotworowo, hamująca rozwój i rozrost komórek rakowych
• lizozym niszczący bakterie
• laktoferyna przeciwwirusowa
• minerały: fosfor, wapń, magnez, potas
• witaminy: B1, B2, B6, C, E, A

W sprzedaży znajduje się kolostrum poddane liofilizacji. W ten sposób powstaje proszek sprzedawany w saszetkach, kapsułkach lub w postaci zawiesiny.

Kolostrum można też dodawać do kosmetyków, szamponów, odżywek.

Siara dostępna na rynku najczęściej pozyskiwana jest od klaczy, owiec (do produkcji góralskiej żętycy), krów oraz kóz.

Właściwości

Badania naukowe wykazały niezwykle korzystny wpływ kolostrum na organizm człowieka:

• dostarcza energii, reguluje aktywność flory bakteryjnej jelit, zmniejsza objawy alergii, działa bakteriobójczo, antywirusowo, hamuje rozrost komórek nowotworowych, pomaga w leczeniu chorób autoimmunologicznych – siara bydlęca
• zapobiega odkładaniu się w mózgu nieprawidłowego białka (beta-amyloidu) przez co hamuje rozwój choroby Alzheimera, poprawia pamięć u chorych – siara owiec – żętyca
• wspomaga układ odpornościowy, regeneruje siły po wysiłku, zwalcza infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze, wzmacnia mięśnie, redukuje skutki stresu, wzmacnia układ nerwowy , poprawia pamięć – siara kozia
• poza ty kolostrum obniża ciśnienie krwi, wzmacnia zęby i kości, przeciwdziała rozwojowi próchnicy, leczy biegunki, leczy trądzik, wirusowe zapalenie płuc, Helicobacter pylori, wirusowe zapalenie wątroby.

Dla sportowców kolostrum to doskonały suplement diety pozwalający utrzymać organizm w wysokiej formie. Zmniejsza ono stany zapalne i regeneruje mikrouszkodzenia mięśni powstałe podczas dużego wysiłku fizycznego. Poza tym pomaga w rozbudowie masy mięśniowej.

Kolostrum polecane jest również małym dzieciom w szczególności w okresie jesienno – zimowym. Zabezpiecza również dziecko przed infekcjami związanymi z przebywaniem w dużych grupach np. w przedszkolu.

Skutki uboczne spożywania kolostrum występują niezwykle rzadko. Mogą pojawiać się wzdęcia i niestrawność. Wskazane jest wówczas zmniejszenie dawki lub zwiększenie odstępów spożywania.

Przeciwwskazania: Jedynym przeciwwskazaniem do spożywania kolostrum jest uczulenie na mleko, czyli przede wszystkim na kazeinę i laktozę. Mogą pojawić się wówczas objawy t.j. senność, osłabienie, biegunka.

Należy również stosować się do zalecanych dawek. Przedawkowanie preparatów może przynieść odwrotny skutek do zamierzonego, gdyż nastąpi przestymulowanie organizmu.

Na buteleczkach można wyczytać różne opisy: srebro koloidalne bez wskazania jakie jest, nanosrebro koloidalne, niejonowe srebro koloidalne, srebro koloidalne płaskocząsteczkowe i srebro koloidalne jonowe.

Które z nich wybrać, jak stosować, pić czy nie pić – oto jest pytanie dręczące ludzi chcących skorzystać z jego niezwykłych właściwości.

Na każdym produkcje umieszczona jest jeszcze jedna informacja – mianowicie liczba ppm określająca stężenie roztworu. Zależne jest ono od czasu trwania, natężenia prądu i wielkości szkła. Generator może wytworzyć srebro o stężeniu od 3 do 50 ppm. Im niższa wartość początkowa prądu, tym dłużej trwa wytwarzanie koloidu i zawieszone grudki srebra są mniejsze, co ma znaczenie przy leczeniu niektórych schorzeń np. przy boreliozie lub chorobach neurologicznych, gdzie koloid musi przekraczać barierę krew – mózg.

Które srebro jest najlepsze?

Jakość srebra uzależniona jest od sposobu produkcji (a jest ich naprawdę sporo!) oraz sposobu przechowywania koloidu. Wytworzone srebro nie powinno być poddawane znaczącym zmianom temperatur. Lodówka też nie jest dobrym rozwiązaniem. Optymalna temperatura to 15 – 25 st.C. Należy go również chronić od światła, czyli przechowywać w buteleczce z ciemnego szkła, w szafce. Szkło niebieskie lub fioletowe nie jest konieczne. Nie należy również używać żadnych metalowych ani plastikowych przedmiotów (łyżeczek, lejków, kubków). Przy zakupie ważne jest dobranie konkretnego stężenia do naszego schorzenia i efektów jakich oczekujemy.

Jeżeli chcesz dowiedzieć się więcej jak wybrać dobre srebro na naszym rynku i co oferują sprzedawcy odsyłam do bardzo dobrego artykułu. Kliknij tutaj.

Jak działa srebro?

• zabija jednokomórkowce, grzyby i ich zarodniki
• hamuje wytwarzanie histaminy
• działa przeciwzapalnie
• w przypadku ran przyspiesza ich gojenie , nie powodując bliznowacenia ( w przypadku ran otwartych), działa ściągająco.
• działa regenerująco na tkanki, narządy, najprawdopodobniej pobudzając działanie komórek macierzystych
• działa niczym wolny rodnik i wspiera proces odtruwania, szczególnie w przypadku zatrucia metalami ciężkimi

Wskazaniem do stosowania srebra koloidalnego jest:

• każdy stan zapalny w organizmie
• borelioza
• schorzenie górnych dróg oddechowych
• choroba układu pokarmowego
• choroby i zapalenie skóry, jątrzące się rany
• alergiczne choroby skóry
• grzybice
• ukąszenia owadów
• choroby męskich i żeńskich narządów rozrodczych
• obniżona odporność
• wszelkie schorzenia dróg moczowych
• choroby pasożytnicze, candida
• zapalenie spojówek, schorzenia oczu

Spożywając srebro, nie należy rozcieńczać go wodą. Jeżeli chcemy uzyskać mniejsze stężenie, dolewamy do niego wodę destylowaną.

Najlepiej jest pierwszą dawkę zażyć na czczo.

Srebro koloidalne wykazuje synergizm z propolisem. Składniki czynne wspaniale się uzupełniają i ich wchłanialność jest dużo lepsza.

Niestety, dostosowanie odpowiedniej dawki srebra do schorzenia nie jest proste, dlatego warto skonsultować się z doświadczonym terapeutą nawet, jeżeli nie wywołuje ono żadnych skutków ubocznych.

Popularność pijawek znacznie zmalała w momencie kiedy na rynku pojawiły się leki farmaceutyczne.

Jednak z czasem zaczęto badać skład i właściwości substancji wydzielanych przez ślinianki pijawek i naukowo zostało udowodnione ich lecznicze działanie. Dziś hirudoterapia jest zakwalifikowana w Międzynarodowej Klasyfikacji Procedur Medycznych ICD-9 pod numerem 99.991 jako terapia pijawkowa.

Niestety do tej pory nie jest stosowana ani w gabinetach lekarskich ani w szpitalach. Zabiegi bardzo rzadko są refundowane przez NFZ. A szkoda. Tylko w niektórych placówkach medycznych jest wykorzystywana przy operacjach rekonstrukcyjnych lub plastycznych. Hirudoterapia finansowana jest ze środków publicznych np. w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Rosji, Stanach Zjednoczonych. Może i u nas z czasem to się zmieni.

U wielu osób pijawki wzbudzają strach, wstręt, obrzydzenie. A przecież one wyglądają tak jak ślimaczki, tylko że nie noszą na grzbiecie „chałupy”. Natomiast ich ugryzienie nie jest jakieś wyjątkowo bolesne. Ich ślina zawiera bardzo silne związki znieczulające, więc odczuwa się go jako lekkie uszczypanie, które po chwili mija.

W internecie i w różnych środkach masowego przekazu można wyczytać o skutkach ubocznych i powikłaniach poaplikacyjnych. Terapia pijawkowa, jak każdy zabieg, może dawać skutki uboczne, mogą też pojawić się komplikacje. Ja osobiście uważam, że stwierdzenie – nie daje żadnych skutków ubocznych” – nie jest do końca prawdą. Po każdym nawet najprostszym zabiegu mogą pojawić się jakieś dolegliwości czy skutki. Niektóre z nich są normalną reakcją organizmu i można je zignorować, innym można zaradzić. Generalnie pijawki są absolutnie bezpieczne i zabiegi nie dają żadnych powikłań, ale w odpowiednich rękach. Muszą być stawiane przez osobę kompetentną.

Coraz więcej ludzi przekonuje się do leczniczego działania pijawek i korzysta z zabiegów w celach terapeutycznych lub wspomagających leczenie schorzeń wcale nie rezygnując z metod konwencjonalnych. Obie metody nie wykluczają się.

Warto więc się przemóc i skorzystać z dobrodziejstw jakie oferuje nam to małe zwierzątko.

Głównymi składnikami śliny pijawki są:

• Hirudyna
• Apyraza
• Kalina
• Saratyna
• Hementyna
• Destabilaza
• Egliny
• Bdeliny
• Hormony steroidowe
• Neuroprzekaźniki
• Fibrynazy i kolagenazy
• Esteraza cholesterolowa

i wiele, wiele innych.

Na co pomagają pijawki i kiedy warto je stosować?

Panowała opinia, że pijawki są na wszystkie dolegliwości i choroby, również na te, z którymi medycyna konwencjonalna nie może sobie poradzić. Myślę, że nie jest to dalekie od prawdy. Wymienię tu tylko schorzenia przy których najczęściej stosuje się hirudoterapię. Nie sposób wymienić wszystkiego, więc w każdym wypadku warto zapytać terapeuty.

Hirudoterapia skutecznie wspomaga leczenie lub leczy:

• wiele schorzeń układu sercowo-naczynowego
• nadciśnienie
• zakrzepowe zapalenie żył
• chorobę niedokrwienną
• wysoki cholesterol
• choroby skóry
• hemoroidy
• rwę kulszową
• trudno gojące się rany
• obrzęki
• urazy powypadkowe, złamania, zerwania ścięgien
• choroby płuc, oskrzeli
• wszelkie choroby układu pokarmowego
• alergie
• choroby kobiece
• dolegliwości i schorzenia męskiego układu płciowego
• zapalenie korzonków nerwowych
• udary
• bóle stawów
• choroby układu moczowego

Bezwzględnym przeciwwskazaniem do hirudoterapii jest hemofilia i inne choroby związane z zaburzeniami krzepnięcia.

Szczególną ostrożność należy zachować przy: ciąży, alergii na proteiny, hipotonii (niedociśnienie tętnicze), oraz przy stosowaniu niektórych leków np. zawierających kwas acetylosalicylowy, antykoagulantów, niesteroidowych leków przeciwzapalnych, inhibitorów agregacji trombocytów, czyli przede wszystkim przeciwzakrzepowych. Warto zawsze przed zabiegiem poinformować hirudoterapeutę jakie stosuje się leki.

Ocet jabłkowy jest jednym z najstarszych, stosowanych w Babilonii, przez Rzymian, Greków, Felicjan. Właściwości octu jabłkowego doceniała równiez Kleopatra, która stosowała go jako kosmetyk.
Najbardziej cenny jest ocet jabłkowy wykonany domowym sposobem. Zawiera on żywe kultury bakterii i enzymy. Octy sklepowe pozbawione są niestety tych składników.
W skład octu jabłkowego wchodzą bardzo cenne biopierwiastki, dobrze przyswajalny potas, magnez, fosfor, siarka oraz witaminy z grupy A, B i E.

Działanie

Lecznicze działanie octu jabłkowego znane jest od dawna.
Spożywany w potrawach lub pity (może być rozcieńczony):
– Poprawia przemianę materii, pobudza wytwarzanie soków trawiennych i poprawia pracę jelit
– Zapobiega odkładaniu się tkanki tłuszczowej przez co skutecznie walczy z otyłością brzuszną
– Oczyszcza nerki i układ moczowy
– Reguluje poziom cukru we krwi
– Wzmacnia naczynia krwionośne, ułatwia przepływ krwi w żyłach, poprawia krążenie – Działa antyalergicznie
– Spożywany na noc pomaga w bezsenności
– Warto go stosować jako konserwant do żywności.

Zewnętrznie stosowany:
– Łagodzi bóle reumatyczne
– Łagodzi dolegliwości skórne
– Dezynfekuje rany
– Hamuje rozwój bakterii E-coli
– Bardzo skutecznie działa w przypadku oparzeń – polać octem jabłkowym miejsce poparzone i zrobić okład – ból szybko mija
– Przywraca prawidłowe Ph skóry
– Doskonały dla włosów – do płukania po myciu.

Domowy ocet jabłkowy – przepis: 1 kg najlepiej kwaśnych jabłek kroimy w małe kawałeczki razem z gniazdami nasiennymi, wsypujemy do szklanego słoja i zalewamy przegotowaną, ostudzoną wodą z dodatkiem cukru (1 litr wody i 100 g cukru). Przykrywamy gazą i ustawiamy w ciepłym miejscu na co najmniej 14 dni. Ocet przecedzamy i wlewamy do butelek.

Sposoby użycia

Wieczorem do szklanki przegotowanej wody dodać 1 łyżę miodu, dobrze wymieszać i pozostawić na noc. Rano dodać 1 łyżkę octu jabłkowego. Pić na czczo.

Do płukania włosów: Do 1/2 l wody wlać 2 łyżki octu. Zastosować przy ostatnim płukaniu włosów.

Maseczka na twarz: Utrzeć 1 żółtko na gładką masę, dodać 1 łyżkę octu jabłkowego i powoli dolewać oliwę z oliwek. Masa będzie powoli gęstnieć. Maseczkę nałożyć na twarz i dekolt na 15 min.